Circe (Vrouw, Tijger en Ocelot) (door John Collier Kussen

Dit ontwerp bevat een schilderij van de Britse prerafaëlitische kunstenaar John Collier (1850–1934). Het beeldt Circe uit, de vrouwelijke tovenares uit Homerus' Odyssee. In de oude Griekse mythologie is zij de dochter van de zonnegod Helios en de oceaan-nimf Perse, en haar goddelijke afkomst geeft haar zowel schoonheid als formidabele magische vaardigheid. Haar kracht is geworteld in drankjes, spreuken en transformerende betoveringen, waardoor zij de fysieke en mentale toestand van degenen die haar pad kruisen kan veranderen. Odysseus leert haar eerst kennen via Hermes, die hem waarschuwt dat zij mannen in dieren kan veranderen. Deze waarschuwing blijkt direct relevant: wanneer Odysseus' bemanning haar ontmoet, verwelkomt zij hen in haar huis, biedt hun voedsel en drank aan die met haar magie is doordrenkt, en verandert hen vervolgens in varkens. Circe kan hier worden gezien terwijl zij zich in een rustig moment van beheerste reflectie ontspant. Zij neemt een centrale plaats in in de compositie, en haar lichamelijke figuur wordt met een bijna sculpturale duidelijkheid gepresenteerd. De tovenares wordt niet afgebeeld als een verre, op een troon gezeten tovenares, maar als een krachtige, sensuele figuur die volledig in een natuurlijke wereld is ondergedompeld die volledig onder haar bevel staat. Zij is een beeld van vrouwelijke macht en verleidelijke schoonheid. Het schilderij is vanaf haar rug gecomponeerd, zodat de kijker naar Circe's blote rug kijkt terwijl zij in een bosopening ligt. Haar houding is ontspannen maar onmiskenbaar koninklijk. Zij ligt comfortabel op een bed van zachte grassen, haar lichaam in een gracieuze curve gebogen. Haar bleke huid lijkt lichtgevend tegen de donkere, wilde texturen van het omliggende bosland. Circe's gemak komt voort uit haar absolute dominantie over de ongetemde dieren om haar heen. Zij ligt gedeeltelijk tegen het krachtige lichaam van een tijger aan, waarvan de rijkelijk getekende vacht een levendig contrast vormt met de bleekheid van haar huid. Aan haar andere zijde ligt een ocelot, waarvan de kleinere, kronkelende vorm beschermend dicht bij haar is gekruld. Hun houdingen zijn kalm en bijna teder, wat suggereert dat deze woeste wezens niet alleen onderworpen zijn maar ook toegewijd, door haar magie in metgezellen veranderd. De tegenstelling tussen Circe's ontspannen, menselijke kwetsbaarheid en het latente gevaar dat de grote katachtigen uitstralen, versterkt haar aura van bovennatuurlijk gezag: deze dieren liggen niet toevallig naast haar, maar uit betoverde trouw. In het bos achter haar bewegen andere beesten zich door het schaduwrijke groen. Een poema zit met stille waakzaamheid, zijn slanke vorm gedeeltelijk door het gebladerte aan het oog onttrokken. Wilde zwijnen zijn ook te zien: zij zijn solide, waakzaam en vreemd volgzaam. De aanwezigheid van zulke diverse en normaal onverenigbare wezens versterkt het idee dat Circe's magische kracht de natuurlijke orde heeft herschreven. De dieren verzamelen zich rond haar alsof zij door een onzichtbare kracht worden aangetrokken, en vormen een beschermende, betoverde hofhouding. De dikke bomen en verwarde ondergroei rondom hen creëren een diepe, bijna oeroude sfeer, die het gevoel versterkt dat Circe buiten de gewone menselijke sferen bestaat. De algemene stemming van het schilderij is die van gevaarlijke rust: een sereen tafereel dat is gebouwd op betovering die krachtig genoeg is om roofdieren te temmen en de wildernis zelf te veranderen.