Bumblebee en Bumble Bee Honey Queen Wasp Yellow Bumpersticker

Er zijn meer dan 250 bekende soorten, die voornamelijk in het noordelijk halfrond voorkomen. Bumblebijen zijn sociale insecten die worden gekenmerkt door zwarte en gele lichaamsharen, vaak in banden. Sommige soorten hebben echter oranje of rood op hun lichaam, of kunnen volledig zwart zijn. Een ander duidelijk (maar niet uniek) kenmerk is de zachte natuur van het haar (lange, vertakte setae), genaamd stapel, die hun gehele lichaam bedekt, waardoor ze verschijnen en zich duizelig voelen. Zij kunnen het best worden onderscheiden van soortgelijke grote, vette bijen door de vorm van de achterpoot van het vrouw, die zodanig is aangepast dat zij een corbicula vormen; een glanzend kaal korrelig oppervlak dat omgeven is door een rand van haren die gebruikt worden voor het vervoer van stuifmeel (in soortgelijke bijen is het achterbeen volledig harig en worden stuifmeelkorrels in de haren vastgebonden voor het vervoer). Bumblebees van het subgenus Psithyrus (bekend als cuckoohommels, en vroeger als een afzonderlijk genus beschouwd) zijn een strook die parasitair in de kolonies van andere hommels leeft en het vermogen om stuifmeel op te vangen heeft verloren. Voordat een gastkolonie wordt gevonden en binnengesmokkeld, zal een vrouw van Psithyrus (er is geen kastsysteem in deze soorten) rechtstreeks van bloemen voeden. Zodra zij een gastkolonie heeft geïnfiltreerd, zal het vrouw van Psithyrus de koningin van die kolonie doden of vergeven en zal het de arbeiders van die kolonie met geweld (met gebruikmaking van feromonen en/of fysieke aanvallen) "slaven" om haar en haar jongeren te voeden. Het vrouw Psithyrus heeft ook een aantal morfologische aanpassingen, zoals grotere mandibles en een grotere venom sac die haar kansen om een nest over te nemen vergroten. Bij het uitbroeden verspreiden de mannetjes en vrouwen Psithyrus zich en paren. Net als niet-parasitaire hommelkoninginnen vindt vrouw Psithyrus geschikte plaatsen om de winter door te brengen en na de bevalling de diapauze in te gaan. In veel ontwikkelde landen lopen hommels gevaar als gevolg van de vernietiging van hun leefgebieden en de daarmee gepaard gaande schade aan pesticiden. In Groot-Brittannië werden tot voor kort 19 soorten inheemse hommels erkend, samen met zes soorten cuckoo-hommels. Hiervan zijn er al drie uitgestorven, acht gaan in ernstige achteruitgang en slechts zes zijn nog steeds wijdverbreid. Een daling van het aantal hommels kan leiden tot grootschalige ingrijpende veranderingen in het landschap, met als gevolg een ontoereikende bestuiving van bepaalde planten. De ineenstorting van de kolonie (of CCD) is een verschijnsel waarbij bijen van een bijenkorf of een Europese honingbijenkolonie abrupt verdwijnen. Hoewel dergelijke verdwijningen zich in de loop van de geschiedenis van de bijenteelt hebben voorgedaan, werd de term kolonieverdwijnziekte voor het eerst toegepast op een drastische toename van het aantal verdwijningen van Westerne honingbijenvolken in Noord-Amerika eind 2006. De ineenstorting van de kolonie is economisch significant omdat veel landbouwgewassen over de hele wereld bestuiven worden door bijen. Koningin en werker hommels kunnen plakken, maar in tegenstelling tot een honingbijen, heeft een hommelstinger geen bast — dus kunnen ze meer dan eens plassen. Bumblebeesoorten zijn normaal niet agressief, maar zullen hun nest verdedigen, of als ze beschadigd zijn. Vrouw cuckoo hommels zullen agressief de leden van de gastkolonie aanvallen en de gastkoningin neerzetten, maar zullen andere dieren (waaronder mensen) negeren, tenzij ze worden verstoord. Net als hun familieleden voeren hommels nectar aan en verzamelen ze stuifmeel om hun jongen te voeden. Een veelvoorkomende, maar onjuiste veronderstelling is dat het zoemende geluid van bijen wordt veroorzaakt door het slaan van hun vleugels. Het geluid is eigenlijk het resultaat van de bijen die zijn vluchtspieren trilt, en dit kan worden bereikt terwijl de spieren losgekoppeld zijn van de vleugels - een eigenschap die bekend staat bij bijen, maar niet bij andere insecten. Dit is met name uitgesproken bij hommels, omdat zij hun lichaam aanzienlijk moeten opwarmen om bij lage omgevingstemperaturen in de lucht te terechtkomen. Van de nakomelingen is bekend dat zij met deze methode een interne thoracale temperatuur van 30 graden Celsius (86 graden Fahrenheit) hebben bereikt. De kenmerkende buzz van een vliegende Bumblebee heeft de orkestal interlude "Flight of the Bumblebee" geïnspireerd.