Kilroy Was Here Sleutelhanger

Sinds 1946 duikt Kilroy op de meest vreemde plaatsen op. Help de geest van deze legende 'levend' te houden door overal waar je gaat deze stickers te plakken! De uitdrukking lijkt te zijn ontstaan door Amerikaanse militairen, die de tekening en de tekst "Kilroy Was Here" op muren of elders waar ze gestationeerd, gelegerd of op bezoek waren, zouden schrijven. Brewer's Dictionary of Phrase and Fable merkt op dat het vooral geassocieerd werd met de Air Transport Command, ten minste wanneer het in het Verenigd Koninkrijk werd waargenomen. Een theorie identificeert James J. Kilroy, een Amerikaanse scheepswerfinspecteur, als de man achter de handtekening. Tijdens de Tweede Wereldoorlog werkte hij bij de Bethlehem Steel-scheepswerf in Quincy, Massachusetts, waar hij beweerde de uitdrukking te hebben gebruikt om klinknagels te markeren die hij had gecontroleerd. De bouwers, van wie J. J. Kilroy de klinknagels telde, werden betaald afhankelijk van het aantal klinknagels dat ze erin stopten. Ze ontdekten dat ze de krijtmarkeringen van J. J. Kilroy konden uitwissen en dubbel betaald konden krijgen. J.J. Kilroy besloot een gele kleurpotlood te gebruiken, dat moeilijker uit te wissen was; het bedrog stopte. Op dat moment werden schepen uitgezonden voordat ze waren geschilderd, dus toen verzegelde gebieden werden geopend voor onderhoud, vonden soldaten een onverklaarbare naam gekrabbeld. Duizenden militairen hebben mogelijk zijn slogan op de uitgaande schepen gezien en Kilroy's alomtegenwoordigheid en ondoorgrondelijkheid zorgden voor de legende. Daarna konden militairen de slogan op verschillende plaatsen zijn gaan plaatsen, vooral in nieuw veroverde gebieden of landingen. Op een later moment moeten de graffiti (Chad) en de slogan (Kilroy was hier) zijn samengesmolten.(Michael Quinion. 3 april 1999.[1]) The New York Times meldde dit in 1946 als de oorsprong, met de toevoeging dat Kilroy de schepen zelf had gemarkeerd terwijl ze werden gebouwd - dus, op een later tijdstip, zou de uitdrukking met krijt zijn geschreven op plaatsen waar geen graffiti-kunstenaar bij kon (bijvoorbeeld in verzegelde ruimtes van de romp), wat toen de mythische betekenis van de uitdrukking voedde - want als Kilroy zijn merkteken daar kon achterlaten, wie weet wat hij nog meer kon doen? Auteur Charles Panati zegt: "Het ondeugende gezicht en de uitdrukking werden een nationale grap." Hij vervolgde: "De stoutmoedigheid van de graffiti was niet zozeer wat erop stond, maar waar het opdook."