Het wapen van de Marshalleilanden Sticker

De Marshalleilanden (Marshallees: Ṃajeḷ), officieel de Republiek der Marshalleilanden (Marshallees: Aolepān Aorōkin Ṃajeḷ), is een eiland ten westen van de Internationale Datumgrens en ten noorden van de evenaar in de Micronesische regio van de Noordwest-Stille Oceaan. Het gebied bestaat uit 29 koraalatollen en vijf hoofdeilanden, evenals 1.220 andere zeer kleine, verdeeld over twee eilandketens: Ratak in het oosten en Ralik in het westen. 97,87% van het grondgebied bestaat uit water, het grootste deel van het water naar het land van een soevereine staat. Het land deelt maritieme grenzen met Wake Island in het noorden, Kiribati in het zuidoosten, Nauru in het zuiden en de Federale Staten van Micronesia in het westen. De hoofdstad en grootste stad is Majuro, waar ongeveer de helft van de bevolking woont. De Marshalleilanden zijn een van de slechts vier op atol gebaseerde landen in de hele wereld. Austronesische kolonisten bereikten de Marshalleilanden al in het 2e millennium voor Christus en introduceerden Zuidoost-Aziatische gewassen, waaronder kokosnoten, gigantische moerastaro en broodfruit, evenals gedomesticeerde kippen, waardoor de eilanden permanent bewoonbaar werden. Verschillende Spaanse expedities bezochten de eilanden in het midden van de 16e eeuw, maar Spaanse galjoenen zeilden meestal een Pacifische route verder naar het noorden en vermeden de Marshalls. Europese kaarten en grafieken noemden de groep naar de Britse kapitein John Marshall, die de regio in 1788 verkende. Amerikaanse protestantse missionarissen en Westerne zakelijke belangen begonnen in de jaren 1850 aan te komen. Duitse koprahandelaren domineerden de economie in de jaren 1870 en 1880, en het Duitse Rijk annexeerde de Marshalls als een protectoraat in 1885. Het Japanse Keizerrijk bezette de eilanden in de herfst van 1914 aan het begin van de Eerste Wereldoorlog. Na de oorlog werden de maarschalken en andere voormalige Duitse Pacifische kolonies ten noorden van de evenaar het Mandaat van de Zuid-Zeeen van Japan. De Verenigde Staten bezetten de eilanden tijdens de Tweede Wereldoorlog en bestuurden ze als onderdeel van het Trust Territory van de Pacifische eilanden na de oorlog. Tussen 1946 en 1958 voerden de Verenigde Staten 67 kernproeven uit op het Bikini-atol en het Enewetak-atol. In 1965 werd het Congres van Micronesia opgericht, een plan voor meer zelfbestuur van de eilanden in de Stille Oceaan. In mei 1979 gaven de Verenigde Staten de Marshalleilanden hun onafhankelijkheid door hun grondwet en president, Amata Kabua, te erkennen. Volledige soevereiniteit of zelfbestuur werd bereikt in een Compact van Vrije Associatie met de Verenigde Staten. De Marshalleilanden zijn sinds 1983 lid van de Pacific Community (PC) en sinds 1991 lid van de Verenigde Naties. Politiek gezien is de Marshalleilanden een parlementaire republiek met een uitvoerend voorzitterschap in vrije associatie met de Verenigde Staten, waarbij de VS defensie, subsidies en toegang tot in de VS gevestigde agentschappen zoals de Federal Communications Commission en de United States Postal Service bieden. Met weinig natuurlijke hulpbronnen is de rijkdom van de eilanden gebaseerd op een diensteneconomie, evenals visserij en landbouw; hulp van de Verenigde Staten vertegenwoordigt een groot percentage van het bruto binnenlands product van de eilanden, en hoewel de meeste financiële hulp van het Compact of Free Association in 2023 zou aflopen, werd deze in datzelfde jaar met nog eens 20 jaar verlengd. Het land gebruikt de Amerikaanse dollar als munteenheid. In 2018 kondigde het ook plannen aan voor een nieuwe cryptocurrency die zou worden gebruikt als wettig betaalmiddel. De meerderheid van de burgers van de Marshalleilanden zijn van marshallese afkomst, hoewel er kleine aantallen immigranten uit de Verenigde Staten, China, de Filippijnen en andere eilanden in de Stille Oceaan. De twee officiële talen zijn Marshallese, een van de Oceanische talen, en Engels. Bijna de gehele bevolking van de eilanden praktiseert enige religie: driekwart van het land volgt ofwel de Verenigde Kerk van Christus - Congregationele in de Marshalleilanden (UCCMI) of de Assemblies of God.