CAMILO CIENFUEGOS STICKER

Camilo Cienfuegos Gorriarán (Lawton, 6 februari 1932 - Havana, 28 oktober 1959) was een Cubaanse revolutionair. Hij groeide op in een anarchistische familie die Spanje had verlaten voor de Spaanse Burgeroorlog en werd een sleutelfiguur van de Cubaanse Revolutie, samen met Fidel Castro, Che Guevara, Juan Almeida Bosque en Raúl Castro. In 1940 schreef Camilo zich in bij de Escuela Nacional de Bellas Artes "San Alejandro", maar al snel moest hij zijn studie beëindigen vanwege financiële problemen. Tijdens deze periode begon hij te werken als leerling in de winkel van de "El Arte" mode in het centrum van Havana. Rond 1948 begon hij zich te mengen in politieke kwesties en nam deel aan de volksprotesten tegen de verhoging van de bustarieven. In 1954 werd hij actief lid van de ondergrondse studentenbeweging tegen dictator Fulgencio Batista. Op 7 december 1955 raakte hij gewond door een vuurwapen tijdens een volksprotest, georganiseerd om de Cubaanse onafhankelijkheidsheld Antonio Maceo te eren. Na te zijn lastiggevallen door de politie en zonder werk, besloot hij Cuba te verlaten en opnieuw naar de VS te reizen, met name naar New York. Hij werd later uit de Verenigde Staten gezet, toen zijn verblijfsvergunning afliep, en verhuisde naar Mexico. Tijdens zijn verblijf in Mexico ontmoette Camilo Fidel Castro, die een revolutionaire expeditie organiseerde die naar Cuba zou terugkeren om Batista te bestrijden. Cienfuegos was een van de 82 revolutionairen die in november 1956 aan boord van de boot Granma voer. Naar verluidt was hij de laatste die aan boord van de boot kwam en mocht alleen mee vanwege zijn geringe gewicht De Granma kwam op 2 december aan in Cuba. Na een driedaagse nachtmerrie van moerassen en mangroven, werden de rebellen verrast door het Cubaanse (Batista's) leger in Alegría de Pío. De overlevende rebellen ontsnapten in kleine verspreide groepen en zwierven wekenlang in de Sierra Maestra. Camilo was een van de twaalf die de aanvallen en executies van Batista's troepen niet lang na de landing overleefden. Een maand later sloot hij zich weer aan bij Castro in de Sierra Maestra. In 1957 werd hij een van de topleiders van de revolutionaire strijdkrachten, benoemd tot de rang van "Comandante". In 1958, na de nederlaag van Operatie Verano (Zomer), kreeg Cienfuegos het bevel over een van de drie colonnes die naar het westen uit de bergen trokken met de bedoeling om de provinciehoofdstad Santa Clara in te nemen. Che Guevara voerde het bevel over een andere colonne en Jaime Vega voerde het bevel over de derde. Jaime Vega's colonne werd overvallen en verslagen door Batista's troepen. Cienfuegos en Guevara's twee colonnes bereikten de centrale provincies, waar ze hun krachten bundelden met verschillende andere groepen. Cienfuegos' colonne vocht in de Slag bij Yaguajay in december en dwong het garnizoen zich over te geven op 30 december 1958. Dit leverde hem de bijnaam "De held van Yaguajay" op. Terwijl Yaguajay veroverd werd, kon Cienfuegos' colonne oprukken tegen Santa Clara samen met Guevara's troepen en de andere niet-Castro-troepen van het Escambray front. Samen namen de twee colonnes op 31 december Santa Clara in; de meeste verdedigende soldaten gaven op zonder te schieten. Batista vluchtte de volgende dag uit Cuba en de guerrilla's wonnen.[1] Later zou Cienfuegos dienen als opperbevelhebber van het Cubaanse leger, opstanden tegen Castro bestrijden en een rol spelen in agrarische hervormingen