Karel de Grote Briefkaart

Karel de Grote (/ˈʃ ɑ ːrlləmeɪn/) of Karel de Grote[a] (2 april 742[1][b] - 28 januari 814), genummerd Karel I, was koning van de Franken vanaf 768, koning van de Longobarden vanaf 774 en keizer van de Romeinen vanaf 800. Hij verenigde een groot deel van Europa in de vroege middeleeuwen. Hij was de eerste erkende keizer in western Europa sinds de herfst van het Westerne Romeinse Rijk drie eeuwen eerder.[2] De uitgebreide Frankische staat die Karel de Grote stichtte wordt het Karolingische Rijk genoemd. Karel de Grote was de oudste zoon van Pepijn de Korte en Bertrada van Laon, geboren voor hun canonieke huwelijk.[3] Hij werd koning in 768 na de dood van zijn vader, aanvankelijk als medeheerser met zijn broer Karloman I. Karloman's plotselinge dood in december 771 onder onverklaarbare omstandigheden liet Karel de Grote als de enige, onbetwiste heerser van het Frankische koninkrijk.[4] Hij zette zijn vaders beleid ten aanzien van het pausdom voort en werd zijn beschermer, verwijderde de Longobarden uit de macht in Noord-Italië en leidde een inval in moslimSpanje. Hij voerde campagne tegen de Saksen in zijn oosten, waarbij hij hen op straffe van de dood tot het christendom bekeerde, wat leidde tot gebeurtenissen zoals de Bloedbad van Verden. Karel de Grote bereikte het hoogtepunt van zijn macht in 800 toen hij door paus Leo III op kerstdag tot keizer van de Romeinen werd gekroond in de Oude Sint-Pietersbasiliek in Rome. Karel de Grote wordt wel de "Vader van Europa" genoemd (Pater Europae),[c] omdat hij het grootste deel van Western Europa voor het eerst sinds het Romeinse Rijk verenigde met delen van Europa die nooit onder Romeinse heerschappij waren geweest. Zijn heerschappij stimuleerde de Karolingische renaissance, een periode van energieke culturele en intellectuele activiteit binnen de Westerne Kerk. Alle keizers van het Heilige Roomse Rijk beschouwden hun koninkrijken als afstammelingen van Karel de Grote, tot aan de laatste keizer Frans II en de Franse en Duitse monarchieën.[citaat nodig] De Oosters-Orthodoxe uitzichten Karel de Grote echter controversiëler, door zijn steun aan de filioque als heterodox te bestempelen en door de bisschop van Rome als legitiem Romeins keizer te erkennen, in plaats van Irene van Athene van het Oost-Romeinse Rijk te erkennen. Deze en andere machinaties leidden tot de uiteindelijke splitsing van Rome en Constantinopel in het Grote Schisma van 1054.[5][d] Karel de Grote stierf in 814, nadat hij dertien jaar lang als keizer had geregeerd. Hij werd begraven in zijn keizerlijke hoofdstad Aken. Hij trouwde minstens vier keer en had drie wettige zonen, maar alleen zijn zoon Lodewijk de Vrome overleefde hem op te volgen.