Gangspiral Galaxy NGC 1300 Tweekleurige Koffiemok

Een van de grootste afbeeldingen van de Hubble Ruimtetelescoop ooit gemaakt van een volledig sterrenstelsel. De Hubble telescoop nam een display van sterrenlicht, gloeiend gas en gesilhoueteerde donkere wolken van interstellair stof in dit afbeelding van 15 meter tot 18 meter van de gestreepte spiraalmelkweg NGC 1300. NGC 1300 wordt beschouwd als een prototype van de spiraalmelkwegstelsels met barre spiraal. De rode spiraaltjes verschillen van de normale spiraalmelkwegstelsels in die zin dat de armen van het sterrenstelsel niet helemaal in het centrum lopen, maar verbonden zijn met de twee uiteinden van een rechte staaf sterren die de kern in het midden bevatten. In de resolutie van Hubble, wordt een heleboel fijne details, waarvan sommige nog nooit eerder zijn gezien, gezien door de armen, schijf, bulggen, en kern van het sterrenstelsel. Blauwe en rode superreuze sterren, sterclusters, en stervormende gebieden zijn goed opgelost in de spiraalarmen, en stofstroken trekken fijne structuren in de schijf en de bar op. Veel verder afgelegen sterrenstelsels zijn zichtbaar op de achtergrond en worden zelfs door de dichtstbijzijnde regio's van NGC 1300 gezien. In de kern van de grotere spiraalstructuur van NGC 1300 shows de nucleus haar eigen buitengewone en aparte "groots-design"-spiraalstructuur die ongeveer 3.300 lichtjaren (1 kiloparsec) lang is. Alleen sterrenstelsels met grote balken lijken deze grote ontwerpen binnenschijven te hebben? een spiraal in een spiraal. Modellen suggereren dat het gas in een bar naar binnen kan worden gedraaid, en dan in het centrum door de schijf van het groots-ontwerp kan worden gespireerd, waar het potentieel een centraal zwart gat kan voeden. Het is echter niet bekend dat NGC 1300 een actieve kern heeft, wat erop wijst dat er geen zwart gat is of dat er geen materie wordt verwerkt. Het afbeelding werd geconstrueerd aan de hand van blootstellingen die in september 2004 door de Advanced Camera for Surveys aan boord van Hubble in vier filters werden genomen. Het licht en het stof worden gezien in blauw, zichtbaar, en infrarood licht. Heldersterclusters worden in rood gemarkeerd door hun bijbehorende emissie van gloeiend waterstofgas. Door de grote omvang van het sterrenstelsel waren twee aanpalende punten van de telescoop nodig om de omvang van de spiraalarmen te bedekken. Het sterrenstelsel ligt ongeveer 69 miljoen lichtjaren (21 megaparken) in de richting van de Eridanus-constellatie.