I Love Metal Koffiemok

Het zware metaal (vaak gewoon metaal genoemd) is een genre van rockmuziek[1] dat zich eind jaren zestig en begin jaren zeventig ontwikkelde, voornamelijk in het Verenigd Koninkrijk en de Verenigde Staten[2]. Met wortels in blues rock en psychedelic rock, ontwikkelden de banden die zwaar metaal creëerden een dik, massief geluid, gekenmerkt door zeer versterkte vervorming, uitgebreide gitaarsolos, emfatische slagen en een totale luidheid. Zware metalen teksten en prestatiesstijlen worden over het algemeen geassocieerd met mannelijkheid en machismo[3]. De eerste banden met zware metalen zoals Led Zeppelin, Black Sabbat en Deep Paars trokken een groot publiek aan, hoewel ze vaak kritisch werden onthuld, een status die in de geschiedenis van het genre gebruikelijk is. In het midden van de jaren zeventig hielp Judas Priest de evolutie van het genre te stimuleren door een groot deel van zijn blauw invloed te laten varen; Motörhead introduceerde een punk rotsgevoeligheid en een toenemende nadruk op snelheid. Banden in de New Wave of British Heavy Metal, zoals Iron Maiden, volgden in een soortgelijke ader. Voor het einde van het decennium had zware metalen een wereldwijde opvolging aangetrokken van ventilatoren die bekend staan als "metalhead" of "headbangers". In de jaren '80 werd glam metal een belangrijke commerciële kracht met groepen als Mötley Crüe en Poison. De ondergrondse scènes produceerden een serie van meer extreme, agressieve stijlen: het metaal van de uitslag brak in de mainstream met banden zoals Metallica, Megadeth, Slayer, en Anthrax, terwijl andere stijlen zoals doodmetaal en zwart metaal subculturele fenomenen blijven. Sinds het midden van de jaren '90 hebben populaire stijlen zoals nu metal, waarin vaak elementen van grunge- en heuphop zijn verwerkt, en metalcore, die extreem metaal met hardcore punk mengt, de definitie van het genre verder uitgebreid.