Chileense heraldry-symbool voor wapenstilstand t-shirt

Historisch gezien werden ze gebruikt door messeners om ze te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden de commissarissen boerenwapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenlagen een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21ste eeuw worden wapenlagen nog steeds gebruikt door allerlei instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenhoeken kunnen worden gebruikt en hoe hun gebruik kan worden beschermd). De kunst om wapens te ontwerpen, weer te geven, te beschrijven en op te nemen wordt heraldry genoemd. Het gebruik van wapenlagen door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt heraldry als burgerlijk heraldry genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. In deze tradities zijn wapenlagen legale goederen die van vader op zoon worden overgedragen; vrouwen en dochters kunnen ook wapens beren die zijn aangepast om hun relatie met de huidige wapenhouder aan te geven . Niet-gedifferentieerde wapens worden slechts door één persoon op een bepaald tijdstip gebruikt. Andere nakomelingen van de oorspronkelijke drager kunnen de voorouderlijke armen alleen met enig verschil beren: gewoonlijk een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het merk van een erfgenaam is. Wegens hun belang bij de identificatie, met name bij zegels op juridische documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; er zijn nog maar weinig landen die dit vandaag nog steeds doen . Dit is uitgevoerd door herders en het onderzoek naar wapenlagen wordt daarom "heraldry" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldry) zijn minder restrictief, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastisch huis of familie dezelfde armen kunnen gebruiken, hoewel een of meer elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden voorbehouden. Op termijn verspreidde het gebruik van wapenschilden zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van een ontwerpinstituut "is de moderne logo en het zakenleven geëvolueerd van de gevechtsstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwse tijd". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen die zijn samengesteld uit wapenlagen in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart betoogt dat een bepaalde wapenlaag een vorm van zakelijke logo was. Musea op het middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als symbool kunnen worden gezien als voorcursors voor de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van een groepsidentiteit. Het Amerikaanse Great Seal wordt vaak het wapen van de Verenigde Staten genoemd. de zon ("paleways of 13 stuks, argent and gules; een chef, azure") is opzettelijk ongepast om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zeehonden, die de rol van wapenschild vervullen. De staat Vermont (opgericht als de onafhankelijke republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om een zegel te gebruiken voor de waarmerking van officiële staatsdocumenten en heeft ook een eigen aparte wapenmantel. Veel Amerikaanse sociale partners en minderheden, met name universiteitsorganisaties, gebruiken wapens in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun mate van gehechtheid aan de Europese heraldische traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten met het Amerikaanse lidmaatschap zijn opgericht, kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke diocesen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke of collectieve insignes heraldic zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. De vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen (waar ze tekens worden genoemd), ambassades en dergelijke te identificeren, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldry voorkomen, maar worden meestal niet herkenbaar geacht. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationale wapenmantel hebben, en de twee lijken misschien helemaal niet op elkaar. De vlag van Schotland (St Andrew's Cross) heeft bijvoorbeeld een witte zoutoplossing op een blauw veld, maar de koninklijke armen van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele tang op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Aangezien de Papoea niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen en die van hun kantoor. Sommige Popes kwamen uit armlastige (nobele) families; anderen hebben tijdens hun loopbaan in de kerk bewapeningsjassen aangenomen . Het laatste verwijst doorgaans naar hun levensideaal, of naar specifieke Pontificale programma's.[11] Een bekend en wijdverbreid voorbeeld van de laatste tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Mary) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariaanse toewijding uit te dragen. Rooms-katholieke gedichten krijgen ook een wapen toegewezen. Een Basilica- of papalkerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland is de Lord Lyon King of Arms strafrechtelijk bevoegd om de wapenwetten te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een kwestie van burgerlijk recht en wordt het wapenarsenaal geregeld. In verband met een geschil over de uitoefening van het gezag over de officieren van de bewapening verklaarde Arthur Annesley, 1st Earl of Anglesey, Lord Privy Seal op 16 juni 1673 dat de bevoegdheden van de graaf Marshal waren "om alle zaken te bestellen, te berechten en te bepalen die van invloed zijn op de wapens, op het recht, de eer en de chivalerie; wetten, verordeningen en statuten opstellen voor de goede regering van de wapenambtenaren; de benoeming van functionarissen voor de vacatures bij het wapencollege; de wapenambtenaren te straffen en te corrigeren voor wangedrag bij de executie van hun plaatsen". Voorts werd verklaard dat geen octrooien op wapens of tekenen van bekwaamheid mogen worden verleend en dat geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan wapens mag plaatsvinden zonder toestemming van de graaf Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het wijzen op een volledig wapenfeit of op een heraldische prestatie, die verschillende elementen omvat — meestal een krest die op een helm zit en op een schild zit; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild vasthouden en een motto (onder Engeland, boven Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapen" of "armen" om te verwijzen naar het escutcheon (d.w.z. het schild zelf) of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de krest een specifiek deel is van een heraldische prestatie en dat de "crest of arms" een slechte naam hebben.) Het "wapen" wordt vaak voorzien van een mechanisme - een motto, een embleem of een ander teken dat wordt gebruikt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de verwezenlijking, heeft het soms wat bestraffende verwijzing naar de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognizance hoofdzakelijk omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens door leden van het zelfde huis wordt gedragen. Heraldry is het beroep, de studie, of de kunst om wapens te bedenken, toe te kennen en op te blazen en zich uit te spreken over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een wapenofficier. Heraldry is afkomstig van Anglo-Norman herald uit de Germaanse verbinding *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord heeft in zijn algemeenheid betrekking op alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenambtenaren. Aan de meesten, niettemin, is heraldry de praktijk om, lagen van wapens en badges te ontwerpen, te tonen, te beschrijven en te registreren. Historisch gezien wordt het vaak omschreven als "de kustlijn van de geschiedenis" en "de bloemkool in de tuin van de geschiedenis." De oorsprong van heraldry ligt in de noodzaak om deelnemers in de gevechtsstrijd te onderscheiden wanneer hun gezichten verborgen waren door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldry. Het systeem van blazoning-wapens dat vandaag in Engelstalige landen wordt gebruikt, is ontwikkeld door de wapenambtenaren in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het escutcheon (schild), de kreeft, en, als cadeau, supporters, mottenes, en andere insigniënten. Er zijn bepaalde regels van toepassing, zoals de tinctuur, en een goed begrip van deze regels is een sleutelelement voor de kunst van de heraldroge. De regels en de terminologie verschillen van land tot land, er waren inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld tegen het einde van de Middeleeuwen, maar er zijn een aantal aspecten die zich internationaal uitbreiden. Hoewel heraldry bijna 900 jaar oud is, is het nog steeds erg in gebruik. Veel steden in Europa en in de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijk heraldry, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig aangenomen, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Er bestaan Heraldische samenlevingen om onderwijs en begrip voor dit onderwerp te bevorderen. Chili, officieel de Republiek Chili (Spaans: RepChili.ogg República de Chili) is een land in Zuid-Amerika dat een lange, smalle kuststrook bezet tussen de Andes-bergen in het oosten en de Stille Oceaan in het westen. Het grenst Peru aan het noorden, Bolivia aan het noordoosten, Argentinië aan het oosten en de Drake Passage in het verre zuiden. Het is een van de twee landen in Zuid-Amerika (met Ecuador) die niet aan Brazilië grenzen. De kustlijn van de Stille Oceaan (Chili) is 6.435 km.[2] Het Chileense grondgebied omvat de eilanden van de Stille Oceaan Juan Fernández, Salas y Gómez, Desventuradas en Paaseiland in de Stille Oceaan. Chili beweert ook dat Antarctica ongeveer 1.250.000 vierkante kilometer (480.000 vierkante meter) bevat. Chili's ongebruikelijke, lintachtige vorm—4.300 kilometer (2.700 mi) lang en gemiddeld 175 kilometer (109 mi) breed—heeft het een gevarieerd klimaat gegeven, variërend van 's werelds droogste woestijn—de Atacama—in het noorden, door een mediterraan klimaat in het centrum, tot een alpijnlijk klimaat in het noorden Zuid[5] De noordelijke woestijn bevat een grote minerale rijkdom, voornamelijk koper. Het relatief kleine centrale gebied domineert de bevolking en de landbouwhulpbronnen, en is het culturele en politieke centrum waaruit Chili zich eind negentiende eeuw heeft ontwikkeld, toen het zijn noordelijke en zuidelijke regio's omvatte. Zuid-Chili is rijk aan bossen en graslanden en heeft een reeks vulkanen en meren. De zuidkust is een labyrint van fjords, inlaten, kanalen, dragende schiereilanden en eilanden.[6] Voorafgaand aan de aankomst van de Spanjaarden in de 16e eeuw stond Noord-Chili onder de Inca-heerschappij, terwijl de autochtone Araucannen in het midden en zuiden van Chili woonden. Hoewel Chili in 1810 de onafhankelijkheid uitriep, werd pas in 1818 een beslissende overwinning behaald op de Spanjaarden. In de Pacifische oorlog (1879-1883) heeft Chili Peru en Bolivia verslagen en zijn cadeau noordelijke regio's gewonnen. Het was pas in de jaren tachtig dat de Araucaniërs volledig werden ondervraagd[2]. Hoewel Chili vrij was van de staatsgrepen en de willekeurige regeringen die Zuid-Amerika hebben getroffen, werd het door een 17-jarige militaire dictatuur (1973-1990) onder Augusto Pinochet, die meer dan 2.900 mensen doodde en vermist. [5] Chili is momenteel een van de meest stabiele en welvarende landen van Zuid-Amerika.[5] Chili leidt Latijns-Amerikaanse landen tot menselijke ontwikkeling, bruto binnenlands product per hoofd van de bevolking[7][8] concurrentievermogen, kwaliteit van het bestaan, politieke stabiliteit, globalisering, economische vrijheid, lage perceptie van corruptie en relatief lage armoedecijfers. Chili is een van de oprichters van de Verenigde Naties en de Unie van de Zuid-Amerikaanse Naties. In de periode tussen de vroege landbouwnederzettingen en het einde van de periode vóór de Hispaniek was Noord-Chili een regio van de Andescultuur die werd beïnvloed door altiplanotradities die zich naar de noordelijk gelegen kustvlakken verspreiden. Terwijl de zuidelijke regio's gebieden waren waar Mapuche culturele activiteiten ontplooide. Gedurende de koloniale periode na de overwinning en tijdens de vroege Republikeinse periode werd de cultuur van het land gedomineerd door de Spaanse cultuur. Andere Europese invloeden, vooral Engelsen, Fransen en Duitsers, begonnen in de 19e eeuw en zijn tot op de dag van vandaag doorgegaan. Duitse migranten beïnvloedden de Beierse landelijke architectuur en keuken in het zuiden van Chili in steden als Valdivia, Frutillar, Puerto Varas, Osorno, Temuco, Pucón en Puerto Montt.[111][112][113][114] Muziek en dans in Chili. van folkloristische muziek , populaire muziek en klassieke muziek . De grote geografie genereert verschillende muziekuitingen in het noorden, het midden en het zuiden van het land, waaronder ook Paaseiland en Mapuche-muziek [116]. De nationale dans is de cueca. Een andere vorm van traditioneel Chileens liedje, hoewel geen dans, is de tonada. Deze muziek is afkomstig van de Spaanse kolonisten en onderscheidt zich van de cueca door een tussendoortje van melodiën en een prominentere melodie. Tussen 1950 en 1970 lijkt een wedergeboorte van volksmuziek die geleid wordt door groepen als Los de Ramon, Los Cuatro Cuartos en Los Huasos Quincheros, Inti-Illimani, onder andere [117] met componisten als Raul de Ramon, Violeta Parra, Nicanor Molinare en anderen. In het midden van de jaren zestig werden de oorspronkelijke muziekvormen nieuw leven ingeblazen door de familie Parra met de Nueva Canción Chilena, die banden had met politieke activisten en hervormers zoals Victor Jara, en door de folklore zanger en onderzoeker op folklore en Chileense ethnografie, Margot Loyola. Literatuur Chileans noemen hun land país de poetas, het land van de dichters.[118][119] Gabriela Mistral was de eerste Chileense die een Nobelprijs voor de literatuur won (1945). De beroemdste dichter van Chili is echter Pablo Neruda, die ook de Nobelprijs voor literatuur (1971) heeft gewonnen en wereldberoemd is om zijn uitgebreide bibliotheek van werken op het gebied van romance, natuur en politiek. Zijn drie zeer individualistische huizen, die in Isla Negra, Santiago en Valparaíso zijn gelegen, zijn populaire toeristische bestemmingen. Cuisine Chilean cuisine is een weerspiegeling van de topografische variëteit van het land, met een assortiment van schaal- en schelpdieren, rundvlees, fruit en groenten. Traditionele recepten zijn asado, cazuela, empanadas, humitas en curanto.