De Marteldood van St. Thomas Becket (M 031) Sleutelhanger

OPGELET: Gezien de complexiteit van het ontwerp, werkt de GROOTE maat het beste. + Tijdens zijn kersthof in 1170 in Bures, Normandië, had Hendrik II, koning van Engeland, in een woedeaanval tegen Thomas Becket, zijn voormalige vriend, voormalig kanselier en de huidige aartsbisschop van Canterbury die onlangs uit ballingschap was teruggekeerd, geraasd. Er wordt gezegd dat hij zijn tirade beëindigde met: “Zal niemand me van deze turbulente priester verlossen?” En vier van zijn ridders hadden zijn woorden opgevat als een niet al te subtiele oproep tot actie tegen de prelaat. Enkele dagen later, op 29 december, lag Becket dood - zijn hersenen over de vloer van zijn kathedraal verspreid. Het was een moord die het middeleeuwse christendom deed schudden. + Er zijn verschillende eigentijdse geschreven versies van de brute moord - met name het ooggetuigenverslag van Edward Grim, Becket's vervangende kruisdrager op die fatale dag. Deze visuele voorstelling uit circa 1471, geschilderd tijdens het bewind van Hendrik V, is een kleurrijkere, grafischere en meer gedetailleerde dan onze eerste (Vergelijk M 030). Dit kleine, Tudor-eiken paneelschilderij - nu sterk verslechterd - hing ooit boven het graf van Hendrik IV in Canterbury, waar het nog steeds bewaard wordt. Het was gekoppeld aan een ander schilderij uit dezelfde periode dat de boetedoening van Hendrik II voorstelt (Zie M 033). + Opgemerkt moet worden dat het niet altijd mogelijk is om de tekstuele en artistieke versies te verzoenen. Details variëren - niet verrassend gezien de omstandigheden, de verstreken tijd en artistieke vrijheid. + Hier wordt Sir William Tracey met het rood-gele gebande schild en bebloede zwaard afgebeeld als al de eerste slag aan Becket te hebben toegebracht, waarbij hij zijn hoed van zijn hoofd sloeg en de monnik Edward Grim in de onderarm verwondde. Grim, die nu achter het altaar stond, had geprobeerd de aanstormende slag met Becket's eigen kromstaf af te weren, maar tevergeefs. Grim, die oogcontact maakt met Tracey, reageert met pijn aan zijn wond en afgrijzen over de aanval. De tweede ridder, Sir Reginald FitzUrse, die waarschijnlijk de ringleider van de samenzweerders was, is herkenbaar aan de beren op zijn surcot, dat wil zeggen de tuniek die een ridder over zijn harnas droeg. FitzUrse slaat op de bovenkant van Becket's hoofd, waardoor de aartsbisschop op zijn knieën valt. Bloedend uit de hoofdhuid knielt Becket rechtop in een houding van gebed en berusting. Sir Richard Brito (of de Breton) in de gepluimde helm en surcot met een ontwerp van getemde everzwijn- of berenhoofden brengt de fatale slag toe, een zijdelingse snee. Toch wordt dit hier niet afgebeeld met de wreedheid van de daadwerkelijke slag: Brito sloeg Becket's schedel er eigenlijk af en brak daarbij zijn zwaard op de stenen plavuizen! Staande terzijde in de blauwe surcot met een fleur-de-lys in elk vak is Sir Hugh de Morville net begonnen zijn zwaard uit een rode schede te trekken. Van de vier ridders was het alleen de Morville die de aartsbisschop niet sloeg, maar de menigte tegenhield om hem te hulp te komen. Een vijfde persoon die gewoonlijk niet wordt getoond en hier ook niet wordt getoond, een geestelijke genaamd Hugh of Horsea, zette zijn voet op Becket's nek en verspreidde zijn hersenen en bloed met de punt van zijn zwaard over de vloer terwijl hij uitriep: “Laten we weggaan, ridders; hij zal niet meer opstaan.” + De tekst achter de figuren blijft onleesbaar. + St. Thomas Becket is de patroonheilige van seculiere geestelijken. + Feestdag: 29 december + Beeldmateriaal (M 031): Detail van De Marteldood van Sint Thomas van Canterbury, kleurengravure door J. Carter, 1786, uit de Wellcome Collection (Wellcome Library nr. 7281i). Attribution 4.0 International (CC BY 4.0). De losse prent zou afkomstig zijn uit John Carters boek Specimens of Ancient Painting and Sculpture (Vol.1; Londen, 1780, 1787), f. p. 60. Onze beschrijving wijkt enigszins af van het verslag door de Rev. Mr. Milner, van St. Peter's House, Winchester, in het boek op pp. 57-58. De onze is gebaseerd op Grim's ooggetuigenverslag en een studie van de heraldiek.