Vlag van de staat Libië Sticker

Libië, officieel de staat Libië, is een land in de Maghreb-regio van Noord-Afrika. Het grenst aan het Middellandse-Zeegebied in het noorden, Zee in het oosten, Soedan in het zuidoosten, Tsjaad in het zuiden, Niger in het zuidwesten, Algerije in het westen en Tunesië in het noordwesten. Met een oppervlakte van bijna 1,8 miljoen km2 (700.000 sq mi), Libië is de vierde grootste land in Afrika en de Arabische wereld, en de 16e grootste in de wereld. Het land claimt 32.000 vierkante kilometer zuidoostelijk Algerije, ten zuiden van de Libische stad Ghat. De hoofdstad en grootste stad is Tripoli, gelegen in het noordwesten en bevat meer dan een miljoen van de 7 miljoen inwoners van Libië. Libië wordt sinds de late bronstijd bewoond door Berbers als afstammelingen van Iberomaurusische en Capsiaanse culturen. In de oudheid vestigden de Feniciërs stadstaten en handelsposten in het westerne Libië, terwijl verschillende Griekse steden in het oosten werden gevestigd. Delen van Libië werden op verschillende manieren geregeerd door Carthagers, Numidiërs, Perzen en Grieken voordat de hele regio deel ging uitmaken van het Romeinse Rijk. Libië was een vroeg centrum van het christendom. Na de herfst van het Westerne Roomse Rijk, werd het gebied van Libië grotendeels bezet door de Vandalen tot de 7e eeuw toen invallen de islam naar de regio brachten. Vanaf dat moment verschoof de demografische reikwijdte van Libië door eeuwen van Arabische migratie naar de Maghreb ten gunste van de Arabieren. In de 16e eeuw bezetten het Spaanse Rijk en de ridders van Sint Jan Tripoli tot het Ottomaanse Rijk in 1551 begon. Libië was betrokken bij de Barbarijse Oorlogen van de 18e en 19e eeuw. De Ottomaanse overheersing duurde voort tot de Italiaans-Turkse Oorlog in 1911, die resulteerde in de bezetting van Libië door Italië en de oprichting van twee kolonies: Italiaans Tripolitanië en Italiaans Cyrenaica, later verenigd in de Italiaanse kolonie Libië van 1934 tot 1943. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Libië een oorlogsgebied in de Noord-Afrikaanse Campagne. De Italiaanse bevolking ging toen in verval en Libië werd onafhankelijk als een koninkrijk in 1951. Een bloedloze militaire staatsgreep in 1969, geïnitieerd door een coalitie onder leiding van kolonel Muammar Kaddafi, wierp koning Idris I omver en creëerde een republiek. Kadhafi werd door critici vaak omschreven als een dictator en was een van 's werelds langst dienende niet-koninklijke leiders. Hij regeerde 42 jaar totdat hij werd omvergeworpen en gedood in de burgeroorlog van 2011, die deel uitmaakte van de bredere Arabische Lente, waarbij het gezag werd overgedragen aan de Nationale Overgangsraad en vervolgens aan het gekozen Algemene Nationale Congres. Sinds 2011 is Libië betrokken bij een politieke en humanitaire crisis, en in 2014 beweerden twee rivaliserende autoriteiten Libië te regeren, wat leidde tot een tweede burgeroorlog, waarbij delen van Libië werden verdeeld tussen de regeringen van Tobruk en Tripoli, evenals verschillende tribale en islamitische milities. De twee belangrijkste strijdende partijen ondertekenden in 2020 een permanent staakt-het-vuren en een eenheidsregering nam het gezag op zich om democratische verkiezingen te plannen, hoewel politieke rivaliteiten dit blijven vertragen. In maart 2022 stopte het Huis van Afgevaardigden met het erkennen van de regering van nationale eenheid en riep een alternatieve regering uit, de regering van nationale stabiliteit (GNS). Beide regeringen hebben sindsdien gelijktijdig gefunctioneerd, wat heeft geleid tot een dubbele macht in Libië. De internationale gemeenschap blijft de eenheidsregering erkennen als de legitieme regering van het land. Libië staat op de 115e plaats van HDI en heeft de 10e grootste bewezen oliereserves ter wereld. Libië heeft het hoogste niveau van broeikasgasemissies per persoon in Afrika, maar heeft weinig vooruitgang geboekt in de richting van het ontwikkelen van klimaatverbintenissen. Libië is lid van de Verenigde Naties, de niet-gebonden beweging, de Afrikaanse Unie, de Arabische Liga, de Organisatie voor Islamitische Samenwerking en de OPEC. De officiële religie van het land is de islam, met 96,6% van de Libische bevolking zijn soennitische moslims. De officiële taal van Libië is het Arabisch, met de volkstaal Libisch Arabisch wordt het meest gesproken. De meerderheid van de Libische bevolking is Arabisch.