Wapenmunt Armenië Officieel heraldry symbool Sleutelhanger

Armenië /ˈmiːniə/ (help ・ info) յ (Armenië: Hayĭ Հ: Hay, transliterastanIPA: [hconfiguratijsɑniա/ (help ・ info)), officieel de Republiek Armenië (PAK'S PAK PAK PAK PAK PAK PAK PAK PAK PAK PAO BELD, PAO'Hayastani Hanrapetut) yun , [hütsjtsjtspotsjtsjadoni hütsjoesjtsjtsjtsjun], is een land dat door landsgrenzen is ontsloten in de Kaukasus van Eurazië. Het gebied bevindt zich op het kruispunt van Western-Azië en Oost-Europa en is door Turkije in het westen, Georgië in het noorden, de feitelijk onafhankelijke Nagorno-Karabach-republiek en de Azerbeidzjan in het oosten, en Iran en de Azerbeidzjaanse exclave van Nakhchivan in het zuiden. Armenië, een voormalige Sovjetrepubliek, is een eenheidsstaat met meerdere partijen, een democratische natiestaat met een eeuwenoud en historisch cultureel erfgoed. Het Koninkrijk Armenië was de eerste staat die het christendom in de eerste jaren van de 4e eeuw als religie adopteerde (de traditionele datum is 301). De moderne Republiek Armenië erkent de Armeense apostolische kerk als de nationale Armeense kerk, hoewel de republiek een scheiding van kerk en staat heeft met de Armeense apostolische kerk die onderworpen is aan de wetten van de staat. Armenië is lid van meer dan veertig internationale organisaties, waaronder de Verenigde Naties, de Raad van Europa, de Aziatische Ontwikkelingsbank, het Gemenebest van Onafhankelijke Staten, de Wereldhandelsorganisatie, de Organisatie voor Economische Samenwerking in het Zwarte Zee en La Francophonie. Het is lid van het militaire bondgenootschap van CSTO en neemt ook deel aan het programma Partnership for Peace (PfP) van de NAVO. In 2004 hebben haar troepen zich aangesloten bij KFOR, een door de NAVO geleide internationale troepenmacht in Kosovo. Het is tevens waarnemend lid van de Euraziatische Economische Gemeenschap en de niet-geharmoniseerde beweging. Het land is een opkomende democratie. Armenië is geclassificeerd als een land met een middelmatige menselijke ontwikkeling en 10,6% van de bevolking leeft onder de internationale armoedegrens van 1,25 dollar per dag. Historisch gezien werden ze gebruikt door messeners om ze te identificeren, los van vijandelijke soldaten. Op het vasteland van Europa konden de commissarissen boerenwapens aannemen. In tegenstelling tot zegels en emblemen hebben wapenlagen een formele beschrijving die wordt uitgedrukt als een blazon. In de 21ste eeuw worden wapenlagen nog steeds gebruikt door allerlei instellingen en individuen (zo hebben verschillende universiteiten richtlijnen over hoe hun wapenhoeken kunnen worden gebruikt en hoe hun gebruik kan worden beschermd). De kunst om wapens te ontwerpen, weer te geven, te beschrijven en op te nemen wordt heraldry genoemd. Het gebruik van wapenlagen door landen, staten, provincies, steden en dorpen wordt heraldry als burgerlijk heraldry genoemd. In de heraldische tradities van Engeland en Schotland had een individu, in plaats van een familie, een wapen. In die tradities zijn wapenmantels legale bezittingen die van vader op zoon worden overgedragen; vrouwen en dochters kunnen ook wapens beren die zijn aangepast om hun relatie met de huidige wapenhouder aan te geven. Niet-gedifferentieerde wapens worden slechts door één persoon op een bepaald tijdstip gebruikt. Andere nakomelingen van de oorspronkelijke drager kunnen de voorouderlijke armen slechts met enig verschil beren: meestal een kleurverandering of de toevoeging van een onderscheidende lading. Een van die kosten is het etiket, dat in Brits gebruik (buiten de Koninklijke Familie) nu altijd het merk van een erfgenaam is. Wegens hun belang bij de identificatie, met name bij zegels op juridische documenten, was het gebruik van wapens streng gereguleerd; op dit moment zijn er maar weinig landen die dit nog steeds doen. Dit is uitgevoerd door herders en het onderzoek naar wapenlagen wordt daarom "heraldry" genoemd. Sommige andere tradities (zoals de Poolse heraldry) zijn minder restrictief, waardoor bijvoorbeeld alle leden van een dynastisch huis of familie dezelfde armen kunnen gebruiken, hoewel een of meer elementen aan het hoofd van het huis kunnen worden voorbehouden. Op termijn verspreidt het gebruik van wapens zich van militaire entiteiten naar onderwijsinstellingen en andere instellingen. Volgens een artikel van een ontwerpinstituut "is de moderne logo en het zakenleven geëvolueerd van de gevechtsstandaard en het militaire uniform van de middeleeuwse tijd". In zijn boek The Visual Culture of Violence in the Late Middle Ages betoogt Valentin Groebner dat de afbeeldingen die zijn samengesteld uit wapenlagen in veel hoesjes zijn ontworpen om een gevoel van macht en kracht over te brengen, vaak in militaire termen. De auteur Helen Stuart betoogt dat sommige wapenlagen een vorm van zakelijke logo waren. Musea op middeleeuwse wapenarsenaal wijzen er ook op dat ze als symbool kunnen worden gezien als voorlopers van de bedrijfslogo's van de moderne samenleving, die worden gebruikt voor het vormen van groepsidentiteit. Merk op dat niet alle persoonlijke of collectieve insignes heraldic zijn, hoewel zij vele eigenschappen kunnen delen. De vlaggen worden bijvoorbeeld gebruikt om schepen (waar ze tekens worden genoemd), ambassades en dergelijke te identificeren, en ze gebruiken dezelfde kleuren en design die in de heraldry voorkomen, maar worden meestal niet herkenbaar geacht. Een land kan zowel een nationale vlag als een nationale wapenmantel hebben, en de twee lijken misschien helemaal niet op elkaar. De vlag van Schotland (St Andrew's Cross) heeft bijvoorbeeld een witte zoutoplossing op een blauw veld, maar de koninklijke armen van Schotland hebben een rode leeuw in een dubbele tang op een goud (of) veld. De Grote Saal van de Verenigde Staten wordt vaak het wapen van de Verenigde Staten genoemd. De blazon ("Paleways of 13 stuks, argent and gules; a chief, azure") is bewust bedoeld om het symbolische getal 13 te behouden. De meeste Amerikaanse staten hebben over het algemeen zeehonden, die de rol van wapenschild vervullen. De staat Vermont (opgericht als de onafhankelijke republiek Vermont) volgt echter de Amerikaanse conventie om een zegel te gebruiken voor de waarmerking van officiële staatsdocumenten en heeft ook een eigen aparte wapenmantel. Veel Amerikaanse sociale partners en minderheden, met name universiteitsorganisaties, gebruiken wapens in hun symboliek. Deze wapens verschillen sterk in hun mate van gehechtheid aan de Europese heraldische traditie. Organisaties die buiten de Verenigde Staten met het Amerikaanse lidmaatschap zijn opgericht, kunnen ook een wapenschild hebben. Rooms-katholieke diocesen en kathedralen hebben een wapen.