Egypte officieel wapen van de heraldiek symbool ronde sticker

Historisch gezien werden ze door ridders gebruikt om hen te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden gewone burgers steeds bredere wapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenschilden een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21e eeuw zijn wapenschilden nog steeds in gebruik bij verschillende instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenschilden gebruikt kunnen worden en hoe het gebruik ervan beschermd kan worden). De kunst van het ontwerpen, tonen, beschrijven en vastleggen van wapens wordt heraldiek genoemd. Het gebruik van wapenschilden door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt burgerlijke heraldiek genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. Wapenschilden zijn in die traditie de wettelijke eigendom die van vader op zoon wordt overgedragen; ook vrouwen en dochters kunnen beren die zijn aangepast om hun relatie tot de huidige houder van het wapen aan te geven. Ongedifferentieerde armen worden door slechts één persoon tegelijk gebruikt. Andere afstammelingen van de oorspronkelijke drager konden de voorouderarmen slechts met enig beer van elkaar onderscheiden: meestal een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de koninklijke familie) nu altijd het merkteken is van een erfgenaam. Wegens hun belang voor identificatie, met name bij zegels op legale documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; slechts weinig landen doen dat vandaag de dag nog. Dit is uitgevoerd door heralds en de studie van wapenschilden wordt daarom "heraldiek" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldiek) zijn minder beperkend, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastiek huis of familie dezelfde wapens mogen gebruiken, hoewel een of meer elementen voorbehouden kunnen zijn aan het hoofd van het huis. In de loop der tijd verspreidde het gebruik van het wapen zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van het ontwerpinstituut "zijn de moderne logo en de zakelijke kleurstelling geëvolueerd uit de strijdstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwen". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen op wapenschilden in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart stelt dat sommige wapenschilden een vorm van corporate logo waren. Musea op middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als emblemen kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van groepsidentiteit. Het Amerikaanse zegel is het wapen van de Verenigde Staten. De blazon ("Paleways of 13 pieces, argent and gules; a chief, azure") is opzettelijk onjuist om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zegels, die de rol van een wapen vervullen. De staat Vermont (gesticht als de onafhankelijke Republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om het gebruik van een zegel toe te wijzen voor het waarmerken van officiële staatsdocumenten en heeft ook zijn eigen aparte wapen. Veel Amerikaanse sociale studentenverenigingen en studentenverenigingen, vooral hogescholen, gebruiken wapenschilden in hun symboliek. Deze wapens lopen sterk uiteen in hun mate van aansluiting bij de Europese heraldieke traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten zijn gevormd met Amerikaans lidmaatschap kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke bisdommen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke insignes heraldisch zijn, hoewel ze veel kenmerken kunnen delen. Vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen te identificeren (waar ze vaandels worden genoemd), ambassades en dergelijke, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldiek worden gevonden, maar ze worden meestal niet als heraldisch beschouwd. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationaal wapen hebben, en de twee kunnen in het geheel niet op elkaar lijken. De vlag van Schotland heeft bijvoorbeeld een wit saltier op een blauw veld, maar de koninklijke wapens van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele druk op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Omdat de paus niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen in combinatie met die van hun kantoor. Sommige pausen kwamen uit armlastige (adellijke) families; anderen namen een wapenschild aan tijdens hun loopbaan in de kerk. Deze laatste zinspeelt meestal op hun levensideaal of op specifieke pauselijke programma's[11]. Een bekend en wijdverbreid voorbeeld in de afgelopen tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Maria) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariatoewijding uit te drukken. Ook de rooms-katholieke bisdommen krijgen een wapen toegewezen. Een basiliek of pauselijke kerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland heeft de Lord Lyon King of Arms de strafrechtelijke jurisdictie om de wetten van wapens te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een zaak van het burgerlijk recht en wordt het geregeld door het College of Arms. Op 16 juni 1673 verklaarde Arthur Annesley, 1e graaf van Anglesey, Lord Privy Seal, dat de bevoegdheden van de Earl Marshal waren "om alle zaken die wapens, adellijke vaandels, eerbewijzen en ridderlijkheid raken, te bevelen, te beoordelen en te bepalen; om wetten, verordeningen en statuten te maken voor het goede bestuur van de Officieren van Wapens; om Officieren te benoemen om vacatures in het College of Arms te vervullen; om Officieren van Wapens te straffen en corrigeren voor wangedrag bij de uitvoering van hun plaatsen". Verder werd verklaard dat er geen octrooien op wapens of adellijke symbolen mochten worden verleend en dat er geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan de wapens mocht worden gedaan zonder de toestemming van de Graaf van Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het duiden op een volledige prestatie van wapens of heraldische prestatie, die een verscheidenheid aan elementen omvat — meestal een kam zittend op een helm, zelf zittend op een schild; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild omhoog houden en een motto (onder in Engeland, boven in Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapenschild" of "wapen" om te verwijzen naar het wapenschild (dat wil zeggen, het schild zelf), of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de kuif een specifiek onderdeel is van een heraldische prestatie en dat "kuif van wapens" een verkeerde benaming is.) Het "wapen" is vaak versierd met een motto, embleem of ander merkteken dat gebruikt wordt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de prestatie, heeft het soms een treffende zinspeling op de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognitie in de eerste plaats omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens gedragen wordt door leden van hetzelfde huis. Heraldiek is het beroep, de studie of de kunst van het ontwerpen, toekennen en blazoning van wapens en het beslissen over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een officier van wapens. Heraldiek komt van Anglo-Normandische heraldiek, van de Germaanse compound *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord omvat in zijn meest algemene betekenis alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenofficieren. Voor de meeste mensen is heraldiek echter de praktijk van het ontwerpen, weergeven, beschrijven en vastleggen van wapens en badges. Historisch is het afwisselend beschreven als "de steno van de geschiedenis" en "de bloemengrens in de tuin van de geschiedenis."De oorsprong van de heraldiek ligt in de noodzaak om deelnemers in de strijd te onderscheiden wanneer hun gezichten werden verborgen door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldiek. Het systeem van blazoning wapens dat vandaag de dag in Engelssprekende landen wordt gebruikt werd ontwikkeld door de officieren van wapens in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het wapenschild, de kam en, indien van cadeau, de aanhangers, motto's en andere insignes. Bepaalde regels zijn van toepassing, zoals de Tinctuurregel, en een grondig begrip van deze regels is een sleutel tot de kunst van de heraldiek. De regels en terminologie verschillen inderdaad van land tot land, er waren tegen het einde van de Middeleeuwen inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld, maar er zijn een aantal aspecten die internationaal overgaan. Hoewel de heraldiek bijna 900 jaar oud is, wordt hij nog steeds veel gebruikt. Veel steden in Europa en de rest van de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijke heraldiek, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig verondersteld, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Heraldische genootschappen zijn er om onderwijs en begrip over het onderwerp te bevorderen. Egypte (uitgesproken als /ˈiːdʒpt/ (spreker Icon.svg luister); Arabisch: مصر ṣ ˤ ɾ ṣ ˈ ɑ ˤ ɾ Ⲭ ⲏ ⲙ ⲓ, uitgesproken als [misɪtR] (spreker Icon.svg luister); Egyptisch-Arabisch: Maison.svg luister), officieel de Arabische Republiek Egypte, is een land voornamelijk in Noord-Afrika, met het Sinaï-schiereiland dat een landbrug vormt in Western-Azië. Het gebied beslaat een oppervlakte van ongeveer 1.010.000 vierkante kilometer (390.000 vierkante meter) en grenst aan het Middellandse Zeegebied in het noorden, de Gazastrook en Zee in het noordoosten, het Rode Zee in het oosten, Soedan in het zuiden en Libië in het westen. Egypte is een van de dichtstbevolkte landen in Afrika en Western-Azië. Het overgrote deel van de naar schatting 76 miljoen[4] mensen woont in de buurt van de oevers van de Nijl, in een gebied van ongeveer 40.000 vierkante kilometer (15.000 vierkante meter), waar de enige landbouwgrond wordt gevonden. De grote delen van de Sahara zijn dunbevolkt. Ongeveer de helft van de inwoners van Egypte woont in stedelijke gebieden, waarbij het merendeel verspreid is over de dichtbevolkte centra van Groot-Caïro, Alexandrië en andere grote steden in de Nijldelta. Egypte is beroemd om zijn oude beschaving en enkele van 's werelds beroemdste monumenten, waaronder het piramidecomplex van Gizeh en de Grote Sfinx. De zuidelijke stad Luxor bevat talrijke oude artefacten, zoals de Karnak-tempel en de Vallei der Koningen. Egypte wordt algemeen beschouwd als een belangrijke politieke en culturele natie van het Midden-Oosten. Egypte heeft een van de meest ontwikkelde economieën in het Midden-Oosten, met sectoren als toerisme, landbouw, industrie en diensten tegen bijna gelijke tarieven in de nationale productie. Bijgevolg ontwikkelt de Egyptische economie zich snel, mede dankzij wetgeving die erop gericht is investeringen te lokken, gekoppeld aan zowel interne als politieke stabiliteit, samen met de recente liberalisering van handel en markt. Een van de oude Egyptische namen van het land, Kemet (km.t), of "zwart land", verwijzend naar de vruchtbare zwarte gronden van de Nijl overstromingsvlakten, verschillend van de woestijn (dšṛt), of "rood land" van de woestijn.[5] De naam wordt gerealiseerd als kīmi en kīmə in het koptische stadium van de Egyptische taal, en verscheen in het vroeg-Grieks als Een andere naam was t3-mry "land van de rivieroever".[7] De namen van Opper- en Neder-Egypte waren respectievelijk Ta-Sheme'aw (t3-šmˁw) "sedgeland" en Ta-Mehew (t3 mḥw) "noordland". Miṣr, de Arabische en moderne officiële naam van Egypte (Egyptisch-Arabisch: Maṣr), is van Semitische oorsprong, direct in overeenstemming met andere Semitische woorden voor Egypte, zoals het Hebreeuwse מִצְרַ יִם (Mitzráyim), letterlijk "de twee zeeën" (een verwijzing naar de dynastieke scheiding van boven- en onder-Egypte).[8] Het woord betekent oorspronkelijk "metropool" of "beschaving" en betekent ook "land" of "grensgebied". De Engelse naam Egypt is ontleend aan het Middelfranse Egypte, aan het Latijnse Aegyptus, aan het Oudgriekse Aígyptos (ἴLatijn: Aegyptus), aan het vroegere Lineair B a-ku-pi-ti-yo. Het bijvoeglijk naamwoord aigýpti-, aigýptios werd geleend in het Koptisch als gyptios, kyptios, en van daaruit in het Arabisch als qubṭī, terug gevormd in het qubṭ, vandaar de Engelse Copt. De Griekse vormen werden geleend van het Laat-Egyptische (Amarna) Hikuptah "Memphis", een verbastering van de vroegere Egyptische naam Pet-ka-Ptah (ḥwt-k3-ptḥ), wat betekent "thuis van de ka (soul) van Ptah", de naam van een tempel aan de god Ptah in Memphis.[9] Strabo schreef het woord toe aan een volksetymologie, waarin Aígyptos (ἴ) evolueerden als een verbinding van Aigaiou huptiōs (ook wel ἰ ὑof soms Aigaiou huptiōs), wat "onder de Egeïsche Zee" betekent. Er is bewijs van rotstekeningen langs de Nijlterrassen en in de woestijnoases. In het 10e millennium v.Chr. verving een cultuur van jager-verzamelaars en vissers een graanmaalcultuur. Klimaatveranderingen en/of overbegrazing rond 8000 v.Chr. begonnen de pastorale gebieden van Egypte uit te drogen en vormden de Sahara. Vroege stammen migreerden naar de Nijl, waar ze een gevestigde agrarische economie en een meer gecentraliseerde samenleving ontwikkelden[19]. Rond 6000 v.Chr. wortelde de neolithische cultuur in de Nijlvallei.[20] Tijdens het neolithicum ontwikkelden zich verschillende predynastieke culturen onafhankelijk in Opper- en Neder-Egypte. De Badarische cultuur en de opvolger van de Naqada-serie worden over het algemeen beschouwd als voorlopers van de dynastieke Egyptische beschaving. De vroegst bekende Neder-Egyptische site, Merimda, dateert van vóór de Badari ongeveer zevenhonderd jaar. Hedendaagse Neder-Egyptische gemeenschappen leefden meer dan tweeduizend jaar samen met hun zuidelijke tegenhangers, waarbij ze enigszins cultureel gescheiden bleven, maar veelvuldig contact onderhielden door handel. Het vroegst bekende bewijs van Egyptische hiërogliefen inscripties verscheen tijdens de predynastieke periode op Naqada III pottenbakken, gedateerd rond 3200 v.Chr.[21] tAwy ('Twee Landen') in hiërogliefen N16 N16 Een verenigd koninkrijk werd rond 3150 v.Chr. gesticht door koning Menes, wat leidde tot een reeks dynastieën die Egypte de volgende drie millennia regeerden. De Egyptenaren verwezen vervolgens naar hun verenigde land als tawy, wat "twee landen" betekent, en later kemet (Koptisch: kīmi), het "zwarte land", een verwijzing naar de vruchtbare zwarte grond afgezet door de Nijl. De Egyptische cultuur bloeide gedurende deze lange periode en bleef onderscheidend Egyptisch in zijn religie, kunst, taal en gewoonten. De eerste twee heersende dynastieën van een verenigd Egypte zetten het podium voor de periode van het Oude Rijk, c.2700-2200 v.Chr., beroemd om zijn vele piramides, met name de piramide van Djoser uit de Derde Dynastie en de piramides van Gizeh uit de Vierde Dynastie. De Franse invasie van Egypte onder leiding van Napoleon Bonaparte begon in 1798. De verdrijving van de Fransen in 1801 door Ottomaanse, Mammelukse en Britse troepen werd gevolgd door vier jaar van anarchie waarin de Ottomanen, Mammelukken en Albanezen die in naam in dienst van de Ottomanen stonden, streden om de macht. Uit deze chaos ontpopte de commandant van het Albanese regiment, Mohammed Ali (Kavalali Mehmed Ali Pasja), zich als een dominante figuur en in 1805 werd hij door de sultan in Istanbul erkend als zijn onderkoning in Egypte; de titel impliceerde onderwerping aan de sultan, maar dit was in feite een beleefde fictie: de Ottomaanse macht in Egypte was voltooid en Mohammed Ali, een ambitieuze en bekwame leider, stichtte een dynastie die Egypte moest besturen (eerst echt en later als Britse marionetten) tot de revolutie van 1952. Hij annexeerde Noord-Soedan (1820-1824), Syrië (1833) en delen van Arabië en Anatolië; maar in 1841 controleerden de Europese machten, die bang waren dat hij Byzantium zelf ten val zou brengen, hem: hij moest het grootste deel van zijn veroveringen teruggeven aan de Ottomanen, maar hij behield Soedan en zijn titel aan Egypte werd erfelijk. Een langduriger gevolg van zijn militaire ambitie is dat het hem tot de modernist van Egypte maakte. Omdat hij graag de militaire (en dus industriële) technieken van de grootmachten wilde leren, stuurde hij studenten naar het Westen en nodigde hij trainingsmissies uit naar Egypte. Hij bouwde industrieën, een systeem van kanalen voor irrigatie en transport, en hervormde het ambtenarenapparaat. In 1820 werd katoen met lange nieten, waarvan de Egyptische variëteit beroemd werd, geïntroduceerd, waardoor de Egyptische landbouw voor het einde van de eeuw veranderde in een monocultuur van kasgewassen. De sociale gevolgen hiervan waren enorm: het leidde tot de concentratie van de landbouw in de handen van grootgrondbezitters en, met de bijkomende oorzaak van hoge katoenprijzen veroorzaakt door de daling van de productie door de Amerikaanse burgeroorlog, tot een grote toestroom van buitenlanders die begon met de ernstige uitbuiting van Egypte voor de internationale grondstoffenproductie.