Narwal Reisbeker

Drie narwalvissen, Monodon monoceros, zwemmen onder het Arctische ijs. De narwalvis is verwant aan de beloega en leeft het hele jaar door in de Arctis. Ze worden voornamelijk aangetroffen in de wateren van Groenland en Canada, zelden ten zuiden van 65° noorderbreedte. Mannetjes wegen tot 1.600 kilogram, vrouwtjes wegen ongeveer 1.000 kilogram. De grootste narwalvis ooit gevonden woog 1.600 kilogram. Ze zijn qua vorm gelijk aan de beloega en hebben ongeveer tien centimeter isolerende vetlaag. Narwalvissen verzamelen zich normaal gesproken in groepen van ongeveer vijf tot tien individuen. In de zomer komen verschillende groepen samen en vormen grotere groepen. Narwal is afgeleid van het Oudnoorse woord nár, wat "lijk" betekent, verwijzend naar de grijzige, gevlekte pigmentatie van het dier, vergelijkbaar met die van een verdronken zeiler. Narwalvissen zijn het donkerst als ze jong zijn en worden witter met de leeftijd. Het meest opvallende kenmerk van de mannelijke narwalvis is zijn enkele 2-3 meter lange gedraaide slagtand. Het is een snijtand die uit de linkerzijde van de bovenkaak steekt en een linkshandige helix vormt. De wetenschappelijke naam van de narwalvis, Monodon monoceros, is afgeleid van "ééntand-éénhoorn". De slagtand kan tot 3 meter lang zijn - vergeleken met een lichaamslengte van 4-5 meter - en tot 10 kilogram wegen. Ongeveer één op de 500 mannetjes heeft twee slagtanden, wat gebeurt als de rechter snijtand, normaal klein, ook uitgroeit. Een vrouwelijke narwalvis kan ook een slagtand produceren, maar dit gebeurt zelden, en er is één geregistreerd geval van een vrouwtje met dubbele slagtanden. Men denkt dat dit gedrag sociale dominantiehiërarchieën in stand houdt. Soms wrijven mannelijke narwalvissen hun slagtanden tegen elkaar in een activiteit die "tusking" wordt genoemd. De reden voor dit gedrag is onbekend; het kan zijn om "jeuk te krabben" (de basis van de slagtand is meestal besmet met luizen); of het kruisen van slagtanden kan een vriendelijke begroeting zijn. De meest algemeen aanvaarde theorie voor de rol van de slagtand is vergelijkbaar met de manen van een leeuw of de staartveren van een pauw. Het kan helpen om sociale rang te bepalen, dominantiehiërarchieën in stand te houden of jonge mannetjes helpen om vaardigheden te ontwikkelen die nodig zijn voor prestaties in volwassen rollen. Narwalvissen zijn zelden waargenomen terwijl ze hun slagtand gebruiken om te vechten of ander agressief gedrag te vertonen of om zee-ijs in hun Arctische leefomgeving te breken. Narwalvissen bewegen zich meestal op een rustig tempo, langzaam ademhalend en rollend, maar zijn opmerkelijk snel als ze zich bedreigd voelen. Soms reizen ze in kleine familiegroepen en communiceren ze via een grote verscheidenheid aan piepjes, trillers, fluitjes en klikjes. Narwalvissen hebben een relatief beperkt en gespecialiseerd dieet. Hun prooi bestaat voornamelijk uit Groenlandse heilbot, poolkabeljauw en Arctische kabeljauw, garnalen en Gonatus-pijlinktvis. Extra items die in magen zijn gevonden, zijn onder andere zeewolf, lodde, rog-eieren en soms stenen, die per ongeluk worden ingeslikt als walvissen dicht bij de bodem voeren. Hoe narwalvissen hun prooi vangen, is onbekend. Sommige wetenschappers denken dat narwalvissen hun prooi verdoven met geluid, net als dolfijnen. Narwalvissen vertonen seizoensgebonden migraties met een hoge trouw aan de terugkeer naar de voorkeurs zomergebieden zonder ijs, meestal in ondiep water. In de winter worden ze voornamelijk aangetroffen in offshore, dieper water onder dik pakijs, opduikend in smalle spleten in het zee-ijs, of in open water. Narwalvissen uit Canada en West-Groenland overwinteren regelmatig in het pakijs van de Straat Davis en de Baffinbaai langs de continentale helling met minder dan 5% open water en hoge dichtheden van Groenlandse heilbot. Voedsel zoeken in de winter is goed voor een veel groter deel van de energie-inname van narwalvissen dan in de zomer, en als mariene roofdieren zijn ze uniek in hun succesvolle exploitatie van diepwater Arctische ecosystemen. Het meest opvallende van hun aanpassingen is het vermogen om diepe duiken uit te voeren. Wanneer ze zich op hun overwinteringsgronden bevinden, maken de narwalvissen enkele van de diepste duiken ooit geregistreerd voor een zeezoogdier, duikend tot ten minste 800 meter meer dan 15 keer per dag, waarbij veel duiken 1.500 meter bereiken. Duiken naar deze diepten duren ongeveer 25 minuten, inclusief de tijd die wordt doorgebracht op de bodem en de transit naar en van het oppervlak. In de ondiepere zomergebieden duiken narwalvissen tot diepten tussen 30 en 300 meter. De enige roofdieren van narwalvissen naast mensen zijn ijsberen en orka's. Inuit-mensen mogen deze walvissoort legaal jagen voor hun bestaan. Het noordelijke klimaat biedt weinig voeding in de vorm van vitaminen die alleen kunnen worden verkregen door de consumptie van zeehonden, walvissen en walrussen. Bijna alle delen van de narwalvis, vlees, huid, spek en organen, worden geconsumeerd. Mattak, het woord voor rauwe huid en spek, wordt beschouwd als een delicatesse, en de botten worden gebruikt voor gereedschap en kunst. In sommige plaatsen in Groenland, zoals Qaanaaq, worden traditionele jachtmethoden gebruikt, en worden walvissen geharpoeneerd vanuit handgemaakte kajaks. In andere delen van Groenland en Noord-Canada worden snelle boten en jachtgeweren gebruikt. Hoewel populaties stabiel lijken, is de narwalvis bijzonder kwetsbaar geacht voor klimaatverandering