[400] Celtic Sacred Art - Drie Honden Horloge

Introductie van het "Gesacreerde Collectie van Symbolen 3D"door de Studio van het Ontwerp C.7. Hier vindt u aanpasbare producten met Celtic Sacred Art - Drie Keltische honden. De Kelts of Kelts waren een etnolinguïstische groep stammenmaatschappijen in het IJzeren tijdperk en Mideval Europa die Keltische talen spraken en een gelijkaardige cultuur hadden, hoewel het relatie tussen de etnische, linguïstische en culturele elementen onzeker en controversieel blijft. De vroegste archeologische cultuur die terecht als proto-Keltisch kan worden beschouwd, is de Leate Bronze Age Urnfield-cultuur in Midden-Europa, die zich vanaf ongeveer 1200 voor Christus heeft ontwikkeld. Hun volledig Keltische nakomelingen in Midden-Europa waren de mensen van de cultuur van Iron Age Hallstatt (c. 800-450 BC) die genoemd werden voor de rijke graffessen in Hallstatt, Oostenrijk. In de latere periode La Tène (c. 450 voor Christus tot aan het Romeinse verovering) had deze Keltische cultuur zich uitgebreid door verspreiding of migratie naar de Britse eilanden (Insular Celts), Frankrijk en de Lage Landen (Gauls), Bohemen, Polen en een groot deel van Midden-Europa, het Iberisch Schiereiland (Celtiberians, Celtici en Gallaeci) en Noord-Italië (Golasceci) mannetjes en Cisalpine Gauls) en, na de Gallicische invasie van de Balkan in 279 v.Chr., tot in het oosten tot centraal Anatolië (Galatianen). Tegen het midden van het eerste millennium AD, met de uitbreiding van het Romeinse Rijk en de Grote Migratie (Migratieperiode) van Germaanse volkeren, was de Keltische cultuur en de Insular Celtic beperkt tot Ierland, de westerne en noordelijke delen van Groot-Brittannië (Wales, Schotland en Cornwall), het eiland Man en Bretagne. Tussen de 5e en 8e eeuw zijn de Keltische gemeenschappen in deze Atlantische regio's een redelijk samenhangende culturele entiteit geworden. Ze hadden een gemeenschappelijk linguïstisch, religieus en artistiek erfgoed dat hen onderscheidde van de cultuur van het omringende beleid. In de zesde eeuw waren de continentale Keltische talen echter niet meer op grote schaal gebruikt. De cultuur van Insular Celtic werd gediversifieerd in die van de Gaels (Iers, Schots en Manx) en de Brythonic Celts (Welsh, Cornish, en Bretons) van de middeleeuwse en moderne tijd. Een moderne "Keltische identiteit" werd gebouwd als onderdeel van de Romanticist Celtic Revival in Groot-Brittannië, Ierland en andere Europese gebieden, zoals Portugal en Spanje. Vandaag de dag worden de Ierse, Schotse Gaelic, Welsh en Breton nog steeds gesproken in delen van hun historische gebieden, en worden Cornish en Manx opnieuw in leven gehouden.