Bijen leuk kaart

Wees aardig tegen de bijen. Een hommel doet zijn werk aan Fireweed in Alaska. op de omslag staat "Happy Mothering Sunday!" Bijen zijn de primaire bestuivers in ecosystemen die bloeiende planten bevatten. Bijen en andere insecten bestuiven 70 % van de gekweekte planten, wat goed is voor 35 % van de totale voedselproductie. Minder bijen betekent kleinere oogsten. Bijen verkeren in moeilijkheden; dat betekent ook dat wij dat zijn . Er zijn bijna 20.000 bekende bijensoorten. Ze zijn te vinden op elk continent behalve Antarctica, in elke habitat op de planeet die planten bevat die door insecten worden bestoven. Bijen die zich voeden met nectar en stuifmeel, de eerste voornamelijk als energiebron; het laatste voornamelijk voor eiwitten en andere nutriënten . Het meeste stuifmeel wordt gebruikt als voedsel voor larven. De bekendste bijensoort is de Europese honingbij, die, zoals de naam zegt, honing produceert, net als een paar andere soorten bijen. De bijen richten zich op het verzamelen van nectar of op het verzamelen van stuifmeel, afhankelijk van de vraag, met name in sociale soorten. Bijen die nectar verzamelen kunnen bestuiving tot stand brengen, maar bijen die opzettelijk pollen verzamelen zijn efficiëntere bestuivers. Geschat wordt dat een derde van de menselijke voedselvoorziening afhankelijk is van de bestuiving van insecten, waarvan het merendeel wordt uitgevoerd door bijen, met name de gedomesticeerde Europese honingbij. De bijen hebben een lange proboscis (een complexe "tong") die hen in staat stelt de nectar van de bloemen te verkrijgen. Ze hebben antennes die bijna universeel bestaan uit 13 segmenten bij mannen en 12 in vrouwen. De bijen hebben twee paar vleugels, de achterpoten zijn kleiner van beide; in een zeer klein aantal soorten heeft één geslacht of kaste relatief korte vleugels die de vlucht moeilijk of onmogelijk maken, maar geen ervan is wingeloos. De meeste bijen zijn duizelig en dragen een elektrostatische lading, die de aanhandiging van stuifmeel bevordert. Vrouwen bijen stoppen regelmatig met foerageren en grommen zich om het stuifmeel in te pakken in het werkingsgebied, dat zich in de meeste bijen op de benen bevindt, en in de ventrale buik op anderen, en dat wordt gewijzigd in gespecialiseerde stuifmeelmanden op de benen van honingbijen en hun familieleden. Vele bijen zijn opportunistische foeragemieren en zullen stuifmeel verzamelen uit verschillende planten, terwijl andere zich op slechts één of enkele soorten plant concentreren. Een klein aantal planten produceert voedzame florale oliën in plaats van pollen, die door sommige bijen worden verzameld en gebruikt. Het bezoeken van bloemen kan een gevaarlijke bezetting zijn. Vele moordenaars en krabspinnen verbergen zich in bloemen om ongelukkige bijen te vangen. Andere bijen gaan verloren aan vogels tijdens de vlucht. Insecticiden die worden gebruikt bij het opblazen van planten doden veel bijen, zowel door directe vergiftiging als door besmetting van hun voedselvoorziening. Een koningin van honingbijen mag in de lentes 2000 eieren per dag leggen, maar moet in de loop van het foerageseizoen ook 1000 tot 1500 eieren per dag leggen, meestal ter vervanging van de dagelijkse slachtoffers, waarvan de meeste werknemers oud zijn. Bijen verkeren in moeilijkheden; dat betekent ook dat wij dat zijn . Colony Collapse Disorder Colony collorder (CCD) is een verschijnsel waarbij bijen uit een bijenkorf of Europese honingbijenkolonie abrupt verdwijnen. Hoewel dergelijke verdwijningen zich in de loop van de geschiedenis van de bijenteelt hebben voorgedaan en bij verschillende namen bekend waren (verdwijnende ziekte, veroudering in de lente, mei-ziekte, ineenstorting in de herfst en herfst-ineenstorting), werd het syndroom eind 2006 omgedoopt tot ineenstorting van de kolonie in Noord-Amerika, in combinatie met een drastische toename van het aantal verdwijningen van Westerne honingbijenkolonies. De Europese bijenhouders hebben soortgelijke verschijnselen waargenomen in België, Frankrijk, Nederland, Griekenland, Italië, Portugal en Spanje, en de verslagen van initiaal zijn ook afkomstig uit Zwitserland en Duitsland, zij het in mindere mate, terwijl de Noord-Ierse Vergadering berichten heeft ontvangen over een daling van meer dan 50%. De toename van het gebruik van neonicotinoïde pesticiden heeft sinds 2005 een ruwweg gevolg gegeven aan de toename van de bijensterfte. In 2012 is uit verschillende wetenschappelijke studies gebleken dat neonicotinoïden eerder onontdekte blootstellingsroutes voor bijen hadden, onder meer via stof, stuifmeel en nectar; dat zeer kleine hoeveelheden voldoende toxisch waren om het uitblijven van terugkeer naar de bijenkorf te veroorzaken zonder onmiddellijke letaliteit, het voornaamste symptoom van CCD, en wijzen op de persistentie van neonicotinoïden in het milieu in irrigatiekanalen en de bodem. Deze studies hebben geleid tot een formele peer review van 2013 door de Europese Autoriteit voor voedselveiligheid, die stelde dat neonicotinoïden een onaanvaardbaar hoog risico voor bijen vormen. CCD wordt waarschijnlijk aangevuld met een combinatie van factoren. In 2007 hebben sommige autoriteiten het probleem toegeschreven aan biotische factoren zoals Varroa-mijten, Nosema apis-parasieten en het Israëlische acute verlammingsvirus. Andere factoren die bijdragen aan de klimaatverandering kunnen zijn stress op het gebied van het milieu, ondervoeding en trekkende bijenteelt. Een andere studie in 2012 wees ook op meerdere oorzaken: pesticiden achter de varroamijt, genetica, habitatverlies en slechte voeding. In april 2013 heeft de Europese Unie plannen aangekondigd om het gebruik van bepaalde pesticiden te beperken om te voorkomen dat bijenpopulaties verder afnemen, en tegen het einde van de maand heeft zij wetgeving aangenomen die het gebruik van verschillende neonicotinoïden de komende twee jaar verbiedt. Door de schaarste aan bijen in de VS zijn de kosten voor de boeren om ze voor bestuivingsdiensten te huren met wel 20% gestegen. Sinds ongeveer 1972 is het aantal wilde honingbijen in de VS dramatisch gedaald - ze zijn grotendeels verdwenen. Ook het aantal kolonies dat bijenhouders onderhouden, is afgenomen. Deze daling omvat de cumulatieve verliezen als gevolg van alle factoren, zoals verstedelijking, pesticidengebruik, tracheale en varroamijten, en het feit dat commerciële bijenhouders hun activiteiten staken. Eind 2006 en begin 2007 bereikte de omvang van de inkrimping echter een nieuwe omvang, en de term "kolonieststoornis" werd gebruikt om de plotselinge verdwijningen te beschrijven. Na een aantal jaren van onderzoek en bezorgdheid publiceerde een team wetenschappers onder leiding van Jerry Bromenshenk in oktober 2010 een artikel waarin werd gezegde dat er in elke gedode kolonie van de groep een nieuw op DNA gebaseerd virus, een ongewervelden iridescent virus of IIV6 werd gevonden. In hun studie ontdekten ze dat geen van beide agentia alleen dodelijk leek, maar een combinatie van het virus en Nosema ceraneae was altijd 100% fataal. Bromenshenk zei dat het nog niet duidelijk is of de ene voorwaarde de bijen verzwakt genoeg om met de tweede af te maken, of dat ze op de een of andere manier de destructieve kracht van de ander versterken. "Het zijn co-factoren, dat is alles wat we op dit moment kunnen zeggen. Ze zijn beide cadeau in al deze ingestorte kolonies."Onderzoeken naar dit fenomeen waren verricht onder grote bezorgdheid over de natuur en de omvang van de verliezen. In 2009 suggereerden sommige berichten uit de VS dat 1/3 van de honingbijenvolken de winter niet overleefde, hoewel bekend is dat de normale winterverliezen ongeveer 25% bedragen. Eind mei 2012 meldde de Zwitserse regering dat ongeveer de helft van de bijenpopulatie de winter niet had overleefd. Men dacht dat de belangrijkste oorzaak van de achteruitgang de parasietenvarroa was. Naast de instorting van de kolonie zijn veel van de verliezen buiten de VS ook aan andere oorzaken toe te schrijven. Pesticiden die worden gebruikt voor de behandeling van zaden zijn als eersterangs verdacht beschouwd. Onder de inheemse bestuivers vallen hommels en eenzame bijen, die vaak overleven in toevluchtsoorden in wilde gebieden buiten het landbouwspuiten, maar die nog steeds vergiftigd kunnen worden in grootschalige sproeiprogramma's voor muggen, zigeunermoten of andere insectenplagen. Hoewel het gebruik van pesticiden een punt van zorg blijft, is het grootste probleem voor de populaties van wilde bestuivers het verlies van de bloemrijke habitat waarvan zij afhankelijk zijn voor voedsel. In het hele noordelijk halfrond zijn de landbouwsystemen in de afgelopen 70 jaar geïntensiveerd, waardoor de overvloed en diversiteit aan wilde bloemen is afgenomen. Wat u kunt doen om te helpen: Je kunt bijen helpen door bijenvriendelijke bloemen en struiken te planten in je tuin of buiten de ruimte. Een tuin of pleister die is gewijd aan planten die aantrekkelijk zijn voor bijen, kan voor elke imker een bron van groot plezier zijn, zowel voor de kleur van de bijen als voor de activiteit van de bijen. Twee andere belangrijke factoren dragen bij tot een succesvolle bijenteelt: De bloemen moeten volledig zonlicht zijn en in groepen worden geplant. Bloemen die afzonderlijk of in tweeën worden geteeld en drieën kunnen er niet in slagen bijen aan te trekken. Een fatsoenlijke klank van een geschikt plant, zoals lavender, is veel waardevoller. Op dezelfde manier zien bijen vaak bloemen over het hoofd die in schaduw worden geteeld, ook al produceren ze nectar en pollen. Helaas hebben sommige van de meest spectaculaire tuinbloemen helemaal geen nut voor de honingbij. Dubbelkopige rozen, chrysanthemums en dahlias leveren bijvoorbeeld geen nectar en nauwelijks pollen. Veel bloemen die vaak als onkruid worden gedisconteerd, zoals duizels en vergeet-me-noten, leveren daarentegen een rijke voedselbron. Daarom is het een van de beste en eenvoudigste dingen die je kunt doen om je tuin beter te maken, het weggooien van de onkruidverdelgers die die immaculante gazons onderhouden en in plaats daarvan je gras en bloembedden in het wild laten gaan. Als je niet helemaal klaar bent om je goed georiënteerde tuin over te dragen aan de grillen van de natuur, dan is het volgende beste om gewoon een pleister te laten lopen. Een manier om je wilde tuin te laten beginnen is het zaaien van mengsels van wilde bloemen. De bloemen zullen een nuttige bron van nectar en pollen zijn. Informatie uit meerdere bronnen.