Chili Officieel wapen Heraldiek Symbool Magneet

Historisch gezien werden ze door ridders gebruikt om hen te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden gewone burgers steeds bredere wapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenschilden een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21e eeuw zijn wapenschilden nog steeds in gebruik bij verschillende instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenschilden gebruikt kunnen worden en hoe het gebruik ervan beschermd kan worden). De kunst van het ontwerpen, tonen, beschrijven en vastleggen van wapens wordt heraldiek genoemd. Het gebruik van wapenschilden door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt burgerlijke heraldiek genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. Wapenschilden zijn in die traditie de wettelijke eigendom die van vader op zoon wordt overgedragen; ook vrouwen en dochters kunnen beren die zijn aangepast om hun relatie tot de huidige houder van het wapen aan te geven. Ongedifferentieerde armen worden door slechts één persoon tegelijk gebruikt. Andere afstammelingen van de oorspronkelijke drager konden de voorouderarmen slechts met enig beer van elkaar onderscheiden: meestal een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de koninklijke familie) nu altijd het merkteken is van een erfgenaam. Wegens hun belang voor identificatie, met name bij zegels op legale documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; slechts weinig landen doen dat vandaag de dag nog. Dit is uitgevoerd door heralds en de studie van wapenschilden wordt daarom "heraldiek" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldiek) zijn minder beperkend, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastiek huis of familie dezelfde wapens mogen gebruiken, hoewel een of meer elementen voorbehouden kunnen zijn aan het hoofd van het huis. In de loop der tijd verspreidde het gebruik van het wapen zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van het ontwerpinstituut "zijn de moderne logo en de zakelijke kleurstelling geëvolueerd uit de strijdstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwen". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen op wapenschilden in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart stelt dat sommige wapenschilden een vorm van corporate logo waren. Musea op middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als emblemen kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van groepsidentiteit. Het Amerikaanse zegel is het wapen van de Verenigde Staten. De blazon ("Paleways of 13 pieces, argent and gules; a chief, azure") is opzettelijk onjuist om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zegels, die de rol van een wapen vervullen. De staat Vermont (gesticht als de onafhankelijke Republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om het gebruik van een zegel toe te wijzen voor het waarmerken van officiële staatsdocumenten en heeft ook zijn eigen aparte wapen. Veel Amerikaanse sociale studentenverenigingen en studentenverenigingen, vooral hogescholen, gebruiken wapenschilden in hun symboliek. Deze wapens lopen sterk uiteen in hun mate van aansluiting bij de Europese heraldieke traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten zijn gevormd met Amerikaans lidmaatschap kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke bisdommen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke insignes heraldisch zijn, hoewel ze veel kenmerken kunnen delen. Vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen te identificeren (waar ze vaandels worden genoemd), ambassades en dergelijke, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldiek worden gevonden, maar ze worden meestal niet als heraldisch beschouwd. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationaal wapen hebben, en de twee kunnen in het geheel niet op elkaar lijken. De vlag van Schotland heeft bijvoorbeeld een wit saltier op een blauw veld, maar de koninklijke wapens van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele druk op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Omdat de paus niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen in combinatie met die van hun kantoor. Sommige pausen kwamen uit armlastige (adellijke) families; anderen namen een wapenschild aan tijdens hun loopbaan in de kerk. Deze laatste zinspeelt meestal op hun levensideaal of op specifieke pauselijke programma's[11]. Een bekend en wijdverbreid voorbeeld in de afgelopen tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Maria) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariatoewijding uit te drukken. Ook de rooms-katholieke bisdommen krijgen een wapen toegewezen. Een basiliek of pauselijke kerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland heeft de Lord Lyon King of Arms de strafrechtelijke jurisdictie om de wetten van wapens te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een zaak van het burgerlijk recht en wordt het geregeld door het College of Arms. Op 16 juni 1673 verklaarde Arthur Annesley, 1e graaf van Anglesey, Lord Privy Seal, dat de bevoegdheden van de Earl Marshal waren "om alle zaken die wapens, adellijke vaandels, eerbewijzen en ridderlijkheid raken, te bevelen, te beoordelen en te bepalen; om wetten, verordeningen en statuten te maken voor het goede bestuur van de Officieren van Wapens; om Officieren te benoemen om vacatures in het College of Arms te vervullen; om Officieren van Wapens te straffen en corrigeren voor wangedrag bij de uitvoering van hun plaatsen". Verder werd verklaard dat er geen octrooien op wapens of adellijke symbolen mochten worden verleend en dat er geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan de wapens mocht worden gedaan zonder de toestemming van de Graaf van Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het duiden op een volledige prestatie van wapens of heraldische prestatie, die een verscheidenheid aan elementen omvat — meestal een kam zittend op een helm, zelf zittend op een schild; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild omhoog houden en een motto (onder in Engeland, boven in Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapenschild" of "wapen" om te verwijzen naar het wapenschild (dat wil zeggen, het schild zelf), of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de kuif een specifiek onderdeel is van een heraldische prestatie en dat "kuif van wapens" een verkeerde benaming is.) Het "wapen" is vaak versierd met een motto, embleem of ander merkteken dat gebruikt wordt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de prestatie, heeft het soms een treffende zinspeling op de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognitie in de eerste plaats omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens gedragen wordt door leden van hetzelfde huis. Heraldiek is het beroep, de studie of de kunst van het ontwerpen, toekennen en blazoning van wapens en het beslissen over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een officier van wapens. Heraldiek komt van Anglo-Normandische heraldiek, van de Germaanse compound *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord omvat in zijn meest algemene betekenis alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenofficieren. Voor de meeste mensen is heraldiek echter de praktijk van het ontwerpen, weergeven, beschrijven en vastleggen van wapens en badges. Historisch is het afwisselend beschreven als "de steno van de geschiedenis" en "de bloemengrens in de tuin van de geschiedenis."De oorsprong van de heraldiek ligt in de noodzaak om deelnemers in de strijd te onderscheiden wanneer hun gezichten werden verborgen door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldiek. Het systeem van blazoning wapens dat vandaag de dag in Engelssprekende landen wordt gebruikt werd ontwikkeld door de officieren van wapens in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het wapenschild, de kam en, indien van cadeau, de aanhangers, motto's en andere insignes. Bepaalde regels zijn van toepassing, zoals de Tinctuurregel, en een grondig begrip van deze regels is een sleutel tot de kunst van de heraldiek. De regels en terminologie verschillen inderdaad van land tot land, er waren tegen het einde van de Middeleeuwen inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld, maar er zijn een aantal aspecten die internationaal overgaan. Hoewel de heraldiek bijna 900 jaar oud is, wordt hij nog steeds veel gebruikt. Veel steden in Europa en de rest van de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijke heraldiek, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig verondersteld, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Heraldische genootschappen zijn er om onderwijs en begrip over het onderwerp te bevorderen. Chili (Spaans: RepChile.ogg República de Chile), officieel de Republiek Chili, is een land in Zuid-Amerika dat een lange, smalle kuststrook beslaat tussen het Andesgebergte in het oosten en de Stille Oceaan in het westen. Het grenst in het noorden aan Peru, in het noordoosten aan Bolivia, in het oosten aan Argentinië en in het uiterste zuiden aan de Drake Passage. Het is een van de twee landen in Zuid-Amerika (met Ecuador) die niet aan Brazilië grenzen. De Pacifische kustlijn van Chili is 6.435 kilometer.[2] Het Chileense grondgebied omvat de eilanden Juan Fernández, Salas y Gómez, Desventuradas en Paaseiland. Chili claimt ook ongeveer 1.250.000 vierkante kilometer (480.000 vierkante meter) van Antarctica. Chili's ongewone, lintachtige vorm - 4.300 kilometer (2.700 mijl) lang en gemiddeld 175 kilometer (109 mijl) breed - heeft het een gevarieerd klimaat gegeven, variërend van 's werelds droogste woestijn - de Atacama - in het noorden, door een mediterraan klimaat in het centrum, tot een sneeuwgevoelig Alpenklimaat in het zuiden.[5] De noordelijke woestijn bevat een grote minerale rijkdom, voornamelijk koper. Het relatief kleine centrale gebied domineert qua bevolking en agrarische hulpbronnen, en is het culturele en politieke centrum waaruit Chili zich aan het einde van de 19e eeuw heeft uitgebreid, toen het zijn noordelijke en zuidelijke regio's samenvoegde. Zuid-Chili is rijk aan bossen en weidegronden en kent een reeks vulkanen en meren. De zuidkust is een labyrint van fjorden, inhammen, kanalen, draaiende schiereilanden en eilanden.[6] Voor de komst van de Spanjaarden in de 16e eeuw stond het noorden van Chili onder Inca-heerschappij, terwijl de inheemse Araucaniërs het midden en zuiden van Chili bewoonden. Hoewel Chili zich in 1810 onafhankelijk verklaarde, werd de beslissende overwinning op de Spanjaarden pas in 1818 behaald. In de Pacifische Oorlog (1879-1883) versloeg Chili Bolivia en cadeau. Pas in de jaren 1880 werden de Araucaniërs volledig onderworpen.[2] Hoewel Chili relatief vrij was van de staatsgrepen en de willekeurige regeringen die Zuid-Amerika hebben geteisterd, heeft het onder Augusto Pinochet een 17-jarige militaire dictatuur (1973-1990) doorstaan, waarbij meer dan 2.900 mensen zijn omgekomen en vermist[5]. Momenteel is Chili een van de meest stabiele en welvarende landen van Zuid-Amerika.[5] Het is een van de belangrijkste elementen in de ontwikkeling van de Latijns-Amerikaanse landen, het bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking[7][8], het concurrentievermogen, de levenskwaliteit, de politieke stabiliteit, de globalisering, de economische vrijheid, de geringe perceptie van corruptie en de relatief lage armoedepercentages[9]. Ook in de regio neemt de partij een hoge plaats in op het gebied van persvrijheid en democratische ontwikkeling. Het heeft een hoge inkomensongelijkheid, zoals gemeten aan de hand van de Gini-index.[4] Chili is een van de oprichters van de Verenigde Naties en de Unie van Zuid-Amerikaanse Naties. Gedurende de periode tussen de vroege agrarische nederzettingen en de late pre-Spaanse periode, was het noorden van Chili een regio van de Andescultuur die werd beïnvloed door altiplano-tradities die zich verspreidden naar de kustvalleien van het noorden. Terwijl de zuidelijke regio's gebieden waren van Mapuche culturele activiteiten. Gedurende de koloniale periode na de verovering en tijdens de vroege republikeinse periode werd de cultuur van het land gedomineerd door de Spanjaarden. Andere Europese invloeden, voornamelijk Engels, Frans en Duits, begonnen in de 19e eeuw en zijn tot op de dag van vandaag blijven bestaan. Duitse migranten beïnvloedden de landelijke architectuur en keuken in Beierse stijl in het zuiden van Chili in steden als Valdivia, Frutillar, Puerto Varas, Osorno, Temuco, Pucón en Puerto Montt.[111][112][113][114][115] Muziek en dans in Chili varieert van folkloristische muziek, populaire muziek en ook klassieke muziek. De grote geografie genereert verschillende muzikale uitingen in het noorden, midden en zuiden van het land, waaronder ook Paaseiland en Mapuche-muziek [116]. De nationale dans is de cueca. Een andere vorm van traditioneel Chileens lied, hoewel niet een dans, is de tonada. De melodie is afkomstig van muziek die door de Spaanse kolonisten werd geïmporteerd en onderscheidt zich van de cueca door een tussenliggende melodische sectie en een meer prominente melodie. Tussen 1950 en 1970 verschijnt er een wedergeboorte in de volksmuziek onder leiding van groepen als Los de Ramon, Los Cuatro Cuartos en Los Huasos Quincheros, Inti-Illimani, onder anderen [117] met componisten als Raul de Ramon, Violeta Parra, Nicanor Molinare en anderen. In het midden van de jaren 1960 werden inheemse muzikale vormen nieuw leven ingeblazen door de familie Parra met de Nueva Canción Chilena, die geassocieerd werd met politieke activisten en hervormers zoals Victor Jara, en door de folkzanger en onderzoeker op het gebied van folklore en Chileense etnografie, Margot Loyola. Literatuur Chilenen noemen hun land país de poetas - land van dichters.[118][119] Gabriela Mistral was de eerste Chileen die een Nobelprijs voor Literatuur won (1945). De bekendste dichter van Chili is echter Pablo Neruda, die in 1971 de Nobelprijs voor de Literatuur won en wereldberoemd is vanwege zijn uitgebreide collectie van werken over romance, natuur en politiek. Zijn drie zeer individualistische huizen, gelegen in Isla Negra, Santiago en Valparaíso zijn populaire toeristische bestemmingen. Cuisine Chileense keuken is een weerspiegeling van de topografische variëteit van het land, met een assortiment van zeevruchten, rundvlees, fruit en groenten. Traditionele recepten zijn onder andere asado, cazuela, empanadas, humitas en curanto.