Kroatie officieel wapen heraldiek symbool magneet

Historisch gezien werden ze door ridders gebruikt om hen te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden gewone burgers steeds bredere wapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenschilden een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21e eeuw zijn wapenschilden nog steeds in gebruik bij verschillende instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenschilden gebruikt kunnen worden en hoe het gebruik ervan beschermd kan worden). De kunst van het ontwerpen, tonen, beschrijven en vastleggen van wapens wordt heraldiek genoemd. Het gebruik van wapenschilden door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt burgerlijke heraldiek genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. Wapenschilden zijn in die traditie de wettelijke eigendom die van vader op zoon wordt overgedragen; ook vrouwen en dochters kunnen beren die zijn aangepast om hun relatie tot de huidige houder van het wapen aan te geven. Ongedifferentieerde armen worden door slechts één persoon tegelijk gebruikt. Andere afstammelingen van de oorspronkelijke drager konden de voorouderarmen slechts met enig beer van elkaar onderscheiden: meestal een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de koninklijke familie) nu altijd het merkteken is van een erfgenaam. Wegens hun belang voor identificatie, met name bij zegels op legale documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; slechts weinig landen doen dat vandaag de dag nog. Dit is uitgevoerd door heralds en de studie van wapenschilden wordt daarom "heraldiek" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldiek) zijn minder beperkend, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastiek huis of familie dezelfde wapens mogen gebruiken, hoewel een of meer elementen voorbehouden kunnen zijn aan het hoofd van het huis. In de loop der tijd verspreidde het gebruik van het wapen zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van het ontwerpinstituut "zijn de moderne logo en de zakelijke kleurstelling geëvolueerd uit de strijdstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwen". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen op wapenschilden in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart stelt dat sommige wapenschilden een vorm van corporate logo waren. Musea op middeleeuwse wapenschild wijzen er ook op dat ze als emblemen kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor de vorming van groepsidentiteit. Het Amerikaanse zegel is het wapen van de Verenigde Staten. De blazon ("Paleways of 13 pieces, argent and gules; a chief, azure") is opzettelijk onjuist om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zegels, die de rol van een wapen vervullen. De staat Vermont (gesticht als de onafhankelijke Republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om het gebruik van een zegel toe te wijzen voor het waarmerken van officiële staatsdocumenten en heeft ook zijn eigen aparte wapen. Veel Amerikaanse sociale studentenverenigingen en studentenverenigingen, vooral hogescholen, gebruiken wapenschilden in hun symboliek. Deze wapens lopen sterk uiteen in hun mate van aansluiting bij de Europese heraldieke traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten zijn gevormd met Amerikaans lidmaatschap kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke bisdommen en kathedralen hebben een wapen. Merk op dat niet alle persoonlijke insignes heraldisch zijn, hoewel ze veel kenmerken kunnen delen. Vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen te identificeren (waar ze vaandels worden genoemd), ambassades en dergelijke, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldiek worden gevonden, maar ze worden meestal niet als heraldisch beschouwd. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationaal wapen hebben, en de twee kunnen in het geheel niet op elkaar lijken. De vlag van Schotland heeft bijvoorbeeld een wit saltier op een blauw veld, maar de koninklijke wapens van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele druk op een goud (of) veld. Het Vaticaan heeft zijn eigen wapen. Omdat de paus niet erfelijk is, tonen de inzittenden hun persoonlijke armen in combinatie met die van hun kantoor. Sommige pausen kwamen uit armlastige (adellijke) families; anderen namen een wapenschild aan tijdens hun loopbaan in de kerk. Deze laatste zinspeelt meestal op hun levensideaal of op specifieke pauselijke programma's[11]. Een bekend en wijdverbreid voorbeeld in de afgelopen tijd was het wapen van paus Johannes Paulus II. Zijn selectie van een grote letter M (voor Maria) op zijn wapen was bedoeld om de boodschap van zijn sterke Mariatoewijding uit te drukken. Ook de rooms-katholieke bisdommen krijgen een wapen toegewezen. Een basiliek of pauselijke kerk krijgt ook een wapen, dat meestal op het gebouw wordt getoond. Deze kunnen worden gebruikt in landen die anders geen heraldische hulpmiddelen gebruiken. In Schotland heeft de Lord Lyon King of Arms de strafrechtelijke jurisdictie om de wetten van wapens te handhaven. In Engeland, Noord-Ierland en Wales is het gebruik van wapens een zaak van het burgerlijk recht en wordt het geregeld door het College of Arms. Op 16 juni 1673 verklaarde Arthur Annesley, 1e graaf van Anglesey, Lord Privy Seal, dat de bevoegdheden van de Earl Marshal waren "om alle zaken die wapens, adellijke vaandels, eerbewijzen en ridderlijkheid raken, te bevelen, te beoordelen en te bepalen; om wetten, verordeningen en statuten te maken voor het goede bestuur van de Officieren van Wapens; om Officieren te benoemen om vacatures in het College of Arms te vervullen; om Officieren van Wapens te straffen en corrigeren voor wangedrag bij de uitvoering van hun plaatsen". Verder werd verklaard dat er geen octrooien op wapens of adellijke symbolen mochten worden verleend en dat er geen augmentatie, wijziging of toevoeging aan de wapens mocht worden gedaan zonder de toestemming van de Graaf van Marshal. Tegenwoordig wordt de term "wapen" vaak op twee verschillende manieren gebruikt. In sommige toepassingen kan het duiden op een volledige prestatie van wapens of heraldische prestatie, die een verscheidenheid aan elementen omvat — meestal een kam zittend op een helm, zelf zittend op een schild; andere gemeenschappelijke elementen zijn supporters die het schild omhoog houden en een motto (onder in Engeland, boven in Schotland). Sommige mensen gebruiken ten onrechte "wapenschild" of "wapen" om te verwijzen naar het wapenschild (dat wil zeggen, het schild zelf), of naar een van de verschillende design die in één schild kunnen worden gecombineerd. (Merk op dat de kuif een specifiek onderdeel is van een heraldische prestatie en dat "kuif van wapens" een verkeerde benaming is.) Het "wapen" is vaak versierd met een motto, embleem of ander merkteken dat gebruikt wordt om de drager van anderen te onderscheiden. Als een motto deel uitmaakt van de prestatie, heeft het soms een treffende zinspeling op de naam van de eigenaar. Een apparaat verschilt van een badge of cognitie in de eerste plaats omdat het een persoonlijk onderscheid is, en niet een badge die achtereenvolgens gedragen wordt door leden van hetzelfde huis. Heraldiek is het beroep, de studie of de kunst van het ontwerpen, toekennen en blazoning van wapens en het beslissen over kwesties van rang of protocol, zoals uitgeoefend door een officier van wapens. Heraldiek komt van Anglo-Normandische heraldiek, van de Germaanse compound *harja-waldaz, "legercommandant". Het woord omvat in zijn meest algemene betekenis alle aangelegenheden die verband houden met de taken en verantwoordelijkheden van de wapenofficieren. Voor de meeste mensen is heraldiek echter de praktijk van het ontwerpen, weergeven, beschrijven en vastleggen van wapens en badges. Historisch is het afwisselend beschreven als "de steno van de geschiedenis" en "de bloemengrens in de tuin van de geschiedenis."De oorsprong van de heraldiek ligt in de noodzaak om deelnemers in de strijd te onderscheiden wanneer hun gezichten werden verborgen door ijzeren en stalen helmen. Uiteindelijk ontwikkelde een formeel systeem van regels zich tot steeds complexere vormen van heraldiek. Het systeem van blazoning wapens dat vandaag de dag in Engelssprekende landen wordt gebruikt werd ontwikkeld door de officieren van wapens in de Middeleeuwen. Dit omvat een gestileerde beschrijving van het wapenschild, de kam en, indien van cadeau, de aanhangers, motto's en andere insignes. Bepaalde regels zijn van toepassing, zoals de Tinctuurregel, en een grondig begrip van deze regels is een sleutel tot de kunst van de heraldiek. De regels en terminologie verschillen inderdaad van land tot land, er waren tegen het einde van de Middeleeuwen inderdaad verschillende nationale stijlen ontwikkeld, maar er zijn een aantal aspecten die internationaal overgaan. Hoewel de heraldiek bijna 900 jaar oud is, wordt hij nog steeds veel gebruikt. Veel steden in Europa en de rest van de wereld maken nog steeds gebruik van wapens. Persoonlijke heraldiek, zowel wettelijk beschermd als rechtmatig verondersteld, wordt nog steeds over de hele wereld gebruikt. Heraldische genootschappen zijn er om onderwijs en begrip over het onderwerp te bevorderen. Kroatië (en-us-Croatia.ogg /kroʊˈeɪʃə/ (help·info); Kroatisch: Hrvatska uitgesproken [xř̩aʋ ː ːaHrvatskaRepublika]), officieel de Republiek Kroatië (Kroatisch: Republika Hrvatska Republika_Hrvatska.ogg luister (help·info)), is een land in Zuidoost-Europa, op het kruispunt van de Pannonische vlakte, de Balkan en het Mediterrane Zee. De hoofdstad (en grootste stad) is Zagreb. Kroatië grenst in het noorden aan Slovenië en Hongarije, in het zuidoosten aan Bosnië en Herzegovina en in het oosten aan Servië en Montenegro. De Kroaten arriveerden in het begin van de zevende eeuw in het huidige Kroatië. Ze organiseerden de staat in twee hertogdommen. De eerste koning, Tomislav I, werd gekroond in 925 en Kroatië werd verheven tot een koninkrijk. Het Koninkrijk Kroatië behield zijn soevereiniteit gedurende bijna twee eeuwen en bereikte zijn hoogtepunt tijdens het bewind van de koningen Petar Krešimir IV en Zvonimir. Via "Pacta conventa" sloot Kroatië in 1102 een personele unie met Hongarije. In 1526 verkoos het Kroatische parlement Ferdinand van het huis Habsburg tot Kroatische troon. In 1918 verklaarde Kroatië zich onafhankelijk van Oostenrijk-Hongarije en was medeoprichter van het Koninkrijk Joegoslavië. Na de Tweede Wereldoorlog werd Kroatië een van de oprichters van Joegoslavië. Op 25 juni 1991 verklaarde Kroatië zich onafhankelijk en werd het een soevereine staat. Kroatië is een hoge-inkomensland en lid van de Verenigde Naties, de Raad van Europa, de Organisatie voor Veiligheid en Samenwerking in Europa, de NAVO, de Wereldhandelsorganisatie, de CEFTA, en is voor de zittingsperiode 2008-2009 verkozen lid van de VN-Veiligheidsraad. Het land is ook een kandidaat-lidstaat van de Europese Unie en bij de oprichting in 2008 een van de oprichters van de Unie voor het Middellandse Zeegebied. Nationalistische sentimenten, die een einde zouden maken aan de Joegoslavische federatie, waren al enkele jaren wijdverbreid onder verschillende etniciteiten. De Albanese eisen om Kosovo in 1981 uit Servië te verwijderen en om te vormen tot een constituerende republiek binnen Joegoslavië leidden tot rellen[34], en soortgelijke opvattingen kwamen in 1986 onder andere naar voren met het Servische memorandum van de SANU; Kroatië en Slovenië reageerden ook negatief in 1989 nadat de Servische leider Slobodan Milošević in Vojvodina, Kosovo en Montenegro staatsgrepen had georganiseerd om autoriteiten in te stellen die loyaal zouden zijn aan zijn zaak. Onder invloed van de propaganda van Slobodan Milošević nam het belang af van wie de eerste meerpartijenverkiezingen in Kroatië in 50 jaar won. Naar verluidt hadden de Serviërs zowel de Kroatische nationalistische leider Franjo Tuđman als de communistische leider Ivica Račan beïnvloed.[35] De verkiezingsoverwinning van Franjo Tuđman bracht de situatie verder in beroering. Kroatische Serviërs verlieten het Kroatische parlement en stichtten de Vereniging van de gemeenten Noord-Dalmatië en Lika in Knin. Dit werd later de Servische Republiek Krajina. Tijdens de gebeurtenissen van 1990-1992 verklaarde Milan Babić, het president van de Republika Srpska Krajina, later dat hij "sterk was beïnvloed en misleid door Servische propaganda"[36]. Deze gebeurtenissen resulteerden in de Kroatische Onafhankelijkheidsoorlog tussen 1991 en 1995. Het conflict eindigde met Operatie Storm (in het Kroatisch bekend als Oluja) in de zomer van 1995. De gebeurtenissen van augustus 1995 blijven het onderwerp van verschillende hoesjes voor het Internationaal Straftribunaal voor het voormalige Joegoslavië, over het gedrag van het zegevierende Kroatische leger en de exodus van etnische Serviërs. [37] Kroatië werd op 15 januari 1992 internationaal erkend door de Europese Unie en de Verenigde Naties. In die periode beheerste Kroatië minder dan twee derde van zijn wettelijke grondgebied. Het eerste land dat Kroatië erkende was IJsland op 19 december 1991. De Kroatische cultuur is het resultaat van een veertien eeuwen lange geschiedenis die de ontwikkeling van vele steden en monumenten heeft gezien. Het land bestaat uit zeven werelderfgoedlocaties en acht nationale parken. Kroatië is ook de geboorteplaats van een aantal historische figuren. Onder de noemenswaardige mensen bevinden zich drie Nobelprijswinnaars en talrijke uitvinders. Een aantal van 's werelds eerste vulpennen kwamen uit Kroatië. Kroatië heeft ook een plaats in de geschiedenis van kleding als de oorsprong van de stropdas (kravata). Het land heeft een lange artistieke, literaire en muzikale traditie. Ook van belang is de gevarieerde natuur van de Kroatische keuken en het bekende Kroatische Traditionele geschenk Licitar. Kroatië heeft een reputatie van het produceren van begaafde atleten in een breed scala van sporten. De populairste sporten in Kroatië zijn football, handbal, basketbal, waterpolo, tennis en skiën. Het Kroatische nationale football won brons op het WK 1998 en Davor Šuker werd topscorer. Het nationale football heeft ook deelgenomen aan de kwartfinales van de Europese kampioenschappen van 1996 en 2008. Het team staat momenteel op de negende plaats in de FIFA-wereldranglijst (in september 2009). De bekendste footballs zijn Luka Modrić, Darijo Srna, Ivica Olić en Eduardo. Het Kroatisch honkbalteam is tweevoudig olympisch kampioen (1996 en 2004). Het team won ook een gouden medaille op de Wereldkampioenschappen handbal 2003 en een zilveren medaille op de Wereldkampioenschappen Mannen 1995, 2003 en 2009. Kroatië won brons op de Europese kampioenschappen van 1994 en zilver in 2008. RK Zagreb werd Europees kampioen in 1992 en 1993 en 4 keer tweede (1995, 1997, 1998 en 1999). De Kroatische spelers Ivano Balić, Igor Vori en Domagoj Duvnjak behoren tot de beste handbalspelers ter wereld.