De CIA bestuurt de regering - Jay Lovestone CPUSA T-shirt

Onder het kruid van de Rood van alle liberale anticommunisten, is Jay Lovestone misschien wel het meest gevreesd. Door PAUL BERMANA COVERT LIFE Jay Lovestone : Communistisch, anticommunistisch en Spymaster. Door Ted Morgan. geïllustreerd. 402 blz. New York: Willekeurig huis. $29.95. Het grote, niet verteld verhaal van de 20e eeuw, zelfs nu, na zoveel boeken en memoires, is het verhaal van de heroïsche anticommunistische linkse partij — de romance van linkse en radicale vakbondsmensen die erkenden dat het communisme een rampzalig bijproduct van hun eigen beweging was, en die zich, voordat iemand anders dat dacht te doen, mobiliseerden om de communisten neer te halen. En in dat grote, ongekende verhaal speelde zeker niemand een vreemde of dramatischer rol dan de enigszins eng Jay Lovestone, de Machiavelli van Machiavellis. Zoals Ted Morgan ons vertelt in 'A Covert Life' was Lovestone (1897-1990) een stevige zoon van het City College, het president van de studentensocialistische club, die na de Eerste Wereldoorlog het socialisme heeft verlaten om de communistische beweging van Amerika te helpen vinden. Hij was geschrokken, zelfverzekerd, getalenteerd, energiek en gewetenloos, en op zijn 29ste was hij de topleider van de Communistische Partij van het land. Maar daar maakte hij een fatale fout. In de late jaren 20 probeerden de leiders van het Sovjet-communisme krachtig elkaar in Moskou te bevrijden, en Lovestone sloot zich aan bij zijn vriend Nikolai I. Bukharin, die de strijd verloor, in plaats van met Stalin, die won. Lovestone en zijn kameraden uit de Verenigde Staten haastten zich naar Moskou in een hitte van factioneel furie, en Stalin beval dat Lovestone, als bondgenoot van Bukharin, in Rusland zou worden gehouden — ongetwijfeld om hem op een geschikt moment te laten doden. Maar Lovestone kreeg een paspoort en een vliegticket en ontsnapte met zijn leven. Toen hij terugkeerde naar New York probeerde hij de Amerikaanse communisten samen te brengen met zijn eigen leiderschap tegen Stalin. Natuurlijk faalde hij. Het Amerikaanse communisme was strikt een marionet van de Sovjet-Unie en Lovestone werd naar behoren uit zijn eigen partij verdreven. Hij weigerde echter de uitzetting te accepteren en organiseerde in plaats daarvan een kleine factie die trouw was aan zichzelf, formeel en grandiotisch bekend als de Communistische Partij (Meerderheidsgroep) en informeel als de Lovestonites. Hij en zijn volgelingen beschouwden zichzelf als de legitieme communisten, met Bukharin als hun internationale gids. Lovestone's factie had ook enige kracht — twee of drie dappere intellectuelen, een aantal goed geplaatste bondgenoten onder de ouderwetse socialisten en anarchisten, en een stevige basis onder de kledingmakers van de International Dames Garment Workers Union. De Lovestonites waren achterkamermanoeuvres. Hun strategie bestond erin geduldig te wachten tot Bukharin weer aan de macht kwam in Moskou, misschien aan Stalin's kant, in de verwachting dat Bukharin zijn eigen kameraden zou herstellen naar hun rechtmatige plaats aan het hoofd van de communistische partijen in de wereld. Ondertussen hebben de Lovestonites alles gedaan wat in hun vermogen lag om de gevestigde communisten in de Verenigde Staten ervan te weerhouden de vakbonden over te nemen. Ze vochten duizend smerige gevechten. Toen werd Bukharin in 1938 in Moskou neergeschoten. Lovestone en zijn kameraden gaven hun laatste illusies over het communisme op. Vanaf dat moment hebben ze zich ingezet voor de strijd tegen de Sovjet-Unie en de communisten, waar ze ook maar konden, niet meer in het belang van een beter communisme, maar in het belang van de onafhankelijkheid van de vakbonden. De gevechten vonden plaats tussen de naaldarbeiders van New York en de autoarbeiders van Detroit, waar de Amerikaanse communisten enige macht hadden. Maar in de jaren veertig, met de steun van de vakbond voor kledingarbeiders en de Amerikaanse Federatie van Arbeid, bracht Lovestone en een handvol van zijn volgelingen hun campagne naar Europa. De politieke situatie daar was extreem gevaarlijk. De communistische partijen in Duitsland, Frankrijk en Italië hebben de Tweede Wereldoorlog met een echte kracht uitgebuit, vooral in de vakbonden, en het was heel goed mogelijk dat deze partijen met een paar gelukkige pauzes en voldoende Russische steun aan de macht zouden komen, net zoals de communistische partijen verder naar het oosten deden. De regering van de Verenigde Staten had nog niet besloten systematisch verzet aan te tekenen. De centrale inlichtingendienst bestond nog niet. Onder die omstandigheden hebben Lovestone en zijn rechtse man, Irving Brown (de "geleerde pumpernickel", zoals hij werd genoemd), de eerste effectieve Amerikaanse poging ondernomen om de Europese communisten te ondermijnen. Ze zochten stilletjes socialistische en Rooms-katholieke vakbondsleden uit, plus een paar saaie Marseille gangster-longshoremen, en gaven hun genoeg geld van de Amerikaanse Federatie van Arbeid om de communistische vakbonden te verlaten en hun eigen arbeidsfederaties te organiseren. Morgan beschrijft die naoorlogse inspanningen als 'Lovestone's mooiste uur'. Ongetwijfeld waren ze dat. Want als Lovestone en zijn kameraden er niet in waren geslaagd de Europese vakbondsleden hun solidariteit te betuigen, hoeveel sterker zouden de communistische partijen dan zijn geworden? Heel veel, misschien wel. Eind jaren veertig heeft de regering van de Verenigde Staten zich ingezet voor de koude oorlog, de C.I.A. Het geheime agentschap van Lovestone was georganiseerd en kruiste de donkerste zones van regeringssamenzwering binnen. Hij en zijn netwerk van agenten, nu over de hele wereld, bleven onder het officiële gezag van de A.F.L. en toen de verenigde A.F.L.-C.I.O., en tegelijkertijd werden ze op het stiekem betaald door een waarschijnlijk illegaal fonds, beheerd door de daffy directeur van de politie, James Jesus Angleton. Het was niet altijd duidelijk wie de activiteiten van Lovestone de komende decennia precies beheerste. Op verschillende tijdstippen, zoals Morgan schrijft, de A.F.L.-C.I.O., de F.B.I. en zelfs de C.I.A. Ik had geen idee wat Lovestone van plan was. Sommige van zijn ondernemingen zien er achteraf aantrekkelijk genoeg uit. In de jaren vijftig van de vorige eeuw steunde het Ministerie van Buitenlandse Zaken de Britse en Franse imperialisten in hun laatste pogingen om de oude Europese rijken overal ter wereld te redden. Lovestone was echter strikt anticolonialistisch, met name in Noord-Afrika, waar hij het Algerijnse Nationale Bevrijdingsfront tegen de Fransen steunde. Hij bleef een zinloze oorlog voeren tegen zijn rivalen van de Amerikaanse arbeidersbeweging, met name tegen Victor, de broer van Walter Reuther, die zelf een anticommunistisch internationaal arbeidsprogramma uitvoerde. Hij voerde het uit met een superinstinct dan Lovestone voor het intact houden van het afbeelding en de idealen van de arbeiders. Tijdens de Vietnamoorlog kwamen de gebroeders Reuther na een tijdje tot de conclusie dat de Verenigde Staten zich moesten terugtrekken. Maar Lovestone was tot zijn nek in het promoten van de arbeidersbeweging in Zuid-Vietnam en kon niet opmerken dat de oorlog een ramp was geworden. Er was altijd iets fanatici aan Jay Lovestone. In zijn ogen was het uur altijd laat en was de tijd voor wanhopige maatregelen altijd aan de gang. Zijn spionage werd na verloop van tijd zilver. Toch is het steeds vrolijk om van Morgan te leren dat hij in Lovestone's laatste jaren voordat hij in seniliteit kwam, genoeg onafhankelijkheid van geest behield om met woede te sputteren toen President Ronald Reagan de staking van de luchtverkeersleider brak. Morgan is een populair, geen wetenschapper, biograaf, en er zijn momenten in 'A Covert Life' in het bespreken van de arcana van links en de vakbonden, als hij uit zijn diepte komt. Hij vertelt ons niets over Lovestonite-bemoeiingen in de vakbonden van Latijns-Amerika, waar de uitkomst misschien minder aangenaam was. en niets over de Lovestonites in de burgerrechtenbeweging, waar het verhaal nogal eervol was. Hij zegt bijna niets over de Lovestonites als een intellectuele beweging. Will Herberg, de joodse theoloog en Bertram D. Wolfe, de historicus, waren Lovestonites in de jaren dertig, en zij en Lovestone gaven hun kleine factie een aanraking van echte intellectuele verfijning. Sidney Hook vertelde me ooit dat Lovestone's factie in de jaren dertig heimelijk de Moderne Maandag onder controle had kunnen houden, die aan de Partisanale Review voorafging als thuisbasis voor de New York intellectuelen. Het waren de Lovestonites die de uitdrukking 'Amerikaans uitzonderlijk' op basis van een uitspraak van Bukharin beweerden, om hun idee uit te drukken dat de Amerikaanse arbeidersbeweging haar eigen koers zou moeten volgen en geen ander model zou moeten volgen. Morgan vertelt een geweldig verhaal, gevuld met verbazingwekkende personages. Er is het sensationele hoesje van Louise Page Morris, een mode model van een familie van Boston Brahmin, die 25 jaar als Lovestone's liefhebber werkte, voor hem en voor Angleton van de C.I.A. als geheim agent in Irak en het Midden-Oosten — een vrouw van echte ontsporing, die ooit stiekem twee-timed Lovestone met Henry Cabot Lodge, President Dwight D. Eisenhower's gezant bij de Verenigde Naties. En toch is de meest sensationele van Morgan's personages duidelijk Lovestone zelf, de samenzweerder die achter de schermen en uit het licht werkt, in een kantoor in de I.L.G.W.U. Het hoofdkwartier in New York" werd, in Morgan's zin, "een van de meesterhoofden van de Koude Oorlog." Hij was het man dat Stalin bijna nabij heeft bedreven — het man dat net nog maar net uit Moskou is gekomen en dat, in naam van de Amerikaanse arbeidersklasse, de rest van zijn leven heeft doorgebracht met wraak, grote tijd, aan Stalin en de Sovjet-Unie. Paul Berman is de auteur van 'A Tale of Two Utopias': De politieke reis van de generatie van 1968".