Castillo de San Marcos Turret, St. Augustine, FL Metalen Ornament

De locatie Castillo de San Marcos is het oudste metselfort in de Verenigde Staten. Het ligt in de stad St. Augustine in Florida. In 1672 begon de bouw door de Spanjaarden toen Florida een Spaans grondgebied was. In de twintig jaar dat het Britse bezit van 1763 tot 1784 was, werd het fort omgedoopt tot Fort St. Mark, en nadat Florida in 1821 een Amerikaans gebied was geworden, werd het fort opnieuw omgedoopt tot Fort Marion, ter ere van de revolutionaire oorlogsheld Francis Marion. In 1942 werd de oorspronkelijke naam Castillo de San Marcos door het Congres gerestaureerd. De plaats werd nooit met geweld ingenomen ondanks meerdere aanvalsperioden. De Europese stad St. Augustinus werd in 1565 door admiraal Pedro Menéndez de Avilés voor de Spaanse kroon opgericht op het terrein van een voormalig Native American dorp. In de komende 100 jaar bouwden de Spanjaarden negen houten forts voor de verdediging van de stad op verschillende plaatsen. De noodzaak van fortificaties werd erkend nadat Sir Francis Drake hem aanviel en zijn vloot van twintig schepen in 1586. Naar aanleiding van de aanval van 1668 op de Engelse piraat Robert Searle keurde Mariana Queen Regent van Spanje de bouw goed van een metselwerk voor de bescherming van de stad. Het castillo is een masonry sterfort gemaakt van een steen genaamd coquina, Spaans voor "kleine schelpen", gemaakt van oude schelpen die met elkaar verbonden zijn om een soort steen te vormen die lijkt op kalksteen. Er werden werknemers uit Havana, Cuba, naar binnen gebracht om het fort te bouwen, naast inheemse Amerikaanse arbeiders. De coquina werd gewonnen uit de 'King's Quarry' op het eiland Anastasia in het huidige Anastasia State Park in de Matanzas Bay, van de Castillo, en werd overgebracht naar de bouwplaats. De bouw begon op 2 oktober 1672 en duurde 23 jaar, met voltooiing in 1695. De vaten van kanonnen die op het terreplein-project worden ingezet, worden naar buiten gebracht door meerdere omheiningen langs de gordijnmuur tussen de bekkens van San Pedro en San Agustín en op de bekkens van San Agustín (die aan de rechterkant zichtbaar zijn). Hieronder bevindt zich de zeehaven — de enige ingang naar het fort. Het fort heeft vier bastions, San Pedro, San Agustín, San Carlos en San Pablo, met een ravelin die de sally haven beschermt. Op de twee landelijke kanten werd een grote gletsjer gebouwd die om het even welke aanvallers zou dwingen om naar boven naar het kanon van het fort te gaan en het kanonschot toe te staan om benedenhelling te werk te gaan voor grotere efficiency in het bereiken van veelvoudige doelstellingen. Onmiddellijk rond het fort was een mat dat overstroomd zou kunnen worden naar een diepte van een voet tijdens het hoogtij met zeewater uit de baai van Matanzas, voorafgaand aan een aanval via het gebruik van in de zeewand ingebouwde stroompoorten. Er zijn meerdere omhulsels ingebouwd in de gordijnmuur langs de bovenkant van het fort en in de grondbassins voor de plaatsing van kanon van verschillende kalibers. Ook werden infanterieleefruimten ingebouwd in de muren onder het niveau van het terreplein voor de inzet van musketten door de verdedigers van het fort. Via een van deze omroepen zouden in 1837 twintig als gevangenen gehouden Seminoles ontsnappen. http://en.wikipedia.org/wiki/Castillo_de_San_Marcos