Brits-Columbia Sasquatch nummerplaat Whisky Glas

De donkere silhouet van Sasquatch (Bigfoot) op een lege Brits-Columbia nummerplaat. Aanpasbaar door uw eigen tekst toe te voegen op de achterkant. Nummerplaten voor extra staten en andere entiteiten (Canadese provincies, buitenlandse landen) op aanvraag. Als u in landelijke gebieden van de Pacific Northwest woont of reist, komt u misschien een van de regio's minder bekende inheemse diersoorten tegen. “Sasquatch” is een verengelsing van het woord “Sésquac”, wat “wilde man” betekent in een Salish Native American taal. Sasquatch zou een groot, harig aapachtig wezen zijn, variërend tussen 1,8 en 3 meter hoog, met een gewicht van meer dan 225 kilogram, en bedekt met donkerbruin of donkerrood haar. Getuigen beschrijven grote ogen, een uitstekende wenkbrauwrand en een groot, laag voorhoofd; de bovenkant van het hoofd is beschreven als rond en gekroond, vergelijkbaar met de sagittale kam van de mannelijke gorilla. Sasquatch staat bekend om zijn sterke, onaangename geur. Enorme voetafdrukken waarnaar het is vernoemd, zijn tot 60 cm lang en 20 cm breed. Plukken haar van een niet-geïdentificeerde primaatsoort worden vaak gevonden. De meeste wetenschappers zeggen dat Sasquatch, ook bekend als Bigfoot, niets meer is dan folklore en schrijven waarnemingen of voetafdrukken toe aan verkeerde identificatie of hoaxes. Sommige wetenschappers, zoals Jane Goodall, geloven echter dat het misschien wel bestaat. Een theorie suggereert dat Sasquatch een overblijfsel is van een oude mensachtige populatie die Noord-Amerika vanuit Eurazië via de Beringlandbrug bereikte tijdens een ijstijd. Verhalen over Sasquatch-achtige wezens zijn te vinden onder de inheemse bevolking van de Pacific Northwest. De legendes bestonden al voordat er een enkele naam voor het wezen was. Ze verschilden in details, zowel regionaal als tussen families in dezelfde gemeenschap. Vergelijkbare verhalen zijn te vinden op elk continent behalve Antarctica, waaronder de Australische Yowie. Leden van de Lummi vertellen verhalen over Ts'emekwes, de lokale versie van Bigfoot. De verhalen zijn vergelijkbaar in termen van de algemene beschrijvingen van Ts'emekwes, maar details over het dieet en de activiteiten van het wezen verschilden tussen de verhalen van verschillende families. Sommige regionale versies bevatten meer kwaadaardige wezens. De stiyaha of kwi-kwiyai waren een nachtrase dat kinderen werd verteld niet te noemen, om te voorkomen dat de monsters het hoorden en iemand kwamen halen – soms om te doden. In 1847 rapporteerde Paul Kane verhalen van de inheemse bevolking over skoocooms: een ras van kannibalistische wilde mannen die op de top van Mount St. Helens woonden. De skoocooms werden eerder als bovennatuurlijk dan als natuurlijk beschouwd. Minder dreigende versies zoals die opgenomen door dominee Elkanah Walker bestaan. In 1840 legde Walker, een protestantse zendeling, verhalen vast van reuzen onder de Native Americans die in Spokane, Washington woonden. De indianen beweerden dat deze reuzen op en rond de toppen van nabijgelegen bergen woonden en zalm stalen uit de netten van vissers. De lokale legendes werden door J. W. Burns samengevoegd in een reeks Canadese krantenartikelen in de jaren twintig. Elke taal had zijn eigen naam voor de lokale versie. Veel namen betekenden zoiets als “wilde man” of “harige man”, hoewel andere namen gemeenschappelijke acties beschreven die het zou uitvoeren (bijv. het eten van clams). Burns bedacht de term Sasquatch, die afkomstig is van de Halkomelem sásq’ets (IPA: [ˈsæsqʼəts]), en gebruikte deze in zijn artikelen om een hypothetisch enkel type wezen te beschrijven dat in deze verschillende verhalen wordt weerspiegeld. Burns' artikelen maakten zowel de legende als de nieuwe naam populair, waardoor het in het westen van Canada bekend werd voordat het populair werd in de Verenigde Staten. BFRO biedt een gratis database aan particulieren en andere organisaties. Hun website bevat meldingen uit heel Noord-Amerika die zijn onderzocht.