Afdeling Biology Joke Multiplication T-shirt

Biologie is een natuurwetenschap die zich bezighoudt met de bestudering van het leven en levende organismen, met inbegrip van hun structuur, functie, groei, evolutie, distributie en taxonomie.[1] Moderne biologie is een uitgestrekt en eclectisch gebied dat bestaat uit vele takken en subdisciplines. Ondanks de brede reikwijdte van de biologie zijn er echter bepaalde algemene en verenigende concepten die van toepassing zijn op alle studie en onderzoek, waardoor deze worden geconsolideerd tot één enkele, coherente sector. In het algemeen erkent de biologie de cel als de basiseenheid van het leven, genen als de basiseenheid van de erfelijkheid, en evolutie als de motor die de synthese en creatie van nieuwe soorten voortbrengt. Vandaag de dag wordt ook begrepen dat alle organismen overleven door energie te verbruiken en te transformeren en door hun interne omgeving te reguleren om een stabiele en vitale toestand te handhaven. De subdisciplines van de biologie worden gedefinieerd door de schaal waarop organismen worden onderzocht, de soorten organismen die worden onderzocht en de methoden die worden gebruikt om ze te bestuderen: Biochemie onderzoekt de rudimentaire chemie van het leven; moleculaire biologie bestudeert de complexe interacties tussen biologische moleculen; botany bestudeert de biologie van planten; cellulaire biologie onderzoekt de basisbouwsteen van het leven, de cel; fysiologie onderzoekt de fysieke en chemische functies van weefsels, organen en orgaansystemen van een organisme; evolutionaire biologie onderzoekt de processen die de diversiteit van het leven hebben opgeleverd; en de ecologie onderzoekt hoe organismen in hun milieu interageren . De term biology is afgeleid van het Griekse woord ία, bios "life" en het suffix - λάς, -logia, "study of". De Latijnse vorm van de term kwam voor het eerst voor in 1736 toen Linnaeus (Carl von Linné) biologie gebruikte in zijn Bibliotheca botanica. Het werd opnieuw gebruikt in 1766 in een werk genaamd Philosophiae naturalis sive physicae: tomus III, continentaal geoloog, bioloog, fytologian generalis, gemaakt door Michael Christoph Hanov, een disciple van Christelijke Wolff. Het eerste Duitse gebruik, Biologie, werd gebruikt in een vertaling uit 1771 van het werk van Linnaeus. In 1797 gebruikte Theodor Georg August Roose de term in een boek, Grundzüge der Lehre van der Lebenskraft, in het voorwoord. Karl Friedrich Burdach gebruikte de term in 1800 in een beperktere zin van de studie van mensen vanuit morfologisch, fysiologisch en psychologisch oogpunt (Propädeutik zum Studien der gesammten Heilkunst). De term kwam in zijn moderne gebruik met de zesvolumestremming Biologie, oder Philosophie der lebenden Natur (1802-22), van Gottfried Reinhold Treviranus, die aankondigde: Het doel van ons onderzoek is de verschillende vormen en uitingen van het leven, de omstandigheden en wetten waaronder deze verschijnselen zich voordoen, en de oorzaken van deze verschijnselen. De wetenschap die zich met deze objecten bezighoudt, zullen we aangeven met de naam biologie (Biologie) of de doctrine van het leven [Lebenslehre]. Hoewel de moderne biologie een betrekkelijk recente ontwikkeling is, zijn de wetenschappen die ermee verband houden en er deel van uitmaken sinds de oudheid bestudeerd. Natuurlijke filosofie werd al bestudeerd in de oude beschavingen van Mesopotamia, Egypte, het Indiase subcontinent en China. De oorsprong van de moderne biologie en de aanpak van de studie van de natuur zijn echter meestal terug te vinden in het oude Griekenland[6]. Terwijl de formele geneesmiddelstudie teruggaat naar Hippocrates (ca. 460 BC - ca. 370 BC), was het Aristoteles (384 BC - 322 BC) die het meest heeft bijgedragen aan de ontwikkeling van de biologie. Bijzonder belangrijk zijn zijn Geschiedenis van Dieren en andere werken waar hij een naturalistische leaning liet zien, en later meer empirische werken die gericht waren op biologische oorzaken en de diversiteit van het leven. De opvolger van Aristoteles in het Lyceum, Theophrastus, schreef een serie Bosnische boeken die overleefden als de belangrijkste bijdrage van de antiquiteit aan de plant wetenschappen, zelfs in de Middeleeuwen. Scholieren van de middeleeuwse islamitische wereld die op biologie schreven, waren onder meer al-Jahiz (781-869), Al-Dinawari (828-896), die op plantkunde schreef, en Rhazes die schreef over anatomie en fysiologie. De geneeskunde werd vooral goed bestudeerd door islamitische wetenschappers die werkzaam zijn in de Griekse filosofie, terwijl de natuurlijke geschiedenis zich sterk heeft gebaseerd op de gedachte van Aristoteles, met name door een vaste levenshiërarchie te handhaven. Biologie begon zich snel te ontwikkelen en te groeien met de dramatische verbetering van de microscoop door Anton van Leeuwenhoek. Toen ontdekten wetenschappers spermatozoa, bacteriën, infusoria en de diversiteit van het microscopisch leven. Onderzoek door Jan Swammerdam heeft geleid tot nieuwe belangstelling voor entomologie en heeft bijgedragen tot de ontwikkeling van de basistechnieken van microscopische versnijding en kleuring. De vooruitgang in microscopie had ook een diepgaande invloed op het biologische denken. In de vroege 19e eeuw wezen een aantal biologen op het centrale belang van de cel. Toen, in 1838, begonnen Schleiden en Schwann de nu universele ideeën te promoten dat (1) de basiseenheid van organismen de cel is en (2) dat individuele cellen alle kenmerken van het leven hebben, hoewel ze zich verzetten tegen het idee dat (3) alle cellen afkomstig zijn van de deling van andere cellen. Bedankt op het werk van Robert Remak en Rudolf Virchow, van de 19de eeuw accepteerden de meeste biologen alle drie de tenetten van wat bekend stond als celtheorie. Ondertussen werden taxonomie en classificatie de focus van natuurlijke historici. Carl Linnaeus publiceerde in 1735 een basistaxonomie voor de natuur (waarvan de variaties sindsdien in gebruik zijn) en in de jaren vijftig introduceerde hij wetenschappelijke namen voor al zijn soorten. Georges-Louis Leclerc, Comte de Buffon, behandelde soorten als kunstmatige categorieën en levende vormen als smeedbaar, zelfs wat de mogelijkheid van een gemeenschappelijke afkomst suggereert. Hoewel hij tegen evolutie was, is Buffon een sleutelfiguur in de geschiedenis van evolutionaire gedachte. Zijn werk beïnvloedde de evolutionaire theorieën van zowel Lamarck als Darwin. Het serieuze evolutionaire denken kwam voort uit de werken van Jean-Baptiste Lamarck, die als eerste een samenhangende evolutietheorie cadeau. Hij beweerde dat de evolutie het gevolg was van milieustress op de eigenschappen van dieren, wat betekent dat het vaker en rigoureus gebruikte orgaan complexer en efficiënter zou worden, waardoor het dier zich aan zijn omgeving zou aanpassen. Lamarck geloofde dat deze verworven eigenschappen vervolgens konden worden doorgegeven aan de nakomelingen van het dier, die ze verder zouden ontwikkelen en perfectioneren. Het was echter de Britse naturalist Charles Darwin, die de biogeografische benadering van Humboldt, de uniformitaire geologie van Lyell, Malthus's geschriften over bevolkingsgroei en zijn eigen morfologische expertise en uitgebreide natuurlijke observaties combineerde, die een succesvollere evolutionaire theorie smeedde gebaseerd op natuurlijke selectie; soortgelijke argumenten en bewijsmateriaal leidden Alfred Russel Wallace er onafhankelijk van elkaar toe tot dezelfde conclusies te komen. Hoewel het onderwerp van controverse was (die tot op de dag van vandaag blijft bestaan), verspreidde de theorie van Darwin zich snel door de wetenschappelijke gemeenschap en werd ze al snel een centraal punt van de zich snel ontwikkelende biologie-wetenschap. De ontdekking van de fysieke weergave van erfelijkheid kwam samen met evolutionaire principes en populatiegenetica. In de jaren 40 en begin jaren 50 wezen experimenten op DNA als de component van chromosomen die de traitdragende eenheden hielden die bekend waren geworden als genen. Een focus op nieuwe soorten modelorganismen zoals virussen en bacteriën, samen met de ontdekking van de dubbele helse structuur van DNA in 1953, markeerde de overgang naar het tijdperk van de moleculaire genetica. Van de jaren '50 tot cadeau tijden is de biologie op moleculair gebied sterk uitgebreid. De genetische code werd gekraakt door Har Gobind Khorana, Robert W. Holley en Marshall Warren Nirenberg nadat het DNA geacht werd codons te bevatten. Tot slot werd in 1990 het project Menselijk Genoom gelanceerd met als doel het algemene menselijk genoom in kaart te brengen. Dit project is in wezen in 2003 afgerond en er wordt nog een nadere analyse gepubliceerd. Het Menselijk Genoom Project was de eerste stap in een geglobaliseerde poging om de geaccumuleerde kennis van de biologie op te nemen in een functionele, moleculaire definitie van het menselijk lichaam en de lichamen van andere organismen.