IK GELOOF NIET DAT WE GEBEURD HEBBEN. VISITEKAARTJE

Je ziet dat meisje al een jaar op de metro. Je probeerde acht maanden geleden te glimlachen, maar ze glimlachte niet terug (wat ze betreurt, ze was afgeleid, en in de week daarna probeerde ze terug te glimlachen—maar je zou dit niet weten, je probeerde je te verbergen, je rug naar de menigte, je geest kwam in een chorale ronde van "Ze denkt dat ik een kruipster ben"), en het hele ding wordt gewoon ongemakkelijk. De dingen worden grimmig. Misschien zeg je morgen iets? Nee, dat doe je niet. En als je niet snel iets doet, weten we allemaal dat dit vrouwelijk schip zal varen (en jij, mijn vriend, zit niet op die boot). Geef jezelf een kans. Geef haar een klein stukje van 't verleden tijd, toon een beetje bescheidenheid en panpijn in deze frenetische wereld. Geef haar broek los. Geef haar een TCB-kaart en misschien zal een willekeurige ontmoeting een naaste zijn? En maak je geen zorgen. Je kunt haar gewoon de kaart en de sloot geven, of je kunt wachten om de ijsbreuk te horen. Hoe dan ook, goed gedaan.