Een Wilde Roos Kussen

Een digitale weergave van een wilde roos. Pas aan door uw eigen tekst toe te voegen op de achterkant. Vaak wordt gedacht dat wat fluffy roze rozen rond verlaten huizen zijn, wilde rozen zijn, maar het zijn eigenlijk de nakomelingen van gekweekte rozen die hard genoeg zijn om zonder menselijke zorg te overleven. Rozen zijn al sinds de Romeinse tijd gekruist, er zijn duizenden taaie, langlevende hybriden. Echte wilde rozen, de botanische term "soort roos", komen van nature voor, zonder menselijke tussenkomst. Er zijn meer dan 100 soorten wilde rozen, sommige inheems in Noord-Amerika, vele uit het Oosten en Europa. Alle hebben vijf bloembladen en bijna allemaal zijn ze roze. Een paar soorten zijn wit of rood, een zeer paar kunnen geelachtig zijn. Twee soorten, Wood's Roos (Rosa woodsii) en Nootka Roos (R. nutkana) komen veel voor in het Noordwesten, West-Canada en delen van Alaska. De afbeelding hierboven, van een foto die ik nam, is van een van die twee soorten. Bepalen welke kan erg moeilijk zijn omdat ze erg op elkaar lijken en elk in een aantal variëteiten voorkomt. Wilde rozen dienen als voedsel voor groot wild, waaronder elanden en herten, van de lente tot de herfst. Stekelvarkens en bevers eten ook de bladeren. Wilde rozenbottels blijven op de plant gedurende een groot deel van de winter. Veel vogels en zoogdieren worden in stand gehouden door deze droge vruchten wanneer de grond bedekt is met sneeuw. Wilde rozenbottels kunnen rauw of gekookt worden gegeten, verwijder de kleine haren en zaden in het midden. Ze worden gebruikt bij het maken van jam en kunnen ook worden gedroogd om een thee te maken. Gedroogde bladeren kunnen ook dienen als een thee-substituut. Bloemblaadjes zijn geweldig in salades en voegen een lichte smaak en mooie kleur toe. Inheemse Amerikanen gebruikten jonge scheuten als een potherb. De gedroogde bladeren worden gebruikt als een thee-substituut. Gebruikt als een medicinale plant over de hele wereld voor duizenden jaren, worden wilde rozen genoemd in veel oude manuscripten en zelfs in de graven van Egyptische farao's. Wilde rozenbottels bevatten citroenzuur, flavonoïden, fructose, appelzuur, sucrose, tannines, vitamines A, B3, C, D, E en P, calcium, fosfor, ijzer, rutine, hesperidine en zink. Onderzoek wijst uit dat wilde rozen kunnen helpen bij het stoppen of omkeren van de groei van kanker. Rozenbottels zijn ook bekend om het verlagen van verzadigde vetten en triglyceriden, helpen bij het controleren van de bloeddruk. Het zaad is rijk aan vitamine E en een olie die uit het zaad wordt gewonnen, wordt extern gebruikt bij de behandeling van brandwonden, littekens en rimpels. Een papje van de gekauwde bladeren wordt in noodgevallen gebruikt om de pijn van bijensteken te verlichten. Europeanen gebruikten hips als een bron van vitamine A en C. Rozenbottelpoeder werd gebruikt als een smaakstof in soepen en voor het maken van siroop. De bladeren werden getrokken voor thee, bloemblaadjes werden rauw gegeten, in salades, gekonfijt of gemaakt tot siroop. De binnenste bast werd gerookt als tabak, en gedroogde bloemblaadjes werden opgeslagen voor parfum. Als je ooit een rozenbottel hebt gegeten, heb je misschien gemerkt dat het een beetje appelachtig smaakt. Het interieur van een rozenbottel, en de zaden, kunnen je ook aan een appel doen denken. Dat is geen toeval. De Rosaceae (de rozenfamilie) omvat niet alleen rozen, maar ook het geslacht Prunus (pruimen, kersen, perziken, abrikozen en amandelen), evenals frambozen en aardbeien.