Californische Sasquatch-autonummerplaat

De donkere silhouet van Sasquatch (Bigfoot) op een lege California-autonummerplaat. Voeg uw eigen tekst toe. Autonummerplaten voor extra staten en andere entiteiten (Canadese provincies, buitenlandse landen) op aanvraag. Sommige mensen dateren de moderne belangstelling tot 1958 toen grote voetafdrukken werden gevonden in Del Norte County, Californië door een bulldozerbestuurder. Sets van grote sporen verschenen meerdere keren rond een wegenbouwwerf. Gipsafgietsels van de afdrukken werden gemaakt en het verhaal werd gepubliceerd in een lokale krant met de ontdekker die een van de afgietsels vasthield. Lokale bewoners doopten de onzichtbare spoorvormer Bigfoot. Bigfoot kreeg internationale aandacht toen het verhaal werd opgepikt door de Associated Press. De film van Patterson-Gimlin, vaak aangehaald als een van de beste bewijzen voor het bestaan van een onbekende, grote primaat in Noord-Amerika, is een korte film van een niet-geïdentificeerd onderwerp waarvan de filmmakers beweerden dat het Bigfoot was, en die zogenaamd op 20 oktober 1967 werd gefilmd door Roger Patterson en Robert Gimlin op de Klamath-rivier bij Orleans, Californië. De film is onderworpen aan vele pogingen om hem te ontkrachten en te authenticeren. Skeptici hebben de film een grap genoemd met een man in een apenpak, en theoretici beweren dat de film een cryptid toont, een wezen dat onbekend is bij de wetenschap. Sasquatch/Bigfoot-waarnemingen zijn gerapporteerd in heel Noord-Amerika. Naast de Pacific Northwest hebben de Great Lakes-regio en het zuidoosten van de Verenigde Staten veel meldingen van Bigfoot-waarnemingen gehad. "Sasquatch" is een geangliciseerde afgeleide van het woord "Sésquac" dat "wilde man" betekent in een Salish indiaanse taal. Sasquatch zou een groot, harig aapachtig wezen zijn, variërend tussen 1,8 en 3 meter hoog, met een gewicht van meer dan 225 kilogram, en bedekt met donkerbruin of donkerrood haar. Getuigen beschrijven grote ogen, een uitstekende wenkbrauwrand en een groot, laag voorhoofd; de bovenkant van het hoofd is beschreven als rond en gekamd, vergelijkbaar met de sagittale kam van de mannelijke gorilla. Sasquatch wordt vaak gerapporteerd met een sterke, onaangename geur. Enorme voetafdrukken waarnaar het is vernoemd zijn tot 60 cm lang en 20 cm breed. Plukken haar van een niet-geïdentificeerde primaat worden vaak gevonden. De meeste wetenschappers zeggen dat Sasquatch, ook bekend als Bigfoot, niets anders is dan folklore en schrijven waarnemingen of voetafdrukken toe aan verkeerde identificatie of grapjes. Sommige wetenschappers zoals Jane Goodall geloven echter dat het wellicht bestaat. Een theorie suggereert dat Sasquatch een overblijfsel is van een oude mensachtige populatie die Noord-Amerika vanuit Eurazië bereikte via de Bering-landbrug tijdens een ijstijd. Verhalen over Sasquatch-achtige wezens worden gevonden onder de inheemse bevolking van de Pacific Northwest. De legendes bestonden voordat er een enkele naam voor het wezen was. Ze verschilden in hun details zowel regionaal als tussen families in dezelfde gemeenschap. Vergelijkbare verhalen worden op elk continent gevonden behalve Antarctica, waaronder de Yeti van de Himalaya en de Australische Yowie. Leden van de Lummi vertellen verhalen over Ts'emekwes, de lokale versie van Bigfoot. De verhalen zijn vergelijkbaar met elkaar in termen van de algemene beschrijvingen van Ts'emekwes, maar details over het dieet en de activiteiten van het wezen verschilden tussen de verhalen van verschillende families. Sommige regionale versies bevatten meer kwaadaardige wezens. De stiyaha of kwi-kwiyai waren een nachtrond ras waarvan kinderen werd verteld de namen niet te zeggen, opdat de monsters het niet zouden horen en iemand zouden komen meenemen - soms om te worden gedood. In 1847 rapporteerde Paul Kane verhalen van de inheemse bevolking over skoocooms: een ras van kannibalistische wilde mannen die op de top van Mount St. Helens woonden. De skoocooms leken eerder als bovennatuurlijk dan als natuurlijk te worden beschouwd. Minder dreigende versies zoals die opgenomen door dominee Elkanah Walker bestaan. In 1840 legde Walker, een protestantse zendeling, verhalen vast van reuzen onder de indianen die in Spokane, Washington woonden. De indianen beweerden dat deze reuzen op en rond de toppen van nabijgelegen bergen woonden en zalm stalen uit de netten van vissers. De lokale legendes werden samengevoegd door J. W. Burns in een reeks Canadese krantenartikelen in de jaren twintig. Elke taal had zijn eigen naam voor de lokale versie. Veel namen betekenden zoiets als "wilde man" of "harige man", hoewel andere namen gemeenschappelijke acties beschreven die het zou uitvoeren (bijv. het