City - Chicago, IL - The city of agendapunt 1893 Stropdas

Gekleurde foto uit 1893 Originele titel: Een blik van West uit Peristyle Photograaf: Onbekende locatie: 6322 South Lake Shore Dr., Chicago, IL Dit is het NJ-uitzicht van dit standbeeld, als je uit NJ komt, dan zal je deze grap begrijpen. Voor alle anderen zien we de achterkant van het Vrijheidsbeeld, haar voorste gezichten NY. Hoe dan ook, dit is de Columbiaanse expositie van 1893, genaamd de Stad van Wonder, of de Witte stad, omdat alle gebouwen in kleur alabaster waren, met een nieuwe vorm van spuitverf. Het grote bassin werd gemaakt, het strekte zich over een lengte van 1000 voet uit, en was breed genoeg om mensen in staat te stellen boten te gebruiken om naar de andere kant te komen, in plaats van daar te lopen. Ze hielden zelfs Romeinse veldslagen in als amusement. Het standbeeld heette "De Republiek", hoewel ze ook bekend stond als "Big Mary". Ze stond 60 ft hoog, 100 ft inclusief de basis, en was een van de grootste standbeelden in het land op dat moment, het Vrijheidsbeeld is groter. Het grote gebouw op de achtergrond was het gebouw van de Administratie, meestal kantoren en veel glitz. Aan de andere kant was er een treinstation dat mensen hier liet vertrekken. Dit werd beschouwd als de voordeur. Het was de eerste indruk toen je binnenliep. Links was het gebouw met de spinnen het machinegebouw, waarschijnlijk het interessantste gebouw daar. Ze hielden allerlei demonstraties en gaven je de coolste dingen om naar huis te gaan. Een tentoonstelling ontving lange-afstandsgesprekken van NY en andere plaatsen in het land. Ze zouden die berichten op een fonografie opnemen zodat anderen het later kunnen horen. Ze namen die berichten en brachten ze naar een Linotype machine, waar mensen het uittypten en naar de krant stuurden. Vanaf dat moment namen ze hout, groeiden het in pulp, maakten papier en drukten die berichten af op een krant als pamflet die mensen thuis namen, het kostte allemaal 63 minuten. Rond het gebouw hoorde je bellen bellen, mensen zingen en muziek spelen. Een gigantische stoompomp zou citroenhulp uitpompen voor gasten om een glas te nemen. Er waren verkopers, die demonstreerden dingen zoals haarborstels, kleine briketten, enz., en gaven die objecten weg als leuke grote cadeautjes. Kun je je voorstellen dat je een baksteen of een kleine band zaag rond hebt? Die waren ook weggestuurd. Ze maakten ook hoefijzers uit rauw erts. Een gigantische stroom maakte grote bladen katoen, en spun zijde in fijne vellen. Ze zagen een machine die 10.000 knoopgaten per uur kon creëer (en zoals je waarschijnlijk weet is dat een hele prestatie). Een andere machine sloot 12.000 gaten in hout in een uur. Ze hadden ook een machine die gerechten kon wassen en afvegen. Er waren machines buiten die houten gordels in een oogwenk maakten, samen met grote trektesters die stof van stof brachten. Rechts, aan de achterkant, het gebouw dat je niet kunt zien, maar dat er precies uitziet zoals je kunt, is het Mijnbouw- en Mijnbouwgebouw. Het bevatte voornamelijk mijn spullen. Maar het gebouw zelf was 700 ft lang x 350 ft breed. Het beslaat meer dan 5 1/2 hectare. Het dak was grotendeels van glas, maar door zijn ontwerp was het wijd open met slechts twee steunen aan de zijkanten. Het dak was gebaseerd op cantilever trusses en met deze methode werd het dak van vandaag nog versterkt. Het gebouw rechts, met die kleine domes erop, was het Electriciteitsgebouw. GE (gesteund door Jp Morgan en Thomas Edison). Binnen was er een grote zuil van gloeilampen en glazen schoppen van Edison. Tesla had een raar koperen ei dat ronddraait zonder iets aan te raken met magnetische inductie. Er werden tientallen andere interessante elektrische apparaten getoond. De belangrijkste reden waarom alles wit werd geschilderd was omdat ze elektrische lampen wilden shows, iets gloednieuw, omdat de meeste mensen kaarsen of gasstraalvliegtuigen in hun huizen gebruikten. Grote mansies hebben misschien elektrische lichten, ze renden op gelijkstroom, waarvoor je een generator nodig had, die in de kelder werd geplaatst. Dat moest de hele dag gevoed worden, en vaak zouden de gordijnen vuur vatten door de open bedrading. Er waren twee biedingen om de hele beurs te belichten, één van GE/Thomas Edison en Westinghouse/Tesla. Edison wilde $1,8 miljoen (ongeveer $55 mln vandaag). Waarin ze een dikke nee kregen, denk ik dat er gelach was en een slam van een deur. Ze maakten een paar berekeningen en bedachten een nieuw cijfer van 554.000 dollar (16 miljoen dollar vandaag). Dat was beter, maar niet zo goed als het team van Westinghouse dat ze met een kleine ballast van 399.000 dollar (vandaag 12 miljoen dollar) heeft betaald. Maar Edison is een eikel, zei: "Je kunt mijn lampen niet gebruiken, veel geluk, sucka, dat was trouwens een direct citaat." Maar het maakte niet uit, het team bedacht een gloeilamp met de naam "dubbele stopper". Het was niet eens het ontwerp van Tesla, het kwam van Reginald Fessenden, die later de eerste was die stem van de radio uitzond. De lamp was een veel beter ontwerp dan die van Edison. Edison's lamp gebruikte dure platinumfilamenten, maar deze nieuwe stopper maakte gebruik van een legering van nikkel en ijzer. Het duurde langer en was goedkoper om te maken. Tesla daarentegen creëerde hoogfrequente hoogspanningsverlichting die efficiënter licht met veel minder warmte opleverde. Er werd ook gezegd dat er op het Ferris-wiel stopperlampen werden gebruikt en dat er één was uitgebrand. De onderhoudsman gaf die lamp uit aan een zesjarige genaamd Douglas Perham. Hij kreeg te horen dat hij het zou houden omdat het ooit een historische betekenis zal hebben. Dat was het eerste punt op zijn collectie waar hij uiteindelijk een museum opende rond elektrische artikelen. Vandaag heeft deze locatie niets anders dan een grote open ruimte waar boten wonen. Rechts, ruwweg waar dat gazebo is, is het recreatieve goudbeeld 1/4 zijn oorspronkelijke grootte. Achter ons ligt het meer.