Camille Pissarro - Kluis Pontoise 1867 Olie Briefkaart

Het schilderen het Jaar Pontoise 1867 van L'Hermitage à van de Titel van Camille Pissarro van de Kunstenaar van de informatie… Zijn belang verblijft niet alleen in zijn visuele bijdragen tot Impressionisme en post-Impressionisme, maar ook in zijn patriarchale status onder zijn collega's, in het bijzonder Paul Cézanne en Paul Gauguin. Jacob-Abraham-Camille Pissarro was geboren in Charlotte Amalie (St. Thomas), Maagdelijke Eilanden, aan Abraham Gabriel Pissarro, een Portugese Sephardic Jood, en Rachel manzano-Pomié, van de Dominicaanse Republiek. Pissarro leefde in St. Thomas tot leeftijd 12, toen hij naar een kostschool in Parijs ging. Hij keerde aan St. Thomas terug, waar hij in zijn vrije tijd trok. Pissarro werd aangetrokken naar anarchisme, een aantrekkelijkheid die tijdens zijn jaren in St. Thomas kan voortgekomen zijn. In 1852, reiste hij naar Venezuela met de Deense kunstenaar Fritz Melbye. In 1855, ging Pissarro voor Parijs weg, waar hij bij diverse academische instellingen (met inbegrip van École des Beaux-Arts en Académie Suisse) en onder een successie van meesters zoals Jean-Baptiste-Camille Corot, Gustave Courbet, en Charles-François Daubigny bestudeerde. Corot wordt soms beschouwd belangrijkste vroege invloed als van Pissarro de; Pissarro maakte zich een lijst van als leerling van Corot in de catalogi aan de 1864 en 1865 Salons van Parijs. Zijn fijnste vroege werken (zie Jalais Heuvel, Pontoise, Metropolitaans Museum van Kunst, New York) worden gekenmerkt door een ruim geschilderd die (soms met paletmes) naturalisme uit Courbet, maar met een beginnend palet van de Impressionist wordt afgeleid. Pissarro huwde Julie Vellay, een meisje in het huishouden van zijn moeder. Van hun acht kinderen, stierf één bij geboorte en één dochter stierf op de leeftijd van negen. De overlevende kinderen geschilderd allen, en Lucien, de oudste zoon, werden een aanhanger van William Morris. De franco-Pruisische Oorlog van 1870-71 dwong Pissarro om zijn huis in Louveciennes in September 1870 te ontvluchten; hij keerde in Juni 1871 om terug te vinden dat het huis, en samen met het veel van zijn vroege schilderijen, door Pruisische militairen was vernietigd. Aanvankelijk werd zijn familie genomen binnen door een medekunstenaar in Montfoucault, maar tegen December 1870 hadden zij in Londen een toevluchtsoord gezocht en bij Heuvel Westow in Hogere die Norwood geregeld (vandaag beter - als het Paleis van het Kristal wordt bekend). Een blauwe Plaque merkt nu de plaats van het huis op het gebouw bij 77a de Heuvel van Westow. Door de schilderijen op dit ogenblik voltooide Pissarro, registreert hij Sydenham en Norwoods op een tijdstip waarop zij enkel onlangs door spoorwegen, maar voorafgaand aan de uitbreiding van suburbia werden verbonden. Één van grootst van deze die schilderijen is een uitzicht van St. Bartholomew Kerk in Lawrie Park Avenue, algemeen als de Weg, Sydenham, in het collectie van het National Gallery van Londen wordt bekend. Twaalf olieverfschilderijen dateren van zijn verblijf in Hogere Norwood en zijn vermeld en geïllustreerdt die in de catalogus raisonné door zijn die gezamenlijk vijfde kind Ludovic-Rodolphe Pissarro en Lionello Venturi wordt voorbereid en in 1939 wordt gepubliceerd. Deze die schilderijen omvatten Norwood onder de Sneeuw, en de Post van de Steeg van Lord, uitzichten van het Paleis van het Kristal van Park Hyde, Universiteit Dulwich, Heuvel Sydenham, Al Kerk van Heiligen, en het verloren schilderen van St. Stephen Kerk opnieuw wordt gevestigd. Terwijl in Hogere Norwood Pissarro aan de kunsthandelaar Paul Durand-Ruel werd geïntroduceerdc, die twee van zijn schilderijen van "Londen" kocht. Durand-Ruel later werd de belangrijkste kunsthandelaar van de nieuwe school van Frans Impressionisme. Het terugkeren aan Frankrijk, in 1890 Pissarro bezocht opnieuw Engeland en schilderde zowat tien scènes van centraal Londen. Hij kwam opnieuw in 1892 terug, schilderend in Kew Tuinen en Groene Kew, en ook in 1897, toen hij verscheidene oliën van Bedford Park, Chiswick produceerde. Voor meer details van zijn Britse bezoeken, zie Nicholas Reed, "Camille Pissarro bij het Paleis van het Kristal" en "Pissarro in West-Londen", gepubliceerd door Lilburne Press. Pissarro schilderde het landelijke en stedelijke Franse leven, in het bijzonder landschappen in en rond Pontoise, evenals scènes van Montmartre. Zijn rijp werk toont een empathie voor boeren en handarbeiders, en soms bewijsmateriaal zijn het radicale politieke leunen. Hij was een mentor aan Paul Cézanne en Paul Gauguin en zijn voorbeeld inspireerde vele jongere kunstenaars, met inbegrip van het Californische Bacon van Lucy van de Impressionist. De invloed van Pissarro op zijn medeImpressionisten wordt waarschijnlijk nog onderschat; niet alleen bood hij wezenlijke bijdragen aan tot de theorie van de Impressionist, maar hij slaagde ook erin om op vriendschappelijke, wederzijds eerbiedige termijnen met dergelijke moeilijke persoonlijkheden zoals Edgar Degas, Cézanne en Gauguin te blijven. Pissarro stelde bij alle acht van de tentoonstellingen van de Impressionist tentoon. Voorts terwijl Monet de vruchtbaarste en emblematische vakman van de stijl van de Impressionist was, was Pissarro niettemin een primaire ontwikkelaar van de techniek van de Impressionist. Pissarro experimenteerde met de ideeën van de neo-Impressionist tussen 1885 en 1890. Ontevreden met wat hij naar als "romantisch Impressionisme," doorverwees hij onderzocht Pointillisme dat hij "wetenschappelijk Impressionisme" alvorens op een zuiverder Impressionisme in het laatste decennium van zijn leven riep terug te komen. In Maart 1893, in Parijs, organiseerde de Galerij durand-Ruel een belangrijke tentoonstelling van 46 van de werken van Pissarro samen met 55 anderen door Antonio DE La Gandara. Maar terwijl de critici toegejuicht Gandara, hun schatting van de kunst van Pissarro minder enthousiast waren. Pissarro stierf in Parijs op 13 November 1903 en werd begraven in de Begraafplaats van Père Lachaise. Tijdens zijn leven, verkocht Camille Pissarro weinigen van zijn schilderijen. Tegen 2005, echter, verkochten sommige van zijn werken in de waaier van de V.S. $2 tot 4 miljoen. De nakomelingen en familieCamille de groot-kleinzoon, Joachim Pissarro, zijn vroegere HoofdCurator van het Trekken en het Schilderen bij het Museum van Moderne Kunst in de Stad van New York en zijn nu een professor in de Afdeling van de Kunst van de Universiteit van de Jager. Zijn groot-kleindochter, Lélia, is een schilder en verblijft in Londen. Van de enige dochter van Camille, Jeanne Pissarro die, omvatten andere schilders Henri Bonin-Pissarro ook als BOPI (1918-2003) wordt bekend en Claude Bonin-Pissarro (geboren 1921), dat de vader van Abstracte kunstenaar Frédéric Bonin-Pissarro is (geboren 1964). Impressionisme van het IMPRESSIONISME was een beweging van de de 19de eeuwkunst die als losse vereniging van kunstenaars begon In Parijs gevestigd de van wie onafhankelijke tentoonstellingen hen aan bekendheid in de jaren 1870 en 1880s brachten. De naam van de beweging wordt afgeleid uit de titel van het werk van Claude Monet, Indruk, Zonsopgang (Indruk, soleil levant), die de criticus Louis Leroy veroorzaakte om de termijn in een satirische die review te munten in Le Charivari wordt gepubliceerd. De kenmerken van de schilderijen van de Impressionist omvatten zichtbare borstelslagen, open samenstelling, nadruk op licht in zijn veranderende kwaliteiten die (vaak de gevolgen van de passage van tijd benadrukken), gewone inhoud, de opneming van beweging als essentieel element van menselijke waarneming en ervaring, en ongebruikelijke visuele hoeken. De totstandkoming van Impressionisme in de visuele kunsten werd spoedig gevolgd door analoge bewegingen in andere media die muziek van de Impressionist en literatuur van de Impressionist genoemd geworden werden. Het impressionisme beschrijft ook kunst in deze stijl, maar buiten recent wordt creëer - 19 de tijdspanne die van de Theeuw. De basissen in hun tijd, vroege Impressionisten overtraden de wetten van het academische schilderen. Zij begonnen door geborstelde kleuren te geven, vrij, voorrang over lijn, trekkend inspiratie van het werk van schilders zoals Eugène Delacroix. Zij namen ook de handeling van het schilderen uit de studio en in de moderne wereld. Eerder, nog lifes en de portretten evenals de landschappen waren gewoonlijk binnen geschilderd. De impressionisten vonden dat zij de kortstondige en voorbijgaande gevolgen van zonlicht konden vangen door Engelse pleinlucht te schilderen. Het schilderen realistische scènes van het moderne leven, benadrukten zij levendige algemene gevolgen eerder dan details. Zij gebruikten plotseling, "gebroken" niet regelmatig gemengde borstelslagen van zuivere en onvermengde kleur, zoals gebruikelijk was, om het effect van intense kleurentrilling te bereiken. Hoewel de stijging van Impressionisme in Frankrijk gebeurde op een tijdstip waarop een aantal andere schilders, met inbegrip van de Italiaanse die kunstenaars als Macchiaioli worden bekend, en Winslow Homer in de Verenigde Staten, plein-lucht ook het schilderen onderzochten, ontwikkelden de Impressionisten nieuwe technieken die voor de beweging specifiek waren. Omringend wat zijn gedebatteerde aanhangers een verschillende manier waren om te zien, was het een kunst van urgentie en die de beweging, van spontaan stelt en samenstellingen, van het spel van licht in een helder en gevari?ërd gebruik van kleur wordt uitgedrukt. Het publiek, bij eerste vijandig, kwam geleidelijk aan geloven dat de Impressionisten een verse en originele visie hadden gevangen, zelfs als het niet de goedkeuring van de de kunstcritici en onderneming ontving. Door de sensatie in het oog opnieuw te creëren dat het onderwerp, eerder dan het ontspannen van het onderwerp, en door een welter van technieken en vormen bekijkt te creëer, werd het Impressionisme een voorloper rudimentair aan diverse bewegingen in het schilderen die, met inbegrip van neo-Impressionisme, post-Impressionisme, Fauvism, en Kubisme zou volgen. Het SCHILDEREN het Schilderen is een wijze van uitdrukking en de vormen zijn talrijk. De tekening, de samenstelling of de abstractie en andere esthetica kunnen dienen om de expressieve en conceptuele bedoeling van de vakman te vertonen. De schilderijen kunnen naturalistisch en representatief (zoals in een stilleven of een landschap die schilderen), fotografisch zijn, samenvatting, met verhalende inhoud, symboliek, emotie worden geladen of politiek in natuur zijn. Het schilderen is de praktijk van het toepassen van verf, pigment, kleur of ander middel op een oppervlakte (steunbasis). In kunst, beschrijft de termijn zowel de handeling als het resultaat, dat het schilderen wordt geroepen. De schilderijen kunnen voor hun steun dergelijke oppervlakten hebben zoals muren, document, canvas, hout, glas, lak, klei of beton. De schilderijen kunnen met bladgoud worden verfraaid, en sommige moderne schilderijen nemen andere materialen met inbegrip van zand, klei, en schroot van document op. Een gedeelte van de geschiedenis van het schilderen in zowel Oostelijke als Westerne kunst wordt overheerst door spirituele motieven en ideeën; voorbeelden van dit soort het schilderen van waaier van kunstwerk die mythologische cijfers aangaande aardewerk afschilderen aan Bijbelse die scènes op de binnenlandse muren en het plafond van de Kapel Sistine, aan scènes van het leven van Boedha of andere scènes van oostelijke godsdienstige oorsprong worden teruggegeven. Onder het verdergaan en de stroom zijn de richtingen in het schilderen aan het begin van de 21ste eeuw het Zwart-wit schilderen, het schilderen van de hard-Rand, Geometrische abstractie, Krediet, Hyperrealism, Photorealism, Expressionisme, Minimalism, Lyrische Abstractie, Pop-art, Op Kunst, Abstract Expressionisme, het schilderen van het Gebied van de Kleur, neo-Expressionisme, Collage, het schilderen van Intermedia, het schilderen van de Assemblage, de kunst van de Computer het schilderen, het Postmodern schilderen, het schilderen van neo-Dada, het Gestalte gegeven canvas schilderen, het milieumuurschildering schilderen, het traditionele cijfer schilderen, het schilderen van het Landschap, het schilderen van het Portret, en verf-op-glas animatie. De ontwikkelingen in het Oostelijke schilderen vergelijken historisch die in het Westerne schilderen, in het algemeen, een paar vroeger eeuwen. De Afrikaanse kunst, de Islamitische kunst, de Indische kunst, de Chinese kunst, en de Japanse kunst elk hadden significante invloed op Westerne kunst, en, uiteindelijk, vice versa. De oudste bekende die schilderijen zijn in Grotte Chauvet in Frankrijk, door sommige historici wordt geëistC ongeveer 32.000 jaar oud te zijn. Zij zijn gegraveerd en geschilderd gebruikend rood oker en zwart pigment en tonen paarden, rinoceros, leeuwen, buffels, mammoet of mensen die vaak jagen. Nochtans is het vroegste bewijsmateriaal van het schilderen ontdekt in twee rots-schuilplaatsen in het Land van Arnhem, in noordelijk Australië. In de laagste laag van materiaal bij deze plaatsen zijn er gebruikte stukken van oker geschat om 60.000 jaar oud te zijn. De archeologen hebben ook een fragment van rots schilderend in een kalksteen rots-schuilplaats wordt bewaard in het gebied Kimberley van Noordwestelijk Australië gevonden, dat gedateerd 40 000 jaar die oud is. Er zijn voorbeelden van holschilderijen helemaal over wereld-binnen Frankrijk, Spanje, Portugal, China, Australië, India enz. In Westerne culturen zijn het olieverfschilderij en waterverf het schilderen de bekendste media, met rijke en complexe tradities in stijl en inhoud. In het Oosten, overheersten de inkt en de kleureninkt historisch de keus van media met even rijke en complexe tradities. De verschillende types van verf worden gewoonlijk geïdentificeerdw door het middel dat het pigment binnen wordt opgeschort of opgeschort, dat de algemene het werk kenmerken van de verf, zoals viscositeit, mengbaarheid, oplosbaarheid, droogtijd, enz. bepaalt.