Bepaling van de hoeveelheid spuiten in verschillen metalen ornament

AssetID: 117861310 / {Maria Toutoudaki} / Beoordeling van spuiten in verschillende maten en maten Tracheale intubatie , gewoonlijk aangeduid als intubatie , is het plaatsen van een flexibele plastic of rubberslang in de luchtpijp (luchtpijp) om een open luchtweg te behouden of als buis voor het toedienen van bepaalde geneesmiddelen. Het wordt vaak uitgevoerd bij ernstig gewonde, zieke of verdoofde patiënten om de ventilatie van de longen te vergemakkelijken, met inbegrip van mechanische ventilatie, en om de mogelijkheid van verstikking of obstructie van de luchtwegen te voorkomen. De meest gebruikte route is orotracheaal, waarbij een endotracheale buis door de mond en het stemapparaat in de luchtpijp wordt geleid. In een nasotracheale procedure wordt een endotracheale buis door de neus en het vocale apparaat in de luchtpijp geleid. Andere intubatie-methoden omvatten chirurgie en omvatten de cricothyrotomie (bijna uitsluitend in noodgevallen) en de tracheotomie, die voornamelijk wordt gebruikt in situaties waarin een langdurige behoefte aan luchtwegondersteuning wordt verwacht, worden ook chirurgische methoden gebruikt in noodsituaties wanneer conventionele endotracheale intubatie niet mogelijk is. Omdat het een invasieve en uiterst ongemakkelijke medische ingreep is, wordt intubatie gewoonlijk uitgevoerd na toediening van algehele anesthesie en een neuromusculair blokkerend geneesmiddel. Het kan echter worden uitgevoerd bij een patiënt die wakker wordt met lokale of topische anesthesie of in een noodgeval zonder enige verdoving. Intubatie wordt gewoonlijk vergemakkelijkt door gebruik te maken van een conventionele laryngoscoop , flexibele fiberoptische bronchoscoop of videolaryngoscoop om de glottis te identificeren, hoewel andere apparatuur en technieken beschikbaar zijn. Nadat de luchtpijp is geïntubeerd, wordt een ballonkorf doorgaans vlak boven het uiteinde van de buis opgepompt om deze op zijn plaats te houden, om lekkage van ademhalingsgassen te voorkomen en om de tracheobronchiale boom te beschermen tegen het ontvangen van ongewenste materialen zoals maagzuur. De buis wordt vervolgens aan het gezicht of de nek vastgemaakt en aangesloten op een T-stuk, een anesthesiecircuit, een doekklepmasker of een mechanische ventilator. Wanneer er geen behoefte meer is aan ventilatie en/of bescherming van de luchtwegen, wordt de luchtpijp verwijderd; dit wordt aangeduid als extubatie van de luchtpijp (of decannatie, in het hoesje van een chirurgische luchtweg zoals een cricothyrotomie of een tracheotomie). Eeuwenlang werd tracheotomie beschouwd als de enige betrouwbare methode voor intubatie van de luchtpijp. Omdat echter slechts een klein deel van de patiënten de operatie overleefde, ondernamen artsen tracheotomie alleen als laatste redmiddel, bij patiënten die bijna dood waren. Pas aan het einde van de 19e eeuw hadden de ontwikkelingen op het gebied van anatomie en fysiologie en de beoordeling van de ziektetheorie van kiemen het resultaat van deze operatie echter verbeterd, zodat deze als een aanvaardbare behandelingsoptie kon worden beschouwd. Ook de vooruitgang in de endoscopische instrumentatie was destijds zodanig verbeterd dat directe laryngoscopie een levensvatbaar middel was geworden om de luchtweg te beveiligen via de niet-chirurgische orotracheale route. Tegen het midden van de 20e eeuw waren de tracheotomie, de endoscopie en de niet-chirurgische tracheale intubatie geëvolueerd van zelden gebruikte procedures tot essentiële onderdelen van de anesthesiologie , de kritische verzorging , de noodgeneeskunde , de gastroenterologie , de laryngologie , de longkunde en de chirurgie . Tracheale intubatie kan gepaard gaan met lichte complicaties zoals gebroken tanden of afwijkingen van de weefsels van de bovenste luchtwegen. Het kan ook in verband worden gebracht met mogelijk fatale complicaties zoals pulmonale aspiratie van de maaginhoud, die kunnen leiden tot een ernstige en soms fatale chemische aspiratiepneumonitis of een niet-erkende intubatie van de slokdarm die kan leiden tot mogelijk fatale anoxie. Daarom wordt de mogelijkheid van moeilijkheden of complicaties als gevolg van de aanwezigheid van ongebruikelijke luchtweganatomie of andere ongecontroleerde variabelen zorgvuldig geëvalueerd alvorens tracheale intubatie te ondergaan. Alternatieve strategieën voor het vastzetten van de luchtweg moeten altijd gemakkelijk beschikbaar zijn. Het aantal ernstige complicaties is onaanvaardbaar hoog wanneer deze worden uitgevoerd door artsen die niet over voldoende opleiding en ervaring beschikken. Deze pagina is niet verbonden met, of bekrachtigd door, iedereen verbonden aan het onderwerp.