Nieuw-Zeeland officieel wapen heraldiek symbool Ronde Sticker

Historisch gezien werden ze door ridders gebruikt om hen te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden gewone burgers steeds bredere wapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenschilden een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21e eeuw zijn wapenschilden nog steeds in gebruik bij verschillende instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenschilden gebruikt kunnen worden en hoe het gebruik ervan beschermd kan worden). De kunst van het ontwerpen, tonen, beschrijven en vastleggen van wapens wordt heraldiek genoemd. Het gebruik van wapenschilden door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt burgerlijke heraldiek genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. Wapenschilden zijn in die traditie de wettelijke eigendom die van vader op zoon wordt overgedragen; ook vrouwen en dochters kunnen beren die zijn aangepast om hun relatie tot de huidige houder van het wapen aan te geven. Ongedifferentieerde armen worden door slechts één persoon tegelijk gebruikt. Andere afstammelingen van de oorspronkelijke drager konden de voorouderarmen slechts met enig beer van elkaar onderscheiden: meestal een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de koninklijke familie) nu altijd het merkteken is van een erfgenaam. Wegens hun belang voor identificatie, met name bij zegels op legale documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; slechts weinig landen doen dat vandaag de dag nog. Dit is uitgevoerd door heralds en de studie van wapenschilden wordt daarom "heraldiek" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldiek) zijn minder beperkend, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastiek huis of familie dezelfde wapens mogen gebruiken, hoewel een of meer elementen voorbehouden kunnen zijn aan het hoofd van het huis. In de loop der tijd verspreidde het gebruik van het wapen zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van het ontwerpinstituut "zijn de moderne logo en de zakelijke kleurstelling geëvolueerd uit de strijdstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwen". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen op wapenschilden in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart stelt dat sommige wapenschilden een vorm van corporate logo waren. Musea op middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als emblemen kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van groepsidentiteit. Het Amerikaanse zegel is het wapen van de Verenigde Staten. De blazon ("Paleways of 13 pieces, argent and gules; a chief, azure") is opzettelijk onjuist om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zegels, die de rol van een wapen vervullen. De staat Vermont (gesticht als de onafhankelijke Republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om het gebruik van een zegel toe te wijzen voor het waarmerken van officiële staatsdocumenten en heeft ook zijn eigen aparte wapen. Veel Amerikaanse sociale studentenverenigingen en studentenverenigingen, vooral hogescholen, gebruiken wapenschilden in hun symboliek. Deze wapens lopen sterk uiteen in hun mate van aansluiting bij de Europese heraldieke traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten zijn gevormd met Amerikaans lidmaatschap kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke bisdommen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke insignes heraldisch zijn, hoewel ze veel kenmerken kunnen delen. Vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen te identificeren (waar ze vaandels worden genoemd), ambassades en dergelijke, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldiek worden gevonden, maar ze worden meestal niet als heraldisch beschouwd. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationaal wapen hebben, en de twee kunnen in het geheel niet op elkaar lijken. De vlag van Schotland heeft bijvoorbeeld een wit saltier op een blauw veld, maar de koninklijke wapens van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele druk op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Omdat de paus niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen in combinatie met die van hun kantoor. Sommige pausen kwamen uit armlastige (adellijke) families; anderen namen een wapenschild aan tijdens hun loopbaan in de kerk. Deze laatste zinspeelt meestal op hun levensideaal of op specifieke pauselijke programma's[11]. Een bekend en wijdverbreid voorbeeld in de afgelopen tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Maria) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariatoewijding uit te drukken. Ook de rooms-katholieke bisdommen krijgen een wapen toegewezen. Een basiliek of pauselijke kerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland heeft de Lord Lyon King of Arms de strafrechtelijke jurisdictie om de wetten van wapens te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een zaak van het burgerlijk recht en wordt het geregeld door het College of Arms. Op 16 juni 1673 verklaarde Arthur Annesley, 1e graaf van Anglesey, Lord Privy Seal, dat de bevoegdheden van de Earl Marshal waren "om alle zaken die wapens, adellijke vaandels, eerbewijzen en ridderlijkheid raken, te bevelen, te beoordelen en te bepalen; om wetten, verordeningen en statuten te maken voor het goede bestuur van de Officieren van Wapens; om Officieren te benoemen om vacatures in het College of Arms te vervullen; om Officieren van Wapens te straffen en corrigeren voor wangedrag bij de uitvoering van hun plaatsen". Verder werd verklaard dat er geen octrooien op wapens of adellijke symbolen mochten worden verleend en dat er geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan de wapens mocht worden gedaan zonder de toestemming van de Graaf van Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het duiden op een volledige prestatie van wapens of heraldische prestatie, die een verscheidenheid aan elementen omvat — meestal een kam zittend op een helm, zelf zittend op een schild; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild omhoog houden en een motto (onder in Engeland, boven in Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapenschild" of "wapen" om te verwijzen naar het wapenschild (dat wil zeggen, het schild zelf), of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de kuif een specifiek onderdeel is van een heraldische prestatie en dat "kuif van wapens" een verkeerde benaming is.) Het "wapen" is vaak versierd met een motto, embleem of ander merkteken dat gebruikt wordt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de prestatie, heeft het soms een treffende zinspeling op de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognitie in de eerste plaats omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens gedragen wordt door leden van hetzelfde huis. Heraldiek is het beroep, de studie of de kunst van het ontwerpen, toekennen en blazoning van wapens en het beslissen over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een officier van wapens. Heraldiek komt van Anglo-Normandische heraldiek, van de Germaanse compound *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord omvat in zijn meest algemene betekenis alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenofficieren. Voor de meeste mensen is heraldiek echter de praktijk van het ontwerpen, weergeven, beschrijven en vastleggen van wapens en badges. Historisch is het afwisselend beschreven als "de steno van de geschiedenis" en "de bloemengrens in de tuin van de geschiedenis."De oorsprong van de heraldiek ligt in de noodzaak om deelnemers in de strijd te onderscheiden wanneer hun gezichten werden verborgen door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldiek. Het systeem van blazoning wapens dat vandaag de dag in Engelssprekende landen wordt gebruikt werd ontwikkeld door de officieren van wapens in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het wapenschild, de kam en, indien van cadeau, de aanhangers, motto's en andere insignes. Bepaalde regels zijn van toepassing, zoals de Tinctuurregel, en een grondig begrip van deze regels is een sleutel tot de kunst van de heraldiek. De regels en terminologie verschillen inderdaad van land tot land, er waren tegen het einde van de Middeleeuwen inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld, maar er zijn een aantal aspecten die internationaal overgaan. Hoewel de heraldiek bijna 900 jaar oud is, wordt hij nog steeds veel gebruikt. Veel steden in Europa en de rest van de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijke heraldiek, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig verondersteld, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Heraldische genootschappen zijn er om onderwijs en begrip over het onderwerp te bevorderen. Nieuw-Zeeland is een eilandstaat in de Zuid-westerne Stille Oceaan, bestaande uit twee grote landmassa's (meestal het Noordereiland en het Zuidereiland genoemd) en een groot aantal kleinere eilanden, met name Stewarteiland/Rakiura en de Chathameilanden. De inheemse Maori genaamd Nieuw-Zeeland Aotearoa, vaak vertaald als het land van de lange witte wolk. Het rijk van Nieuw-Zeeland omvat ook de Cookeilanden en Niue (zelfbestuur maar in vrije associatie); Tokelau; en de Ross Dependency (Nieuw-Zeelands territoriale claim op Antarctica). Nieuw-Zeeland ligt ongeveer 2000 km (1250 mijl) ten zuidoosten van Australië over het Tasman-Zee, en de naaste buren in het noorden zijn Nieuw-Caledonië, Fiji en Tonga. Nieuw-Zeeland ontwikkelde een karakteristieke fauna die gedomineerd werd door vogels, waarvan een aantal uitstierf na de komst van de mens en de zoogdieren die ze introduceerden. Met een bevolking van 4,3 miljoen inwoners is de bevolking van Nieuw-Zeeland grotendeels van Europese afkomst; de inheemse Maori vormen de grootste minderheid. Aziaten en niet-Maori Polynesiërs zijn ook belangrijke minderheidsgroepen, vooral in stedelijke gebieden. De meest gesproken taal is Engels. Nieuw-Zeeland is een ontwikkeld land dat in internationale vergelijkingen hoog scoort op het gebied van menselijke ontwikkeling, levenskwaliteit, levensverwachting, geletterdheid, openbaar onderwijs, vrede[11], welvaart, economische vrijheid, gemak van zakendoen, gebrek aan corruptie, persvrijheid en de bescherming van burgerlijke vrijheden en politieke rechten[12]. De steden behoren ook steeds tot de meest leefbare ter wereld. Elizabeth II, als koningin van Nieuw-Zeeland, is het staatshoofd van het land en wordt vertegenwoordigd door een ceremoniële gouverneur-generaal die reservebevoegdheden heeft[13]. De koningin heeft geen echte politieke invloed en haar positie is voornamelijk symbolisch. De politieke macht is in handen van het democratisch gekozen parlement van Nieuw-Zeeland onder leiding van de premier, die aan het hoofd van de regering staat. Het is onbekend of de Maori een naam hadden voor Nieuw-Zeeland als geheel voor de komst van Europeanen, hoewel ze het Noordereiland aanduidden als Te Ika a Māui (de vis van Maui) en het Zuidereiland als Te Wai Pounamu (de wateren van Greenstone) of Te Waka o Aoraki (de kano van Aoraki).[14] Tot het begin van de 20e eeuw werd het Noordereiland ook wel aangeduid als Aotearoa (in de volksmond vertaald als "land van de lange witte wolk");[15] in moderne Maori-gebruik verwijst deze naam naar het hele land. Aotearoa wordt ook vaak gebruikt in deze zin in Nieuw-Zeelands Engels, waar het soms alleen wordt gebruikt, en in sommige formele toepassingen gecombineerd met de Engelse naam om respect uit te drukken aan de oorspronkelijke inwoners van het land, bijvoorbeeld in de vorm van "[Organisation name] of Aotearoa New Zealand". De eerste Europese naam voor Nieuw-Zeeland was Staten Landt, de naam die werd gegeven door de Nederlandse ontdekkingsreiziger Abel Tasman, die in 1642 de eerste Europeaan werd die de eilanden zag. Tasman ging ervan uit dat het deel uitmaakte van een zuidelijk continent verbonden met land ontdekt in 1615 voor de zuidpunt van Zuid-Amerika door Jacob Le Maire, dat Staten Landt was genoemd, wat "Land van de (Nederlandse) Staten-Generaal" betekent.[16][17] De naam Nieuw-Zeeland is ontstaan uit Nederlandse cartografen, die de eilanden Nova Zeelandia noemden, naar de Nederlandse provincie Zeeland.[18] Niemand weet precies wie de term voor het eerst bedacht, maar het verscheen voor het eerst in 1645 en kan de keuze zijn geweest van cartograaf Johan Blaeu.[19] De Britse ontdekkingsreiziger James Cook verengelste de naam naar Nieuw-Zeeland. Er is geen verbinding met het Deense eiland Seeland. Hoewel de Noord- en Zuid-eilanden al vele jaren bekend zijn onder deze namen, heeft de New Zealand Geographic Board verklaard dat ze sinds 2009 geen officiële namen meer hebben. De raad van bestuur wil van deze namen hun officiële namen maken, samen met alternatieve Maori namen. Hoewel er meerdere Maori-namen zijn gebruikt, ziet Erima Henare Te Ika-a-Māui en Te Wai Pounamu als de meest waarschijnlijke keuzes. Nieuw-Zeeland is een van de meest recent bewoonde grote landmassa's. De eerste kolonisten waren Oost-Polynesiërs die naar Nieuw-Zeeland trokken, waarschijnlijk in een reeks migraties, ergens tussen ongeveer 700 en 2000 jaar geleden.[14][21] In de volgende eeuwen ontwikkelden deze kolonisten zich tot een aparte cultuur die nu bekend staat als Maori. De bevolking werd verdeeld in Iwi (stammen) en Hapu (substammen) die met elkaar zouden samenwerken, concurreren en soms met elkaar vechten. Op een gegeven moment migreerde een groep Maori's naar de Chathameilanden, waar ze hun eigen Moriori-cultuur ontwikkelden. Van oudsher genoot Nieuw-Zeeland een hoge levensstandaard, die afhankelijk was van zijn sterke relatie met het Verenigd Koninkrijk, en de daaruit voortvloeiende stabiele markt voor zijn grondstoffenexport. De economie van Nieuw-Zeeland was ook gebaseerd op een klein aantal basisproducten, zoals wol, vlees en zuivelproducten. De grote vraag naar deze producten - zoals de Nieuw-Zeelandse wolboom van 1951 - zorgde voor langdurige periodes van economische voorspoed. In 1973 trad het Verenigd Koninkrijk echter toe tot de Europese Gemeenschap, waardoor een einde kwam aan deze bijzonder nauwe economische relatie tussen de twee landen. In de jaren zeventig ondermijnden andere factoren, zoals de oliecrises, de levensvatbaarheid van de Nieuw-Zeelandse economie, die in perioden vóór 1973 een levensstandaard had bereikt die hoger lag dan die van Australië en Western Europa[54]. Deze gebeurtenissen leidden tot een langdurige en zeer ernstige economische crisis, waarbij de levensstandaard in Nieuw-Zeeland achterbleef bij die in Australië en Western-Europa, en Nieuw-Zeeland in 1982 het laagste inkomen per hoofd van de bevolking was van alle ontwikkelde landen die door de Wereldbank werden onderzocht.