De Witte Dame Muismat

Een figuur staat waar licht en schaduw elkaar ontmoeten in stille onzekerheid. In deze korrelige, monochrome afbeelding wordt een hoog, gezichtsloos figuur midden in een beweging vastgelegd—misschien naar voren stappend of vervagend in de duisternis erachter. De omliggende ruimte voelt als een verlaten kamer; muren zijn versleten, puin ligt op de grond en de lucht lijkt dik van het stof en de stilte. Een zwakke gloed kleeft aan de omtrek van het figuur, wat iets onstoffelijks suggereert dat in zijn kielzog achterblijft. De scène roept afwezigheid op in plaats van aanwezigheid—het gevoel dat iemand net is weggegaan, of misschien nooit helemaal is aangekomen. Het spreekt tot het geheugen dat weg glipt, sporen die slechts als indrukken op een oppervlak achterblijven, en het stille verlangen naar wat er niet meer is. Er is geen noodzaak om dit figuur een naam te geven; het bestaat ergens tussen realiteit en illusie, en nodigt kijkers uit om hun eigen verhalen op zijn vormloze vorm te projecteren. Deel van Mystique in Enigma (MIE), een visueel kunstproject dat de stemmen van dingen die niet gezien kunnen worden onderzoekt.