Lachdood (gespleten) t-shirt

Die avond bracht mijn beste vriendin me terug naar mijn penates. Zoals gewoonlijk was de drager van de auto goed voor onze hysterische humor. Ik moet duidelijk stellen dat als de contactsleutel wordt gedraaid, het voertuig toch op gang komt, er bij ons ook een stroom van bedrieglijke woorden en absurde divagina's op gang komt... en we gaan niet op diesel rijden als pompwoord. Terwijl de auto vertraagde voor een verkeerslicht dat in het rood lag, zag ik rechts een monument dat werd opgehangen aan het geheugen van geweren. Dit werk in de steen zette vijf mannelijke personages op het toneel. De eerste die naar de hemel keek, wekte de indruk dat hij een mogelijk teken van een hypothetische God kon opsporen. De tweede heeft het opgelegd door zijn standbeeld en zijn openhartige blik, waarin angst niet thuishoort. De derde leek te berusten, net zo verloren in zijn gedachten als in zijn kostuum, te groot voor hem. De vierde wachtte op zijn lot in een nonchalance die werd gekenmerkt door handen die in broekzakken werden vastgehouden. Tot nu toe is er niets goeds aan de hand en zult u mij zeggen dat er geen redenen tot hilariteit zijn. Ja, maar nu heb ik jullie nog niet het laatste standbeeld beschreven, dat mijn toekomstige slechte gedachten uitlokte. De vijfde man, die tegen de grond op de treden van het monument stond, leek neergeschoten... zonder dat ik een verkeerde woordspeling wil maken. Ik ben het er helemaal mee eens, nog steeds geen enkele vorm van humor in wat ik zojuist heb geschetst. Wat onze gekke lach op gang bracht, was deze simpele zin die tegen de arme boeg op de grond werd gelanceerd en die deze was: "Hier is een beeld dat overvloedig is!" Ik ben me ervan bewust dat ik mijn schouders zou moeten slaan om een grapje te maken over zo'n onderwerp als de verschrikkingen van de oorlog en om de nagedachtenis van degenen die hebben geleden te respecteren. Maar ook al zijn de families van deze ongelukkige mensen in mijn greep en ik ben nog steeds bang voor geseling op het openbare plein, ik denk dat we allemaal kunnen lachen, maar, zoals Pierre Desproges zo terecht schreef, niet met wie dan ook.