DE WETGEVING VAN DE WATERHUIS SHALOTT - JOHN WILLI POSTER

DE LADY OF SHALOTT - JOHN WILLIAM WATERHOUSE" The Lady of Shalott" is een balllad van de Engelse dichter Alfred, Lord Tennyson (1809-1892). Net als zijn andere vroege gedichten - "Sir Lancelot en koningin Guinevere" en "Galahad" - herbergt het gedicht artriaanse materie losjes op basis van middeleeuwse bronnen. Tennyson schreef twee versies van het gedicht, één gepubliceerd in 1833, van 20 stanzas, de andere in 1842, van 19 stanzas. Het gedicht is losjes gebaseerd op de Artrarmeense legende van de Elaine van Astolat, zoals in een dertiende-eeuwse Italiaanse novella Donna di Scalotta (nr. LXXXII in het collectie Cento Novelle Antiche) werd gemeld; de eerdere versie is dichter bij het uitgangsmateriaal dan laatstgenoemde. Tennyson richtte zich op het 'isolement in de toren van de dame' en haar besluit om deel te nemen aan de levende wereld, twee onderwerpen die niet eens genoemd worden in Donna di Scalotta.' Het gedicht was bijzonder populair onder kunstenaars van de pre-Raphaelite-beweging, die de interesse van Tennyson in Artriana deelden; verschillende van de pre-Raphaelite-broederschap maakten schilderijen op basis van episodes uit het gedicht. Twee aspecten, met name van "The Lady of Shalott", intrigeerde deze kunstenaars: het idee van de dame die in haar toren vastzit en het stervende meisje dat langs de rivier naar Camelot drijft. John William Waterhouse schilderde drie episoden van het gedicht. In 1888 schilderde hij de Lady die zich op Camelot vestigde in haar boot. Dit werk is nu in de Tate Gallery. In 1894 schilderde Waterhouse de Lady op het klimaatmoment, toen ze naar Lancelot kijkt in het raam. Dit werk is nu in de City Art Gallery in Leeds. Poulson betoogt dat de impressionistische schilderstijl van Waterhouse in zijn '1894'-versie van The Lady of Shalott een 'gevoel van vitaliteit en urgentie' oproept. In 1915 schilderde Waterhouse "Ik ben half ziek van de schaduwen", zei de dame van Shalott, terwijl ze waanzinnig voor haar loom zit. "En in de rivieren duik als een stoutmoedige riem in een trance, die al zijn eigen onzin ziet — Met een gletsjerig recept keek ze naar Camelot. En op het einde van de dag plakte ze de ketting, en lag ze neer; de brede stroom bore haar ver weg, de dame van Shalott."