Afrikaanse lion koffiemok

De leeuw (Panthera leo) is lid van de familie Felidae en een van de vier grote katten van het geslacht Panthera. Met uitzonderlijk grote mannetjes van meer dan 250 kg (550 lb)[4] is het de op één na zwaarste levende kat na de tijger. Op dit moment bestaan er in Afrika ten zuiden van de Sahara en in Azië met een ernstig bedreigde overblijvende bevolking in het noordwesten van India, die in historische tijden uit Noord-Afrika, het Midden-Oosten en Western-Azië is verdwenen. Tot aan wijlen Pleistocene (ongeveer 10.000 jaar geleden) was de leeuw de meest verspreide grote landzoogdiersoort naast de mens. Ze werden gevonden in het grootste deel van Afrika, een groot deel van Eurazië van western Europa tot India en, in Amerika, van Yukon tot Peru. Mochten zij de rillingen van de kubusa overleven, dan kunnen leeuwen in veilige habitats zoals het nationale park van Kruger vaak een leeftijd van 12 tot 14 jaar bereiken, terwijl leeuwen zelden langer dan 8 jaar leven[5]. Er zijn echter wel gegevens over leeuwen die tot 20 jaar in het wild leven. In gevangenschap kunnen zowel mannelijke als vrouw leeuwen meer dan twintig jaar leven. Ze bewonen gewoonlijk savanne en grasland, hoewel ze naar struik en bos kunnen gaan. Leeuwen zijn ongewoon sociaal vergeleken met andere katten. Een trots van leeuwen bestaat uit verwante vrouwen en nakomelingen en een klein aantal volwassen mannetjes. Groepen vrouw leeuwen jagen meestal samen, voornamelijk op grote hoefdieren. De leeuw is een apex en een sleutelsteen roofdier, hoewel ze zich zullen inzetten voor het schenden als de kans zich voordoet. Terwijl leeuwen in het algemeen niet selectief op mensen jagen, zijn sommigen bekend om man-eters te worden en op zoek te gaan naar menselijke prooi. De leeuw is een kwetsbare soort, die in de afgelopen twee decennia een mogelijk onomkeerbare bevolkingsafname van 30 tot 50 procent in haar Afrikaanse verspreidingsgebied heeft meegemaakt;[6] de populaties zijn buiten de aangewezen reservaten en de nationale parken onhoudbaar. Hoewel de oorzaak van de achteruitgang niet goed wordt begrepen, vormen het verlies van habitats en de conflicten met de mens momenteel de belangrijkste bron van zorg. De leeuwen worden sinds de Romeinse tijd in menageries gehouden en zijn een belangrijke diersoort die sinds het einde van de achttiende eeuw in dierentuinen in de wereld wordt gegeten. Dierentuinen werken wereldwijd samen in fokprogramma's voor de bedreigde Aziatische ondersoort. Het mannelijk is visueel zeer onderscheidend en gemakkelijk herkenbaar. Het hoofd van de mannelijke leeuw is een van de meest erkende diersymbolen in de menselijke cultuur. Het is uitgebreid afgebeeld in de literatuur, in beeldhouwwerken, in schilderijen, op nationale vlaggen en in hedendaagse films en literatuur. De leeuwigheid is echter erkend als het hoogtepunt van het jachtproces vanaf het vroegste van menselijke geschriften en grafische voorstellingen. De leeuwen zijn de jagers voor hun trots en vangen hun prooi met nauwkeurig en complex teamwerk. Elke leeuw ontwikkelt specifieke vaardigheden voor haar rol in de jachttechnieken die haar trots gebruikt en neemt die rol in het algemeen over het algemeen op zich tijdens de meeste jagers. Leden van menselijke culturen die leven onder leeuwen in natuurlijke habitats, hebben dit kenmerk begrepen en hebben vaak de leeuwen gekozen om hun meest woeste oorlogsmisdaden en krijgers te vertegenwoordigen, waarbij ze hun mannelijke heersers vaak als haar "zoon" noemden. Voorbeelden uit de vroegste schriftelijke verslagen zijn onder meer de Egyptische pantheon-steden Sekhmet, Bast, Menhit en Tefnut, en deze steden hebben misschien precursoren gehad in Nubia en Lybië. Andere Egyptische steden zijn vrij complex en nemen aspecten aan die er een kunnen zijn als een leeuwin in het hoofd van de mens of als een leeuwin in specifieke functies. In groepen zijn er vanaf de periode van het bovenste paleolithisch gebied mantels en schilderijen van de Lascaux en de Chauvet-grotten.