The Lady of Shalott door John W. Waterhouse Kaart

De Lady van Shalott is een schilderij van de Engelse pre-Raphaelite schilder John William Waterhouse uit 1888. Het werk is een voorstelling van een scène uit Alfred, het gedicht van Lord Tennyson uit 1832 met dezelfde naam, waarin de dichter de benarde situatie beschrijft van een jonge vrouw (losjes gebaseerd op de Elaine van Astolat, die een onherroepelijke liefde voor de nacht Sir Lancelot vreesde), geïsoleerd onder een geheime vloek in een toren nabij King Arthur Camelot niet. Waterhouse schilderde drie verschillende versies van dit personage, in 1888, 1894 en 1916. Volgens de legende was het de Lady of Shalott verboden om rechtstreeks naar de realiteit of naar de buitenwereld te kijken. in plaats daarvan was ze gedoemd om de wereld te uitzichten door een spiegel en om te weven wat ze zag in tapijt. Haar wanhoop werd nog versterkt toen ze zag hoe liefhebbende paren verweven werden en ze haar dagen en nachten doorbracht om terug te keren naar de normale situatie. Op een dag zag de Lady Sir Lancelot zijn weg doorkruisen in de spiegelspiegels, en durfde ze naar Camelot te kijken, wat een vloek teweeg bracht. De dame ontsnapte met de boot tijdens een herfst-storm en schreef op de grond 'The Lady of Shalott'. Terwijl ze naar Camelot en een zekere dood reisde, zong ze een lament. Haar bevroren lichaam werd kort daarna gevonden door de ridders en dames van Camelot, van wie er één Lancelot is, die naar God bidden om genade te hebben voor haar ziel. Het tapijt dat ze tijdens haar gevangenschap heeft gewekt, is over de zijkant van de boot gedraaid. Uit deel IV van het gedicht van Tennyson: En door de duik van de rivier, als een stoutmoedige riem in een trance, die al zijn eigen onzin zag met gletsjeraccessoire keek ze naar Camelot. En op het einde van de dag plunderde ze de ketting en lag ze neer. De grote beek heeft haar ver weg gebeten, de dame van Shalott. Tennyson's vers waren populair bij veel van de pre-Raphaelite dichters en schilders, en werden geïllustreerd door kunstenaars als Dante Gabriel Rossetti, William Maw Egley en William Holman Hunt. Gedurende zijn hele carrière was Waterhouse bezig met de poëzie van Tennyson en John Keats. Tussen 1886 en 1894 beschilderde Waterhouse drie episoden uit de epiek van het eerste. Hoewel het schilderij typisch pre-Raphaelite in samenstelling en toon is, zijn centrale vormgeving, evenals de lineaire echo's tussen de bladeren van de overhangende bomen en het haar en de creasen van de jurk en het tapijt van de dame, lichtzinnige formele en ruimtelijke elementen die uit de vroegere neo-klassieke stijl zijn geleend. Het is typisch Pre-Raphaelite in die zin dat het een kwetsbare en gedoemde vrouw illustreert en in natuurlijk 's avonds licht wordt gebaad. De vrouw is geportretteerd en zit weg van het kruisbeeld, dat naast drie kaarsen zit. In de late 19e eeuw werden kaarsen vaak gebruikt om het leven te symboliseren: In dit afbeelding zijn er twee uitgeblazen. De dame van Shalott werd in 1894 door Sir Henry Tate aan het publiek gedoneerd.