Umatilla Oregon Geology Rocks Earth History Stone T-shirt

Deze video is nog steeds gemaakt van onze expeditie video, The Umatilla National Forest Expedition is opgenomen op locatie in Oregon. Ik ben Michael C. Clark Naturalist, Verkenner en Cinematograaf. Mijn compañero Loganapithicus en ik reizen de wereld op zoek naar unieke ecosystemen om cinéma-vérité-stijl te verkennen en te documenteren. Onze expedities vinden meestal plaats in een gebied van 5 vierkante mijl of minder binnen een tijdsduur van 7-21 dagen en we richten ons op de hele planten van het ecosysteem, dieren, geologie, weer en nog veel meer. We zoeken niet specifiek naar, lokken of op soorten wachten, we filmen wat we tegenkomen als we het ecosysteem te voet onderzoeken. Het doel van onze expedities is om te helpen bij de eindeloze zoektocht naar kennis van homo sapien door de ecosystemen te documenteren die eeuwig veranderen met de plant Aarde zoals ze al miljarden jaren hebben. Onze ecosysteemvideo's kunnen door iedereen gratis bekeken worden en gebruikt worden voor educatieve en testdoeleinden zonder winstoogmerk en voor wetenschappelijke studies over de ecosystemen. Daarom hebben we verhalen buiten beschouwing gelaten en muziek op de achtergrond gebruikt wanneer er geen natuurlijk geluid beschikbaar is, waardoor de video's uiteindelijk worden achtergelaten voor zelfinterpretatie, individuele ontdekking en voor professoren die als voorbeeld in een klaslokaal kunnen uitleggen of shows. We kunnen niet elke soort filmen in de geselecteerde ecosystemen, want het is onmogelijk om alles in zo'n kort tijdsbestek te krijgen, je zou een heel leven lang kunnen doorbrengen in het bestuderen van een ecosysteem van de planeet Aarde en het nog steeds nooit helemaal zien. Tijdens onze expedities zijn geen plant of diersoort beschadigd, alle soorten worden in hun natuurlijke habitat gefilmd en worden niet gedwongen of betaald voor de uitvoering. Dit is de film van de Natuur van de Moeder als u manuscriptvragen alstublieft hen naar haar.4 miljoen acres (5.700 km²) leiden. In dalende volgorde van het landoppervlak ligt het bos in delen van Umatilla, Grant, Columbia, Morrow, Wallowa, Union, Garfield, Asotin, Wheeler en Walla Walla. (Columbia, Garfield, Asotin en Walla Walla zijn in Washington, de rest is in Oregon.) Meer dan driekwart van het bos ligt in de staat Oregon.[4] Het hoofdkwartier van het bos bevindt zich in Pendleton, Oregon. In Heppner en Ukiah in Oregon en in Pomeroy en Walla Walla in Washington zijn er plaatselijke kantoren van de woestenwijk.[5] Het nationale bos van Umatilla ontleent zijn naam aan het Indiase woord Umatilla, dat "water dat over zand stroomt" betekent. Explorers Lewis en Clark passeerden het gebied in 1805 aan de Columbia rivier, en Marcus en Narcissa Whitman kwamen in 1836 langs om een missie in Wailatpu bij Walla in Washington te vestigen. Duizenden emigranten volgden later het Oregon Trail west en velen bleven in de regio Blue Mountain. De ontdekking van goud in Oregon in 1851 leidde tot de nederzetting van het gebied van de Noordvork John Day. Meer dan 10 miljoen dollar aan goud en zilver werden gewonnen, en resten van de tijd zijn nog zichtbaar in het National Forest. Sommige beweringen worden nog steeds gedolven[6] Op 1 juli 1908 werd Umatilla opgericht uit een deel van het nationale bos van de Blauwe Bergen en uit alle nationale bossen van Heppner. Op 5 november 1920 werd het Wenaha National Forest toegevoegd[7]. Het bos was het gebied van de School Fire, de grootste brand in de aangrenzende Verenigde Staten van 2005. Vaak voorkomende wilde dieren in het Umatilla National Forest zijn onder meer de mose van Shira[8], de rotsachtige bergen, de bighorn, de berggeit, de muilherten, de witherten, de grijze wolf[9], de cougar, de coyote, de das, de kalkoenen van Merriam, getransplanteerde wilde rio grande kalkoenen, blauwe en ruffe, de bruinvissen, Franklin kalkoenen. inkookezalm, zilverzalm, steelkop, regenboogforel[6], broekforel en meerforel. Geologie (van de Griekse γ ῆ, gê, "Earth" en λάς, logos, "study") is de wetenschap die de studie omvat van de vaste aarde, waarvan de stenen zijn samengesteld, en de processen waardoor zij evolueren. De geologie kan ook in het algemeen verwijzen naar de studie van de vaste kenmerken van een hemellichaam (zoals de geologie van de maan of Mars). Geologie geeft inzicht in de geschiedenis van de Aarde, aangezien het het belangrijkste bewijs levert voor de tektoniek van het bord, de evolutionaire geschiedenis van het leven, en het verleden. In de moderne tijd is geologie commercieel belangrijk voor de exploratie van mineralen en koolwaterstoffen en voor de evaluatie van watervoorraden; het is van algemeen belang voor de voorspelling en het begrip van natuurlijke gevaren, de oplossing van milieuproblemen en het verschaffen van inzicht in de klimaatverandering in het verleden; een rol speelt in de geotechniek; en is een belangrijke academische discipline. In geologie is een gesteente een natuurlijk voorkomend vast aggregaat van een of meer mineralen of mineraloïden. Zo is het gewone gesteente, graniet, een combinatie van de mineralen van het kwartsgebied, veldspaat en biotiet. De buitenste vaste laag van de aarde, de lithosfeer, is gemaakt van steen. Rocks zijn door de mensheid gebruikt door de geschiedenis heen. Van de stenen Age stenen zijn gebruikt voor gereedschappen. De mineralen en metalen die wij in rotsen vinden, zijn van essentieel belang voor de menselijke beschaving.[1] Drie grote groepen stenen zijn gedefinieerd: igneus, sedimentair en metamorf. Het wetenschappelijk onderzoek naar stenen heet petrologie, een essentieel onderdeel van de geologie. Raketstenen worden in het algemeen ingedeeld op basis van de minerale en chemische samenstelling, de textuur van de samenstellende deeltjes en de processen die ze vormden. Deze indicatoren scheiden gesteente in drie soorten: igneus, sedimentair en metamorf. Zij worden verder ingedeeld naar deeltjesgrootte. De transformatie van het ene rotstype naar het andere wordt beschreven door het geologische model dat de rotscyclus wordt genoemd. Steekproef van ignebro-Igneous-rotsen wordt gevormd bij gesmolten magmakoelen en wordt onderverdeeld in twee hoofdcategorieën: plutonisch gesteente en vulkaan. Plutonische of intrusieve stenen ontstaan wanneer magma-koelen en langzaam kristalliseren in de aardkorst (bijvoorbeeld graniet), terwijl vulkanische of extrusieve rotsen het gevolg zijn van magma dat het oppervlak bereikt als lava of fragmentale ejecta (bijvoorbeeld puimsteen en basalt).[2] Sedimentaire zandsteen met ijzeroxide-banden Sedimentaire rotsen worden gevormd door depositie clastische sedimenten, organisch materiaal of chemische precipitaten (evaporites), gevolgd door verdichtingen van de deeltjes en cementering tijdens de diagnose. Sedimentaire stenen vormen zich op of nabij het aardoppervlak. De modder omvat 65% (moddersteen, schalie en siltstone); zandstenen 20-25% en carbonaatgesteente 10-15% (kalksteen en dolostone).[2] Gneisgesteente wordt gevormd door het aanbrengen van een rotstype (met inbegrip van een eerder gevormd metamorf gesteente) onder andere temperatuur- en drukomstandigheden dan die waarin het oorspronkelijke gesteente werd gevormd. Deze temperaturen en drukken zijn altijd hoger dan die op het aardoppervlak en moeten voldoende hoog zijn om de oorspronkelijke mineralen in andere mineralen te veranderen of anders in andere vormen van dezelfde mineralen (bv. door hergisting).[2] De drie categorieën van rotsen — de ignede, de sedimentaire en de metamorfe — zijn onderverdeeld in vele groepen. Er zijn echter geen harde en snelle grenzen tussen geallieerde stenen. Door het aandeel van hun bestanddelen in de mineralen die zij door elke gradatie in elkaar passeren, te verhogen of te verminderen, kunnen de kenmerkende structuren van de ene soort gesteente vaak geleidelijk worden getraceerd tot die van de andere. Daarom komen de definities die bij de vaststelling van de rocknomenclatuur zijn gehanteerd, slechts overeen met de geselecteerde punten (min of meer willekeurig) in een reeks met een continu graduele schaal[3]. De drie voornaamste wijzen waarop rotsblokken worden gevormd zijn: Sedimentaire rotsen worden gevormd door de geleidelijke accumulatie van sediment: bijvoorbeeld zand op een strand of modder op een rivierbed . Aangezien het sediment begraven is, wordt het samengeperst aangezien steeds meer materiaal bovenaan wordt afgezet. Uiteindelijk zal het sediment zo dicht worden dat het in wezen gesteente is. Dit proces wordt lithificatie genoemd. Igneusrotsen zijn stenen die uit een smelt of magma zijn gekristalliseerd. Het smelt bestaat uit verschillende componenten van reeds bestaande stenen die in subductiezones of in de aardmantel zijn gesmolten. De smelt is heet en gaat dus omhoog door de koelere landgesteente. Als het beweegt zal het koelen en diverse rocktypes door een proces vormen dat als fractionele kristallisatie wordt bekend. Igneusrotsen kunnen worden gezien in de mid-oceanische rivieren, in eilandboogvulkanismen of in hotspots binnen de bord. Metamorfe rotsen zijn stenen die ooit als igneus of sedimentair gesteente bestonden, maar die in de aardkorst in verschillende mate onder druk en warmte zijn gebracht. Door de processen zullen de samenstelling en de structuur van het gesteente veranderen en de oorspronkelijke natuur is vaak moeilijk te onderscheiden. Metamorfe rotsen worden meestal aangetroffen in berggebieden.