1944 Invasion of Normandy Omaha Beach Poster

1944 Invasion of Normandy Omaha Beach Poster Omaha Beach is de codenaam voor een van de vijf sectoren van de geallieerde invasie van het door Duitsland bezette Frankrijk in de landing op Normandië op 6 juni 1944, tijdens de Tweede Wereldoorlog. Het strand ligt aan de kust van Normandië, Frankrijk, dat het Kanaal onder ogen ziet, en is 15 km (8 km) lang, van ten oosten van Sainte-Honorine-des-Pertes tot ten westen van Vierville-sur-Mer aan de rechteroever van de riviermonding van de Douve. De aanlandingen waren noodzakelijk om de Britse aanlandingen in het oosten van de goudstrand te verbinden met de Amerikaanse aanvoer in het westen van Utah Beach, waardoor de aanvoer aan de Normandische kust van de Golf van de Seine voortdurend werd voortgezet. Omaha in dienst nemen was de verantwoordelijkheid van de legertroepen van de Verenigde Staten, met de steun van de Amerikaanse marine voor het vervoer van zeeen en de artillerie van de marine en onderdelen van de Britse koninklijke marine. Op D-Day, de niet geteste 29e infanteriedivisie, samen met de veteraan 1e infanteriedivisie en negen bedrijven van het Amerikaanse leger Rangers, omgeleid vanuit Pointe du Hoc, zouden de westerne helft van het strand aanvallen. De gevechtsverharde 1e infanteriedivisie kreeg de oostelijke helft. De initiaal-aanvalgolven, bestaande uit tanks, infanterie en strijdende ingenieurs, waren zorgvuldig gepland om de kustbescherming te verminderen en de grotere schepen van de follow-upgolven toe te laten landen. Het hoofddoel van Omaha was om een bekken van ongeveer 5 mijl (8 kilometer) diep te bezetten tussen Port-en-Bessin en de Vire rivier, die verbonden is met de Britse aanvoer in de Gouden Beach naar het oosten, en het gebied van Isigny naar het westen om te verbinden met de VII Corps die in Utah Beach landen. De Duitse 352e infanteriedivisie, waarvan een groot deel tieners was, was tegen de landingen, hoewel ze werden aangevuld met veteranen die op het oostelijk front hadden gevochten. De 352e had nooit een bataljon of een regime-training gehad. Van de 12.020 mannen van de divisie waren er slechts 6.800 ervaren gevechtstroepen, gedetailleerd om een 53 kilometer lang front (33 mijl) te verdedigen. De Duitsers werden grotendeels ingezet op steigers langs de kust. De Duitse strategie was gebaseerd op het verslaan van elke aanval op de waterlijn door zeeaborne. Desondanks bleek uit berekeningen van Allied dat de verdediging van Omaha drie keer zo sterk was als die welke zij tijdens de strijd tegen Kwajalein hadden ondervonden, en dat de verdedigers vier keer zoveel waren. Er ging heel weinig zoals gepland tijdens de landing op Omaha Beach. De problemen in de scheepvaart hebben ertoe geleid dat de meeste landingsboten hun doelstellingen de hele dag door missen. De verdediging was onverwacht sterk en veroorzaakte zware slachtoffers bij het aanlanden van Amerikaanse troepen. Onder zwaar vuur worstelden de ingenieurs om de strandhindernissen weg te nemen; later stroomden de landingen rond de weinige kanalen die werden ontruimd. De overlevende aanvalstroepen konden de zwaar verdedigde uitgangen van het strand niet ontruimen, aangezien de slachtoffers net bij de landing zijn gevallen. Dit leidde tot verdere problemen en bijgevolg tot vertragingen bij latere aanlandingen. Kleine penetraties werden uiteindelijk bereikt door groepen overlevenden die geïmproviseerde aanvallen maakten, waarbij de bluffen werden geschaald tussen de zwaarst verdedigde punten. Tegen het einde van de dag waren er twee kleine, geïsoleerde voetballers gewonnen, die vervolgens werden uitgebuit tegen zwakkere verdediging in het binnenland, waarmee de oorspronkelijke D-Dag-doelstellingen in de komende dagen werden bereikt.