Haven van de Amsterdamse vissers in storm van Vinc Kussen

De laatste gloeiende resten van de schemering kleefden aan de Amsterdamse hemel, bloedden vurig oranje en flamingo roze uit over het wolkendek. Hier, op de De Ruijterkade, de drukke haven van de stad, speelde zich een symfonie van rustige bedrijvigheid af. Het ritmische kraken van tuigage, de gedempte kreten van zeelieden, het zachte klotsen van water tegen de houten kaden – alle melodieën in dit nachtelijk concert. --- Ik, Vincent van Gogh, stond hier, mijn penseelstreken nabootsend de dans van licht en schaduw op het water. Silhouetten van schepen, sommige met schoorstenen die hun moderne tijd kenbaar maakten, wiegden als slaperige reuzen. Op de klinkers bewogen gestalten zich met een vermoeid doel; misschien vissers, hun gezichten getekend door de lijnen van een leven lang worstelen met de zee, of havenarbeiders, in de schaduw gesteld door de torenhoge scheepsrompen, hun arbeid een stille balletvoorstelling in het vervagende licht. --- Er heerst een stilte hier, een zwanger pauze tussen