Bunchberry met bessen briefkaart

Beschikt over een digitaal schilderij van Bunchberry met bessen. Aanpassen door uw eigen tekst toe te voegen. De bosbes, Cornus canadensis, is een kleine, schaduwminnende, Dogwood kruidachtige. Ze groeien tot slechts zes of acht centimeter. Ze zien eruit als het miniatuur dogwood-bos. De bladeren zijn hetzelfde, de bloemen zijn hetzelfde, alles; zeer veel verkleind. Ze ontwikkelen kleine bloemen in het midden van de vier witte, bloembladderachtige schutbladeren, wat betekent dat een schijnbare enkele bloesem een kleine "bos" bessen kan worden in plaats van een grote bes. De bloemen hebben elastische bloemblaadjes die naar achteren draaien, waardoor verende filamenten vrijkomen die onder de bloemblaadjes zijn gespannen. De filamenten breken omhoog en gooien stuifmeel uit containers die aan de filamenten zijn scharnierend. Deze beweging vindt plaats in minder dan een halve milliseconde en het stuifmeel ervaart 800 keer de versnelling die de Space Shuttle tijdens het opstijgen deed. De Bunchberry heeft een van de snelste plant-acties die tot nu toe zijn gevonden, waarvoor een camera nodig is die 10.000 lijsten per seconde kan fotograferen om de actie te vangen. Als ik in Idaho ben, knabbel ik op de vruchten als ze in het seizoen zijn; ze smaken een beetje als appels. Vogels zijn het belangrijkste middel waardoor zaden worden verspreid. Bunchberry is een belangrijk boorgat plant voor muilezelherten, zwartstaartherten en elanden, die het groeiseizoen verbruikt. Bunchberry heeft koele, vochtige bodems nodig. Het is inheems in Noord-China, het verre oosten van Rusland, Japan en Noord-Amerika in montane en boreale naaldbossen, waar het wordt gevonden groeiende marges van vochtige bossen, op oude boomstronken, in mossy gebieden en andere open en vochtige habitats. Waar bosbessen, een bossoort, en Cornus suecica, een veensoort, in hun overlappende verspreidingsgebied in Alaska, Labrador en Groenland dicht bij elkaar groeien, kunnen ze hybridiseren door kruisbestuiving, waardoor planten met karakteristieke eigenschappen worden geproduceerd. Noordwest-aboriginals bewaarden de bessen in beer, ze deden dat met bessen. In New England was het gebruikelijk om een paar bosbessen toe te voegen aan pruimenpudding omwille van de toegevoegde kleur of omdat de hoeveelheid pectine in bundels ervoor zorgt dat pudding wordt opgezet zonder maïszetmeel, bekend als puddingberry. Indianen gebruikten alle spreuken van hondenbossen, inclusief bosbessen, om wonden te verbinden. Abneki indianen curassist in bunchberry krachten, en riep kilawinbizon die ongeveer "plant dat brood in de zijkant," als gevolg van een aanhoudende alternatief-medicijnen beweren dat bunchberry bedplassen of in nier ney kan controleren. Er zijn ook moderne kruidendokters die beweren dat hondenbossen de symptomen van tandvleesaandoeningen kunnen verlichten als de schors wordt gekauwd of als hondenhouten twijgen worden gebruikt voor het reinigen tussen de tanden. Al deze vermeende verliezen zijn discutabel, maar een milde astringent kwaliteit is voldoende om mensen te rechtvaardigen.