Nationaal Shirt op de Dag van de Schrapping

"Leo's Spirodopolous, merkhouder en korte kok van de Possum Poke Diner, trots op het feit dat hij zijn kraanje in gereconstitueerde dierlijke vormen vormt, die na het koken bijna onherkenbaar zijn. Maar niemand noemt hem dat ooit." Voor diegenen onder u die te ver naar het westen zijn om deze middelste Atlantische tragedie te hebben genoten, is scraping een grijze geur van fijn gemalen, gekookte varkensschroot gemengd met cornmeel, zout en peper. Het is het best gediend met gesneden en gefrituurd, en smaakt als, nou, scrapple. Niet worstjes, geen bacon, zelfs geen kip, maar zijn eigen unieke oeuvre van de olfactorische stimulatie, een prestatie die niet vaak wordt bereikt door de bestellingen van de kant van het ontbijt op basis van slachtafval. Hoewel het niet bepaald een delicatesse is, wordt deze vaak misplaatste regionale arteriestopper door zijn vele gepantserde verdedigers op fervente wijze geprezen, en de vermelding ervan in zelfs een voorbijgaand gesprek wordt consistent met fanatieke lof ongebreidelde neuskreukelende walging. Zelfs onder de aanhangers wordt het gerecht vaak omschreven als een verworven smaak. De koude zaterdagochtend probeerde mijn vader zijn jonge kinderen er voor het eerst mee te leren kennen. Niemand van ons kon er zeker van zijn wat er van gemaakt moest worden, want zijn textuur en smaak verdroegen zelfs onze meest verbeeldende verwachtingen. Er zij ook op gewezen dat het ondanks de schijnbare smeedbaarheid niet goed is om voor het bakken in koele vormen te worden gemodelleerd, en geloof me, dat we het geprobeerd hebben.