De Edmund Fitzgerald op de St. Clair-rivier Deurmat

Van een originele foto door Gene Buel uit Marine City, Michigan. Circa 1972-1974. Genomen ten noorden van Marine City met het gezicht naar Sombra, Ontario, Canada. Pas het woord "Welcome" aan om alles te lezen wat je wilt. Suggesties zijn onder andere "Remember" of misschien "10 november 1975". SS Edmund Fitzgerald was een Amerikaanse Great Lakes-vrachtschip dat zonk in een Lake Superior-storm op 10 november 1975, met het verlies van de hele bemanning van 29. Toen het op 7 juni 1958 te water werd gelaten, was het het grootste schip op de Grote Meren van Noord-Amerika, en het blijft de grootste die daar is gezonken. Gedurende 17 jaar vervoerde Fitzgerald taconiet-ijzererts van mijnen bij Duluth, Minnesota, naar ijzerfabrieken in Detroit, Toledo en andere havens aan de Grote Meren. Als een "workhorse" heeft ze zes keer seizoensrecords gebroken, waarbij ze vaak haar eigen eerdere record verbrak. Kapitein Peter Pulcer stond bekend om het afspelen van muziek overdag of 's nachts via de intercom van het schip terwijl hij door de St. Clair- en Detroit-rivieren voer (tussen de meren Huron en Erie), en om toeschouwers bij de Soo Sluizen (tussen de meren Superior en Huron) te vermaken met een doorlopend commentaar over het schip. Haar grootte, recordbrekende prestaties en "DJ-kapitein" maakten Fitzgerald geliefd bij bootkijkers. Met een volledige lading erts pellets aan boord en kapitein Ernest M. McSorley aan het roer, begon ze haar noodlottige reis vanuit Superior, Wisconsin, nabij Duluth, op de middag van 9 november 1975. Onderweg naar een staalfabriek bij Detroit voegde Fitzgerald zich bij een tweede vrachtschip, SS Arthur M. Anderson. Tegen de volgende dag zaten de twee schepen in een zware storm op Lake Superior, met winden van bijna orkaankracht en golven tot 11 meter hoog. Kort na 19:10 uur zonk Fitzgerald plotseling in Canadese (Ontario) wateren, 160 meter diep, ongeveer 27 kilometer van Whitefish Bay nabij de tweelingsteden Sault Ste. Marie, Michigan, en Sault Ste. Marie, Ontario - een afstand die Fitzgerald in slechts iets meer dan een uur op haar topsnelheid had kunnen afleggen. Hoewel Fitzgerald eerder had gemeld dat ze in moeilijkheden verkeerde, werden er geen noodseinen uitgezonden voordat ze zonk; de laatste boodschap van kapitein McSorley aan Anderson luidde: "We houden ons staande." Haar bemanning van 29 omkwam, en er werden geen lichamen geborgen. Meer dan 15.000 mensen woonden de doop en de tewaterlating van de Fitzgerald bij op 7 juni 1958. Maar de gebeurtenis werd geteisterd door tegenslagen: toen Elizabeth Fitzgerald, de vrouw van Edmund Fitzgerald, het schip probeerde te dopen door een champagnefles over de boeg te slaan, kostte het haar drie pogingen om hem te breken. Een vertraging van 36 minuten volgde terwijl de scheepswerf ploeterde om de kielblokken los te laten. Bij de zijdelingse lancering botste het schip hevig tegen een pier. Op 22 september 1958 voltooide Fitzgerald negen dagen van zeeproeven.