Periodieke Lijst van verworpen Elementen Kaart

De periodiсlijst van de chemische elementen (ook de lijst van Mendeleev, periodieke lijst van de elementen of enkel periodieke lijst) is een vertoning in tabelvorm van de chemische elementen. Hoewel er voorlopers aan deze lijst bestaan, wordt zijn uitvinding over het algemeen gecrediteerd aan Russische chemicus Dmitri Mendeleev in 1869, die de lijst van plan was terugkomende ("periodiek") tendensen in de eigenschappen van de elementen te illustreren. De lay-out van de lijst is geraffineerd en uitgebreid in tijd, aangezien de nieuwe elementen zijn ontdekt, en de nieuwe theoretische modellen zijn ontwikkeld om chemisch gedrag te verklaren. De periodieke lijst is nu alomtegenwoordig binnen de academische discipline van chemie, die een uiterst nuttig kader, alle vele verschillende vormen van chemisch gedrag verstrekken te classificeren te systematiseren en te vergelijken. De lijst heeft brede toepassing in chemie, fysica, biologie, en techniek, vooral chemische techniek gevonden. De huidige standaardlijst bevat 117 elementen vanaf Juli 2009 in 1789, publiceerde Antoine Lavoisier een lijst van 33 chemische elementen. Hoewel Lavoisier de elementen in gassen groepeerde, brachten de metalen, non-metals, en de aarde, chemici de volgende eeuw door zoekend naar een nauwkeurigere classificatieregeling. In 1829 die, merkte Johann Wolfgang Döbereiner op dat veel van de elementen in drietallen (groepen van drie) zouden kunnen worden gegroepeerd op hun chemische eigenschappen worden gebaseerd. Het lithium, het natrium, en het kalium, bijvoorbeeld, werden gegroepeerd zoals zijnd zachte, reactieve metalen. Döbereiner merkte ook op dat, wanneer geschikt door atoomgewicht, het tweede lid van elk drietal ruwweg het gemiddelde van de eerste en het derde was. Dit werd genoemd geworden Wet van drietallen. [nodig citaat] Duitse die chemicus Leopold Gmelin met dit systeem, en door 1843 wordt gewerkt had hij tien drietallen, drie groepen van vier, en één groep van vijf geïdentificeerdr. Jean Baptiste Dumas publiceerde het werk in 1857 beschrijvend relatie tussen diverse groepen metalen. Hoewel diverse chemici relatie tussen kleine groepen elementen konden identificeren, hadden zij om één regeling nog te bouwen die hen allen omringde. De Duitse chemicus Augustus Kekulé had in 1858 opgemerkt dat de koolstof een tendens om met andere elementen in een verhouding van één tot vier heeft te plakken. Het methaan, bijvoorbeeld, heeft één koolstofatoom en vier waterstofatomen. Dit concept uiteindelijk werd genoemd geworden valentie. In 1864, publiceerde de mede Duitse chemicus Julius Lothar Meyer een lijst van de 49 bekende die elementen door valentie worden geschikt. De lijst openbaarde dat de elementen met gelijkaardige eigenschappen vaak de zelfde valentie deelden. De Engelse chemicus John Newlands publiceerde een reeks documenten in 1864 en 1865 die zijn poging tot het classificeren van de elementen beschreef: Wanneer vermeld in volgorde van stijgend atoomgewicht, kwamen de gelijkaardige fysieke en chemische eigenschappen met intervallen van acht terug, die hij met de octaven van muziek vergeleek. Deze wet van octaven, echter, werd geridiculiseerd door zijn tijdgenoten. [8] het Portret van de chemie van Dmitri MendeleevRussian Professor Dmitri Ivanovich Mendeleev en Julius Lothar Meyer publiceerde onafhankelijk hun periodieke lijsten in 1869 en 1870, respectievelijk. Zij allebei construeerden hun lijsten op een gelijkaardige manier: door de van elementen in een rij of een kolom in volgorde van atoomgewicht en een nieuwe rij te beginnen of een kolom een lijst te maken toen de kenmerken van de elementen begonnen te herhalen. Het succes van de lijst van Mendeleev kwam uit twee besluiten die hij heeft genomen: De eerste moest hiaten in de lijst verlaten toen het scheen dat het overeenkomstige element nog niet was ontdekt. Mendeleev was niet de eerste chemicus om dit te doen, maar hij ging een stap verder door de tendensen in zijn periodieke lijst te gebruiken om de eigenschappen van die te voorspellen die elementen, zoals gallium en germanium missen. Het tweede besluit was de orde nu en dan te negeren door de atoomgewichten wordt voorgesteld en aangrenzende elementen, zoals kobalt en nikkel te schakelen, om hen in chemische families beter te classificeren die. Met de ontwikkeling van theorieën van atoomstructuur, werd het duidelijk dat Mendeleev per ongeluk van de elementen in volgorde van stijgend atoomaantal een lijst had gemaakt. Met de ontwikkeling van moderne quantum mechanische theorieën van elektronenconfiguraties binnen atomen, werd het duidelijk dat elke rij (of periode) in de lijst aan het vullen van quantumshell van elektronen beantwoordde. In de oorspronkelijke lijst van Mendeleev, was elke periode de zelfde lengte. Nochtans, omdat de grotere atomen meer elektronen sub-shells hebben, hebben de moderne lijsten progressief langere periodes verdere beneden de lijst. In de jaren die volgden nadat Mendeleev zijn periodieke lijst publiceerde, werden de hiaten die hij gevuld als chemici ontdekt meer chemische elementen heeft verlaten. Het laatste die naturally-occurring te ontdekken element was Francium (door Mendeleev als eka-caesium wordt bedoeld) in 1939. De periodieke lijst is ook met de toevoeging van synthetische en transuranic elementen gegroeid. Het eerste transuranic te ontdekken element was neptunium, die door uranium met neutronen in een cyclotron in 1939 te bombarderen werd gevormd