Vredessymbool teken Liefde Hippie Anti Oorlog Prot Magneet

De duif en de olijftak, of een duif met een olijftak in zijn snavel, zijn oude symbolen van vrede; in het laatste deel van de twintigste eeuw, het vredesteken, ontwikkeld door de Campagne voor Nucleaire Ontwapening, en het V-handsignaal kwam in gebruik over de hele wereld. Wat later een internationaal erkend symbool voor vrede werd, was oorspronkelijk ontworpen voor de Britse nucleaire ontwapeningsbeweging.[1] Het werd ontworpen en voltooid op 21 februari 1958 door Gerald Holtom, een professionele ontwerper en kunstenaar in Groot-Brittannië voor de 4 april mars gepland door de Direct Action Committee Against Nuclear War (DAC) van Trafalgar Square, Londen naar de Atomic Weapons Research Establishment in Aldermaston Christan in Engeland.[2][1] Het symbool werd later aangenomen door de Campaign for Nuclear Disarmament (CND). Het werd aangenomen door eerst de anti-oorlogsbeweging van de jaren zestig, daarna de tegencultuur en uiteindelijk de populaire cultuur van die tijd. De vlag van het vredesteken werd voor het eerst bekend in de Verenigde Staten in 1958 toen Albert Bigelow, een pacifistische demonstrant, met zijn kleine boot uitgerust met de CND-banner naar de buurt van een kernproef zeilde. De vredesvlag is een serie van zeven regenboogstrepen met in het midden het woord voor vrede gedrukt. De eerste vlaggen die werden gemaakt, waren voorzien van PACE (Vrede in het Italiaans en Roemeens, afgeleid van het Latijnse woord pax, uitgesproken als pah-chay). Vorige Italiaanse vredesvlaggen hadden een duif getekend door Pablo 11] het nieuwe ontwerp verscheen voor het eerst in een Italiaanse vredesmars al op 24 september 1961, tijdens een Italiaanse vredesmars. De vlag wordt vaak vanaf balkons in Italië gehesen door burgers die tegen de oorlog in Irak zijn[12]. Het gebruik ervan heeft zich ook naar andere landen verspreid, waarbij het Italiaanse "tempo" is vervangen door de vertaling in verschillende andere talen. In de afgelopen jaren, vooral in verband met de invasie van Irak in 2003, is de Vredesvlag weer in opkomst[12]. Volgens Amnesty International had producent Franco Belsito gedurende 18 jaar slechts ongeveer 1.000 vlaggen per jaar geproduceerd en moest hij plotseling een vraag van miljoenen tegemoet zien te komen. De kraan is in Japan een traditioneel symbool voor onder andere vrede. Papieren kranen worden vaak gevouwen, vooral rond de tijd van het nieuwe jaar; duizend origami kranen is een symbool van geluk. Enkele unieke items zijn gekomen om vrede te symboliseren. De Japanse Vredesbel was bijvoorbeeld een geschenk van de VN-Associatie van Japan aan de Verenigde Naties, aan hen gepresenteerd in 1954. De bel blijft op het VN-hoofdkwartier en wordt jaarlijks geslagen, ter herinnering aan de vrede. Het Pax Cultura symbool, gemaakt door Nicholas Roerich, is ook gebruikt als een vredessymbool. Date palmen zijn tekenen van vrede en overvloed in het jodendom. Het "V-teken", ook wel het "vredesteken" en het "overwinningsteken" genoemd, is een handgebaar met de wijsvinger en de middelvinger open en alle andere gesloten. Oorspronkelijk strikt genomen een teken van overwinning (de handpalm naar binnen), ontwikkelde het zich tot een vredesteken (de handpalm naar buiten) tijdens protesten tegen de Vietnamoorlog (en daaropvolgende anti-oorlogsprotesten) en door de tegencultuur als een teken van vrede. Omdat de hippies van de dag dit teken vaak knipperden tijdens het vocaliseren van "vrede", werd het in de volksmond bekend door associatie als het vredesteken, en wordt het vandaag de dag op dezelfde manier gebruikt.