Blue Sky voor Space Shuttle Atlantis Lancering Tissuepapier

De regengewassen schemering baadde de scène in een koel, etherisch licht. De laatste sporen van het storm bleven hangen in de lucht, uitgestrekt en diep, kalmerend blauw. Puddels op het lanceerplatform weerspiegelden de zachte gloed van de Space Shuttle, de buik verlicht met een ingewikkelde dans van witte lichten. Een stille anticipatie hing zwaar in de lucht, slechts gebroken door het af en toe getjilp van een terugkerende vogel. Toen het aftellen weerklonk, barstte de spanning in de menigte. Toen barstte er een oorverdovend gebrul uit dat rillingen over de stekels afvuurde, een pilaar van oranje vuur dat de motoren deed uitbarsten en de schemering tijdelijk overschaduwde. De shuttle, een baken in de donkere lucht, laat langzaam roos achter en laat een spoor van witte rook achter dat verdween in het grote doek van de sterren die door de verdunnende wolken gluren. De reflectie in het water danste wild, een vluchtige echo van de rauwe kracht die de droommachine van de mensheid naar de hemel dreef.