Mees Berkebier T-shirt

Een poster voor mythische, volledig natuurlijke Mees Berkebier; gemaakt met vrijlopende berkenbomen en gebotteld in Willow, AK. Toont de afbeelding van een mees die op een tak van een berkenboom zit. Er zijn zeven soorten mezen in Noord-Amerika. Mezen worden op veel plaatsen op het continent aangetroffen, waaronder Alaska en het grootste deel van Canada. Ze worden ook aangetroffen op Prince Edward Island, Newfoundland, Nova Scotia, Queen Charlotte-eiland en Vancouver Island. Over het algemeen migreren ze niet. Om de paar jaar, wanneer de populaties groot zijn, kunnen vogels die in het afgelopen jaar zijn uitgekomen, "uitbarsten" (zich verspreiden) of in de herfst zuidwaarts trekken. Heb je je ooit afgevraagd hoe mezen, met een gewicht van ongeveer 12 gram en klein genoeg om in een menselijke hand te passen, de winter kunnen overleven? Ze hebben een hoog metabolisme en weinig lichaamsvet. Op koude winteravonden verlagen mezen hun lichaamstemperatuur tot 10–12 °C (van hun normale temperatuur van ongeveer 42 °C) om energie te besparen. Een dergelijk vermogen tot torpor is zeldzaam bij vogels (of wordt in ieder geval zelden onderzocht). Hoewel dit misschien contraproductief lijkt, vermindert "nachtelijke hypothermie" waarschijnlijk de energiekosten met wel tien procent. Als de winter nadert, dalen de temperaturen en neemt het aanbod van insecten, bessen en zaden af. De vogels moeten overdag eten en voldoende vet opbouwen om 's nachts als warmte te worden gemetaboliseerd. Sommige studies suggereren dat mezen tot wel 60 procent van hun lichaamsgewicht in een dag kunnen aankomen om warm te blijven tijdens de lange winternacht. Op extreem koude nachten gebruikt een mees bijna al zijn lichaamsvet om warm te blijven en vervangt het de volgende dag om de cyclus te herhalen. Om een voedselvoorraad te garanderen, zwerft de mees in de herfst door een territorium dat tientallen vierkante kilometers beslaat, verzamelt voedsel en slaat het op in honderden verstopplaatsen in bomen achter losse stukken schors, in korstmossen en andere caches. In de herfst groeit de hippocampus van de mees, het deel van de hersenen dat verantwoordelijk is voor ruimtelijke organisatie en geheugen, met 30 procent. In de lente, wanneer de geheugenvereisten afnemen, krimpt de hippocampus terug tot zijn normale grootte. In de staten Alaska en Washington, en in delen van West-Canada, behoren Zwarte Mezen tot een aantal vogelsoorten die worden getroffen door een onbekende agent die misvormingen aan de snavel veroorzaakt, wat stress kan veroorzaken bij getroffen soorten door het remmen van het voervermogen, paren en verzorgen. Zwarte Mezen waren de eerste getroffen vogelsoort, met meldingen van de misvorming die in de late jaren negentig in Alaska begon, maar meer recentelijk is de misvorming waargenomen bij bijna 30 vogelsoorten in de getroffen gebieden, zoals gerapporteerd door het Alaska Science Center van de United States Geological Survey.