BRAK ONS UIT RONDE BUTTON 5,7 CM

Niet zozeer een gedicht, meer een droevig verhaal over het leven van een puppy mill. WAARSCHUWING.. ZEER UPSETTING. Ik herinner me niet veel van de plaats waar ik geboren ben. Het was krap en donker, en we werden nooit meegespeeld door de mensen. Ik herinner me mama en haar zachte vacht, maar ze was vaak ziek en erg dun. Ze had nauwelijks melk voor mij en mijn broers en zussen. Ik herinner me dat velen van hen stierven, en ik miste ze. Ik herinner me de dag dat ik van mama werd meegenomen. Ik was zo verdrietig en bang, mijn melktanden waren pas binnengekomen, en ik had echt nog bij mama moeten zijn, maar ze was zo ziek, en de Humans bleven gezegde dat ze hun geld wilden en dat ze de "rommel" hadden die ik en mijn zus maakten. Dus werden we opgegraven en naar een vreemde plek gebracht. Alleen de twee van ons. We waren bang en we waren bang, maar er kwamen nog steeds geen menselijke handen naar huisdieren of van ons houden. Zoveel inzichten, geluiden en geuren! We zijn in een winkel waar veel verschillende dieren zijn! Wat een pit! Een paar die maaien. Een paar van die piepen. Mijn zus en ik zitten vast in een kleine kooi. Ik hoor hier andere puppies. Ik zie dat Humans me door het glas kijken. Ik hou van de "kleine mensen", de kinderen. Ze zien er zo lief en leuk uit, alsof ze met me zouden spelen! De hele dag blijven we in de kleine kooi, soms betekent dat mensen het glas raken en ons bang maken, af en toe worden we weggehaald om vastgehouden of getoond te worden aan mensen. Sommigen zijn zacht, sommigen doen ons pijn, we horen altijd: "Ach ze zijn zo schattig! Ik wil er eentje!" maar we mogen nooit met een van hen mee gaan . Mijn zus stierf gisteravond, toen de winkel donker was. Ik legde mijn hoofd op haar zacht bont en voelde dat het leven haar dunne lichaam achterliet. Ik had ze horen zeggen dat ze ziek was en dat ik verkocht moest worden tegen een "kortingsprijs", zodat ik snel de winkel zou verlaten. Ik denk dat mijn zachte witte de enige was die rouwde om haar terwijl haar lichaam 's ochtends uit de kooi werd gehaald en gedumpt. Vandaag kwam een familie me kopen! Oh gelukkige dag! Ze zijn een mooi gezin, ze wilden me echt echt. Ze hadden een gerecht en eten gekocht en het kleine meisje hield me zo tederend in haar armen. Ik hou zoveel van haar! De vader en moeder zeggen wat een lieve en goede puppy ik ben! Ik heet Angel. Ik lik graag op mijn nieuwe Humans! Het gezin zorgt zo goed voor mij, ze houden van elkaar, zijn zacht en lief. Ze leren me voorzichtig goed en kwaad, geven me goed eten en veel liefde! Ik wil alleen maar deze prachtige mensen behagen! Ik hou van het kleine meisje en ik hou ervan met haar te rennen en te spelen. Vandaag ging ik naar de dierenarts. Het was een vreemde plek en ik was bang. Ik heb een paar foto's, maar mijn beste vriendin, het kleine meisje hield me zacht vast en zei dat het oké zou zijn. Dus ontspannen. De dierenarts moet droevige woorden hebben gezegd aan mijn geliefde familie, omdat ze er erg droevig uitzagen. Ik hoorde Ernstige Hip Dysplasie en iets over mijn hart... Ik hoorde de dierenarts iets zeggen over hobbyfokkers en mijn ouders werden niet getest. Ik weet niet wat dat betekent, alleen dat het me pijn doet om mijn familie zo verdrietig te zien. Maar ze houden nog steeds van me, en ik hou nog steeds erg van hen! Ik ben nu zes maanden oud. Waar de meeste andere puppies robuust en rowdy zijn, doet het me vreselijk pijn om te bewegen. De pijn gaat nooit voorbij. Het doet pijn om met mijn geliefde kleine meisje te rennen en te spelen, en ik vind het moeilijk om te ademen. Ik blijf mijn best doen om de sterke pup te zijn waarvan ik weet dat ik verondersteld wordt te zijn, maar het is zo moeilijk. Het breekt mijn hart om het kleine meisje zo verdrietig te zien, en om de mama en papa te horen praten over het kan nu "de tijd" zijn. Meerdere keren ben ik naar die dierenartsen geweest, en het nieuws is nooit goed. Altijd praten over aangeboren problemen. Ik wil gewoon de warme zonneschijn voelen en rennen, en spelen en nuffelen met mijn familie. Gisteravond was het ergste. Pijn is mijn constante metgezel geweest, het doet zelfs pijn om op te staan en een drink te krijgen. Ik probeer op te staan, maar ik kan alleen maar pijn doen. Ik ben de vorige keer in de auto genomen. Iedereen is zo verdrietig, en ik weet niet waarom. Ben ik slecht geweest? Ik probeer goed en liefdevol te zijn. Wat heb ik verkeerd gedaan? Oh als alleen deze pijn weg zou zijn! Als ik alleen maar de tranen van het meisje kon verzachten. Ik reik mijn muzzel uit om haar hand te likken, maar kan alleen in pijn zweven. De tafel van de dierenarts is zo koud. Ik ben zo bang. De mensen knuffelen en houden van me. Ze huilen in mijn zachte vacht. Ik kan hun liefde en verdriet voelen. Ik kan hun handen zacht likken. Zelfs de dierenarts lijkt vandaag niet zo eng. Hij is zacht en ik voel een soort opluchting voor mijn pijn. Het kleine meisje houdt me zachtjes vast en ik dank haar dat ze me al haar liefde heeft gegeven. Ik voel me een kleine knijp in mijn voorhuid. De pijn begint op te lopen, ik begin me een vredesafdaling te voelen. Ik kan haar nu zacht likken. Mijn visie wordt nu droomachtig, en ik zie mijn moeder en mijn broers en zussen op een verre van groene plek. Ze zeggen dat er geen pijn is, alleen vrede en geluk. Ik vertel het gezin afscheid op de enige manier waarop ik weet hoe een zachte wand van mijn staart en een mondje van mijn neus. Ik had gehoopt veel, veel manen met hen te spenderen, maar dat was niet de bedoeling. "Zie je," zei de dierenarts, "puppies van huisdieren komen niet van ethische fokkers." De pijn eindigt nu, en ik weet dat het jaren zal duren voordat ik mijn geliefde familie weer zie. Als het maar anders had kunnen zijn. Dit gebeurt vandaag nog steeds, waardoor ik me ziek voel om te weten dat mensen dit met hun dieren doen alleen voor het geld, niet om wat er met hen gebeurt of waar ze uiteindelijk terechtkomen:-(