Oost-Duitsland was de informele Westelijke naam voor Deutsche Demokratische Republik of Ddr (Duitse Democratische Republiek - Ddr), de communistische die staat in 1949 in de Sovjetstreek van bezet Duitsland en in het gedeelte van Oost-Berlijn van de verenigen-Bezette hoofdstad wordt gevestigd. De Duitse Democratische Republiek had een gebied van sq 107.771. km. (41.610 mi.2), het grenzen Tsjecho-Slowakije bij het zuiden, West-Duitsland bij het zuiden en het westen, de Oostzee bij het noorden, en Polen in het oosten. Bij Duitse reunification, op 3 Oktober 1990, werden de Länder (staten) van Oost-Duitsland geïntegreerde als nieuwe staten aan de Bondsrepubliek Duitsland (de BRD). Voorts was de Duitse Democratische Republiek ontheven na de Communistische overheid, van de Socialistische Partij van de Eenheid van Duitsland (SED), verloor de algemene verkiezingen op 18 Maart 1990, en zo zijn parlementaire meerderheid in Volkskammer (de Kamer van Mensen); later, op 23 Augustus 1990, vestigde Volkskammer de vijf vooroorlogse staten - Brandenburg, Mecklenburg-Vorpommern, Saksen, Saksen-Anhalt, en ontheven Thuringia (in 1952) - voor reunification van Oost-Duitsland aan West-Duitsland opnieuw. 1000's meer beschikbaar Wapenschild - KLIK HIER Bezoek onze hoofdplaats bij http://www.jnniepce.com/ Een wapenschild, plotseling meer behoorlijk genoemd een wapenkundige voltooiing, wapenkundige lagers, of vaak enkel wapens voor, in Europese traditie, is een ontwerp die tot een bepaalde persoon (of groep mensen behoren) en gebruikt door hen in een grote verscheidenheid van manieren. Historisch, werden zij gebruikt door ridders om hen behalve vijandelijke militairen te identificeren. In Continentaal Europa, konden commoners burgher wapens goedkeuren. In tegenstelling tot verbindingen en emblemen, hebben de wapenschilden een formele beschrijving die als blazon wordt uitgedrukt. In de 21ste eeuw, zijn de wapenschilden nog in gebruik door een verscheidenheid van instellingen en individuen (bijvoorbeeld hebben verscheidene universiteiten richtlijnen op hoe hun wapenschilden kunnen worden gebruikt en hun gebruik) beschermen. De kunst van het ontwerpen, het tonen, het beschrijven en het registreren wapens wordt genoemd wapenkunde. Het gebruik van wapenschilden door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt genoemd burgerwapenkunde. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, eerder dan een familie, een wapenschild. In die tradities zijn de wapenschilden wettelijk die bezit van vader aan zoon wordt overgebracht; de vrouwen en de dochters konden wapens ook dragen worden gewijzigd om op hun relatie aan de huidige houder van de wapens te wijzen dat. De wapens van Undifferenced worden gebruikt slechts door één persoon in om het even welke bepaalde tijd. Andere nakomelingen van de originele drager konden de voorouderlijke wapens slechts met één of ander verschil dragen: gewoonlijk een kleurenverandering of de toevoeging van een onderscheidende last. Één dergelijke last is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het teken van een duidelijke erfgenaam is. Wegens hun belang in identificatie, in het bijzonder in verbindingen op wettelijke documenten, was het gebruik van wapens strikt geregeld; weinig landen gaan vandaag in dit verder. Dit is uitgevoerd langs aankondigt en de studie van wapenschilden wordt daarom genoemd "wapenkunde". Een andere tradities (b.v., Poolse wapenkunde) zijn minder restrictief - toestaand, bijvoorbeeld, alle leden van een dynastiek huis of familie om de zelfde wapens te gebruiken, hoewel één of meerdere elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden gereserveerd. Op tijd, spreidde het gebruik van wapens van militaire entiteiten aan onderwijsinstituten, en andere ondernemingen uit. Volgens een artikel van het ontwerpinstituut, het "Moderne embleem en de collectieve livrei hebben van slag standaard en militaire eenvormig van middeleeuwse tijden" geëvolueerdt. In zijn boek, de Visuele Cultuur van Geweld in de Recente Middeleeuwen die, debatteert Valentin Groebner dat de beelden op wapenschilden worden samengesteld in veel gevallen worden ontworpen om een gevoel van macht en sterkte, vaak in militaire termen te vervoeren. De auteur Helen Stuart debatteert dat sommige wapenschilden een vorm van collectief embleem waren. De musea op middeleeuws arsenaal wijzen ook erop dat als emblemen zij als voorlopers aan de collectieve emblemen van de moderne die maatschappij kunnen worden bekeken, voor de vorming van de groepsidentiteit worden gebruikt. Merk op dat niet al persoonlijke of collectieve insignes heraldisch zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. Bijvoorbeeld, worden de vlaggen gebruikt om schepen (waar zij vlaggen) worden genoemd, ambassades en zulke te identificeren, en zij gebruiken de zelfde die kleuren en de ontwerpen in wapenkunde worden gevonden, maar zij worden niet gewoonlijk als beschouwd om heraldisch. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationaal wapenschild hebben, en twee kunnen gelijkaardig helemaal niet. Bijvoorbeeld, heeft de vlag van Schotland (St Andrew Kruis) een witte saltire op een blauw gebied, maar de koninklijke wapens van Schotland heeft een rode leeuw binnen een dubbele tressure op een gouden (of) gebied. De grote Verbinding van de Verenigde Staten wordt vaak gezegd om het wapenschild van de Verenigde Staten te zijn. Blazon ("argent Paleways van 13 stukken, en gules; belangrijkst, azuurblauw") moet opzettelijk symbolisch aantal 13 bewaren. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen verbindingen, die de rol van een wapenschild vullen. Nochtans, volgt de staat van Vermont (richtte aangezien de onafhankelijke Republiek van Vermont) op de Amerikaanse overeenkomst van de toewijzing van gebruik van een verbinding voor het voor authentiek verklaren officiële staatsdocumenten en heeft ook zijn eigen afzonderlijk wapenschild. Vele Amerikaanse sociale broederlijkheid en meisjesstudentenclubs, vooral universiteitsorganisaties, gebruikswapenschilden in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun niveau van aanhankelijkheid aan Europese heraldische traditie. De organisaties buiten de Verenigde Staten met het lidmaatschap van de V.S. worden gevormd kunnen ook een wapenschild hebben dat. De rooms-katholieke bisdommen en de kathedralen hebben een wapenschild. De Bron Wikipedia van de beschrijving