De baai van Napels Poster

De baai van Napels Albert Marquet (1875-1947) Middelgroot: Olie op doek Aanbevolen drukgrootte bij 300 PPI: 14x11 bij maximaal 100 PPI: 42x33 in Voordat u uw bestelling plaatst, selecteert u de knop "Aanpassen!" rechtsonder "Toevoegen aan wagen". dan selecteer "Opties van de Druk"midden-bovenleer links. Ga één van de afmetingen voor de gewenste grootte van het lijst in. Albert Marquet (27 maart 1875 - 14 juni 1947) was een Franse schilder die banden had met de Fauvist-beweging. Het leven en het werk Marquet werd in 1875 in Bordeaux geboren. In 1890 verhuisde hij naar Parijs voor de Ecole des Arts Decoratifs, waar hij Henri Matisse ontmoette. Ze waren een tijdje kamergenoten, en ze beïnvloedden elkaars werk. Marquet begon in 1892 met studies in de École des Beaux-Arts onder Gustave Moreau, een symboliste kunstenaar die de Romantische traditie van Eugène Delacroix volgt. In die jaren liet Marquet schilderijen zien bij de Salon des Indépendants. Hoewel hij niet veel schilderijen verkocht, werd de artistieke gemeenschap van Parijs zich bewust van zijn werk. Zijn vroege samenstellingen werden gekenmerkt door een duidelijke en pijnlijke Fauvistische aanpak, waarbij hij de tekening goed onder controle had en op het licht reageerde, niet alleen door de sterkste tonen te versterken, maar ook door de zwakste in coloristische termen te zien. In 1905 tentoonstelde hij zijn schilderijen in de Salon d'Automne waar hij samen met die van Henri Matisse, Maurice de Vlaminck, André Derain, Othon Friesz, Georges Rouault, Raoul Dufy, Henri Manguin, Georges Braque, Louis Valtat, Georges Dufrénoy en Jean Puy schilderde schilderijen schilderde. Door de intense kleuren van deze schilderijen reageerden critici door de kunstenaars de "Fauves" te noemen, d.w.z. de wilde beesten. Hoewel Marquet jarenlang met de fauves schilderde, gebruikte hij minder heldere en gewelddadige kleuren dan de anderen, en benadrukte hij minder intense tonen gemaakt door complementaire kleuren te mengen, dus altijd als kleuren en nooit als grijswaarden. Eind 1907 verbleef hij in Parijs en richtte zich samen met Henri Matisse op een reeks uitzichten in de stad. Het fundamentele verschil tussen twee is dat terwijl Matisse sterke kleuren gebruikte, de Veelzijdige voorkeur grayed geelloed, grijze viooltjes of blues. Zwart werd gewoonlijk gebruikt als een gewelddadig contrast met lichtkleuren voor vormen zoals kale boomstammen of kalligrafisch getekende mensen die contrasten met zeer lichte, vaak gele of oranje straten en stoten. Een ander verschil is dat Marquet een benadering van traditioneel perspectief gebruikte, hoewel zijn kleuren en samenstellingen constant naar de rechthoek verwezen en zijn vliegtuig met hun kalligrafie snijden. Van 1907 tot zijn dood wisselde Marquet af tussen werken in zijn studio in Parijs en vele delen van de Europese kust en in Noord-Afrika. Hij was het meest betrokken bij Algerije, Algiers en Tunesië. Tijdens zijn reizen schilderde hij het zee en de schepen, maar ook de lichten en het levendige leven van de stad, vooral de steden op de binnenwateren, zoals Algiers. Onder de Europese steden bleef Marquet onder de indruk, met name bij Napels en Venetië, waar hij het zee en de boten schilderde en daarbij het licht boven water verheerlijkte. Hij heeft een techniek toegepast die niets te maken heeft met de impressionisten, die water schilderen als een groot gebied van eenvoudige toon, dat het vlak van het wateroppervlak zonder illusionistisch perspectief hield, waaruit de schepen in een ander vlak voortkomen. Zijn uitzichten van de lagune in Venetië doen dit heel economisch. Het water blijft bij een rechte hoek ten opzichte van het afbeelding vlak en de grote schepen drijven met gemak, met hun reflecties precies de juiste toon om de vereiste ruimte te projecteren. Zijn kleur lijkt veel op Matisse van de jaren 20, hier. Zijn contrasten met levendige kleuren beschrijven de golven van het zee met een eenvoudige tekening die de exact waargenomen kleurtinten vergezelt, waardoor er een plaats van zachtmakende beweging ontstaat. De menselijke cijfers zijn veel vereenvoudigd, kalligrafisch getekend op een manier die verband houdt met het Japanse Shijo-stijlwerk. Matisse zou hem "onze Hokusai" hebben genoemd. Tijdens zijn reizen naar Duitsland en Zweden heeft hij de onderwerpen geschilderd die hij gewoonlijk de voorkeur gaf: uitzichten van rivieren en zeeen, havens en schepen, maar ook cityscapes. Tijdens zijn loopbaan keerde hij vaak terug naar dezelfde onderwerpen, zelfs jaren later, waar hij subtiele verschillen in het licht registreerde. Hij schilderde een paar portretten en tussen 1910 en 1914 schilderde hij een reeks nudes in hoerhuizen en maakte de illustratie van een werk aan lesbische liefhebbers. Maar hij is het bekendst om zijn vele landschappen. In tegenstelling tot Matisse zijn er geen duidelijke perioden van verandering in zijn werk. Uiteindelijk was hij een van Matisse's naaste vrienden, en ze bespraken elkaars werk met de grootste openheid. Zijn dood was onverwacht en plotseling, van een galblaasaanval en ontdekte vervolgens kanker, waarvoor destijds geen therapie was. Marquet stierf op 14 juni 1947 in Parijs. Legacy Hoewel hij opmerkt dat Marquet gewoonlijk als een kleine schilder wordt beschouwd, is de Engelse schilder John McLean een van degenen die vinden dat "zijn gevoel voor kleur, de lichtheid of duisternis en de verzadiging ervan, zijn gewicht, niets minder is dan verbazingwekkend". Marquet werd vooral vereerd door de Amerikaanse schilders Leland Bell en zijn vrouw Louisa Matthiasdottir. Bell's tegenhangers Al Kresch en Gabriel Laderman hebben hem nog steeds achterhaald. Omdat zowel Bell als Laderman leraren waren op verschillende Amerikaanse kunstscholen, hebben ze invloed gehad op jongere Amerikaanse beeldende kunstenaars en hun waardering voor Marquet. Krediet: Aangepast vanuit Wikipedia Alle informatie wordt alleen verstrekt voor onderwijsdoeleinden.