IK HOOP VAN GUITARS VIERKANTE KLOK

IK HOOR VAN GUITARS-GEBRUIK OM HET EVEN WELKE DARKKLEUR VOOR ACHTERGROND-De gitaar is een fretted muziekinstrument dat gewoonlijk zes koorden heeft.[1] Het wordt typisch gespeeld met beide handen door de koorden met of een gitaarplukker of de vinger(s)/de nagels van één hand te maken, terwijl tegelijkertijd het fretten (het drukken van de koorden tegen de frets) met de vingers) andere hand. Het geluid van de trillende snaren wordt hetzij akoestisch geprojecteerd, hetzij door middel van de holle kamer van de gitaar (voor een akoestische gitaar), hetzij door middel van een elektrische versterker en een luidspreker. De gitaar is een soort chordofon, die traditioneel van hout en gier is vervaardigd met darmen, nylon of stalen snaren en die door de bouw en afstelling van de kabel van andere kordofonen wordt onderscheiden. De moderne gitaar werd voorafgegaan door de gitaar, de vihuela, de vierbaans Renaissance guitar en de vijfguitenkuis, die allemaal bijdroegen tot de ontwikkeling van het moderne zeskoordinstrument. Er zijn drie belangrijke soorten moderne akoestische gitaar: de klassieke gitaar (Spaanse gitaar/nylon-string-gitaar), de stalen akoestische gitaar, en de gitaar, die soms een "jazzgitaar" wordt genoemd. De toon van een akoestische gitaar wordt veroorzaakt door de trillingen van de snaren, versterkt door het holle lichaam van de gitaar, dat als resonerende kamer fungeert. De klassieke gitaar wordt vaak als een solo-instrument afgespeeld met behulp van een uitgebreide vingerpluktechniek waarbij elke string individueel door de vingers van de speler wordt geplukt, in plaats van gekramd. De term 'vingerplukken' kan ook verwijzen naar een specifieke traditie van folk, blauwe plekken, blauwe plekken en landgitaarspelen in de Verenigde Staten. De akoestische gitaar is een instrument met lage hoogte dat één octaaf onder een gewone gitaar is. Elektrische gitaren, die in de jaren dertig werden geïntroduceerd, gebruiken een versterker en een luidspreker die beide het geluid van het instrument luid genoeg maken voor de uitvoerders en het publiek om te horen, en, aangezien het een elektrisch signaal produceert wanneer het wordt gespeeld, dat de toon elektronisch kan manipuleren en vormgeven met behulp van een equalizer (bv. bas en treble tone controls) en een enorme verscheidenheid aan elektronische effecteneenheden, het meest gebruikte die vervorming (of "overdrive") en reverb zijn. Vroege geamplificeerde gitaren hadden een holle romp, maar vaste houten gitaren begonnen in de jaren zestig en zeventig te domineren, omdat ze minder vatbaar zijn voor ongewenste akoestische feedback "howls". Net als bij akoestische gitaren zijn er een aantal soorten elektrische gitaren, waaronder holle gitaren, gitaren voor boogkoppen (gebruikt in jazzgitaar, blauw en rockabilly) en gitaren voor vast lichaam, die op grote schaal worden gebruikt in rockmuziek. De luide, versterkte geluids- en sonische kracht van de elektrische gitaar die door een gitaaramp wordt gespeeld, heeft een sleutelrol gespeeld bij de ontwikkeling van blues en rockmuziek, zowel als begeleidend instrument (speelgoedartikelen en koorden) en het uitvoeren van gitaarsolos, als in veel rotssubgenres, met name muziek van zware metalen en punk rots. De elektrische gitaar heeft een grote invloed gehad op de populaire cultuur. De gitaar wordt wereldwijd gebruikt in een breed scala aan muziekgenres. Het wordt erkend als een primair instrument in genres zoals blauwen, blauwegras, land, flamenco, folk, jazz, jota, mariachi, metaal, punk, reggae, rots, ziel en vele vormen van pop.