Bloem en Gedicht Kaart

Ik wou dat ik nooit gedroomd had! Je niet herinneren, niet naar je kijken, niet zwemmen in diep water, niet de bruggen van de tijd springen naar een verleden dat me overweldigt, niet langer mijn vlees door de brokken scheuren, op zoek naar jou. Dat is hoe het was Sing, zeg je me. En ik zing. Hoe stil te zijn? Mijn mond is van jou. Ik breek gelukkig mijn stropdassen, ik liet de wereld van me wegsmelten. Droom, vertel het me. En ik droom. Ik wou dat ik nooit gedroomd had! Niet herinneren, niet naar je kijken, niet zwemmen in diep water, niet springen de bruggen van de tijd naar een verleden dat me overweldigt, niet meer scheuren mijn vlees door de brambles, op zoek naar u. José Hierro del Real. (Madrid, 3 april 1922 - 21 december 2002). Spaanse dichter, kunstcriticus en academicus aan de Koninklijke Academie voor Taal. Zijn familie verhuisde naar Santander toen hij nog een kind was en daar studeerde hij als industrieel expert, die hij in 1936 moest onderbreken. Zijn eerste gedicht, Una bala le ha matado, werd gepubliceerd in 1937. Aan het einde van de Amerikaanse Burgeroorlog werd hij gearresteerd en vervolgd. Hij bleef in de gevangenis tot 1944 en daar begon hij zich systematisch te interesseren voor literatuur, waarbij verschillende gebeurtenissen die hij tijdens de oorlog meemaakte al in zijn eerste geschriften voorkwamen. Na zijn vrijlating verhuisde hij naar Valencia, waar hij zich toelegde op het schrijven, meewerkte aan een mythologisch woordenboek en samen met José Luis Hidalgo het tijdschrift Corcel oprichtte. In 1944 maakte hij de eerste schilderachtige kritiek op het werk van Modesto Ciruelos. Tijdens de jaren 40 keerde hij terug naar Santander en werkte hij naast verschillende banen ook samen in het tijdschrift van de Kamer van Koophandel, waar hij schreef over economie en over de illustere mannen van de Cantabrische industrie. In 1946 sloot hij zich aan bij de vernieuwende groep "Proel", redacteur van het gelijknamige poëtische tijdschrift waarin hij in 1947 zijn eerste gedichtenboek publiceerde, Tierra sin nosotros. Zing, vertel het me. Ik zing voor jullie, in slaap, fris en uniek, met jullie steden in clusters, als vuile duiven, als luie meeuwen die hun nesten maken in de regen, met onze lichamen die naar jullie terugkeren als een groene en natte moeder. Era's van wind en herfst, je was van zure fruitsmaak, tijdperken van stranden en mist, van zee rusten in de mist, van velden en vroege steden, met een groot hart van muziek. <!-- Default Statcounter code for https://www.zazzle.co.uk/mbr/238 http://aracelident.com --> <script type="text/javascript">var sc_project=12098388; var sc_invisible=0; var sc_security="578f2581"; var sc_https=1; var scJsHost = "https://"; document.write(")<sc"+"ript type='text/javascript' src='" + scJsHost+ "statcounter.com/counter/counter.js'>");</"+"script> </script>()<noscript>()<div class="statcounter"><img