De Zeug van de grizzly Briefkaart

De grizzly (Ursus arctoshorribilis), ook als silvertip wordt bekend draagt, de grizzly, of Noordamerikaanse bruin draagt, is een ondersoort van bruin beer (arctos Ursus) dat over het algemeen in het hoogland van western Noord-Amerika dat leeft. Deze ondersoort wordt verondersteld om van bruine beren te dalen Ussuri die aan Alaska van oostelijk Rusland 100.000 jaar geleden kruisten, hoewel zij geen zuiden tot 13.000 jaar geleden bewogen. Behalve welpen en vrouwen, zijn de grizzlys normaal solitaire, actieve dieren, maar op kustgebieden, komt de grizzly naast stromen, meren, rivieren, en vijvers samen tijdens de zalmkuit. Om de twee jaar, de vrouwen (zeugen) produceren één tot vier jongelui (algemeen twee) die klein zijn en slechts ongeveer 500 gram (1 pond) wegen. Een zeug is beschermend van haar nakomelingen en zal aanvallen als zij zij denkt of haar welpen worden bedreigd. De het woord "grizzly" in zijn naam verwijst naar "grijze" of grijze haren in zijn bont, maar toen de naturalist George Ord formeel het beer in 1815 noemde, begreep hij het woord verkeerd "griezelig", om zijn biologische Latijnse specifieke of subspecific naam "horribilis" te veroorzaken. De meeste volwassen vrouwelijke grizzlys wegen 130-200 kg (290-440 pond), terwijl de volwassen mannetjes op gemiddeld 180-360 kg (400-790 pond) wegen. De gemiddelde totale lengte in deze ondersoort is 198 cm (6.50 voet), met een gemiddelde schouderhoogte van 102 cm (3.35 voet) en hindfoot lengte van 28 cm (11 binnen). De pasgeboren beren kunnen minder dan 500 gram (1.1 pond) wegen. In het gebied van de Rivier Yukon, kunnen de rijpe vrouwelijke grizzlys zo weinig wegen zoals 100 kg (220 pond). Anderzijds, is een occasionele reusachtige mannelijke grizzly geregistreerd die zeer gewone grootte overschrijdt, met gemelde gewichten tot 680 kg (1.500 pond). Hoewel veranderlijk van blond aan bijna zwart, is het grizzlybont typisch bruin in kleur met witte uiteinden. Een uitgesproken bult verschijnt op hun schouders; de bult is een goede manier om een zwarte te onderscheiden draagt van een grizzly, zoals de zwarte beren deze bult niet hebben. De bruine beren worden gevonden in Azië, Europa en Noord-Amerika die hen één van de breedste waaiers van beerspecies geven. De voorvaderen van de grizzly kwamen in Eurasia voort en reisten naar Noord-Amerika ongeveer 50.000 jaar geleden. Dit is een zeer recente gebeurtenis in evolutieve tijd, die de Noordamerikaanse grizzly veroorzaken zeer gelijkaardig aan de bruine beren te zijn die in Europa en Azië wonen. In Noord-Amerika, gingen de grizzlys eerder van Alaska tot Mexico en als Verre Oosten als westerne kusten van Baai Hudson. In Noord-Amerika, wordt de species nu gevonden slechts in Alaska, zuiden door veel van western Canada, en in gedeelten noordwestelijke Verenigde Staten die met inbegrip van Idaho, Montana, Washington en Wyoming, zich als ver zuiden als Nationale Parken van Yellowstone en van Grand Teton uitbreiden, maar in Canada het meest meestal gevonden. In September 2007, veroorzaakte een jager bewijsmateriaal van grizzlys die op het ecosysteem van de Wildernis selway-Bitterroot, in Idaho en western Montana, door een mannelijke grizzly terugkomen te doden. Zijn origineel gamma omvatte ook veel van de Grote Vlaktes en de zuidwestelijke staten, maar het is uitgeroeid in het grootste deel van die gebieden. De grizzly verschijnt op de vlag van Californië, hoewel zij in de staat uitgestorven zijn, de laatstgenoemde die in 1922 zijn ontsproten. In Canada, zijn er ongeveer 25.000 grizzlys die Brits Colombia, Alberta, Yukon, de Gebieden van het Noordwesten, Nunavut, Ontario en het noordelijke deel van Manitoba bezetten. Combinerend Canada en de Verenigde Staten, wonen de grizzlys ongeveer in de helft van het gebied van hun historisch gamma. In Brits Colombia, wonen de grizzlys in ongeveer 90% van hun origineel grondgebied. Er waren ongeveer 25.000 grizzlys in Brits Colombia toen de Europese kolonisten aankwamen. Nochtans, verminderde de bevolkingsgrootte beduidend wegens de jacht en habitatverlies. In 2008, werd het geschat er 16.014 grizzlys waren. De ramingen van de bevolking voor Brits Colombia zijn gebaseerd bij het haar-afbramen, op DNA-Gebaseerde inventarissen, teken-heroveren en een geraffineerd veelvoudige regressiemodel. Andere provincies en Verenigde Staten kunnen een combinatie methodes voor bevolkingsramingen gebruiken. Daarom is het moeilijk om precies te zeggen welke methodes werden gebruikt om totale bevolkingsramingen voor Canada en Noord-Amerika te veroorzaken, aangezien zij waarschijnlijk ontwikkeld van een verscheidenheid van studies waren. De grizzly heeft momenteel rechtsbescherming in Mexico, Europese landen, sommige gebieden van Canada en in de Verenigde Staten. Nochtans, verwacht men dat het repopulating van zijn vroeger gamma een langzaam proces zal zijn, wegens een verscheidenheid van redenen met inbegrip van de reïntroductie van concurrerende roofdieren aan deze gebieden, de gevolgen van het opnieuw introduceren van zulk een grote dier aan gebieden gewaardeerd voor landbouw en veeteelt, en wegens de langzame reproductieve gewoonten van het beer. Er zijn momenteel ongeveer 55.000 wilde die grizzlys door Noord-Amerika worden gevestigd. Bruine beren (van wie de grizzly een ondersoort) is kan leven tot 30 jaar in de wildernis, hoewel 20 tot 25 normaal zijn. De grizzlys hebben één van de laagste reproductieve tarieven alle aardse zoogdieren in Noord-Amerika. Dit is toe te schrijven aan talrijke ecologische factoren. De grizzlys bereiken geen rijpheid tot zij minstens vijf jaar oud zijn. Eens gekoppeld met een mannetje in de zomer, de vrouwelijke inplanting van het vertragingenembryo tot winterslaap, waarin de mislukking kan voorkomen als het vrouw niet de juiste voedingsmiddelen en de warmteopname ontvangt. Gemiddeld, veroorzaken de vrouwen twee welpen in een draagstoel en de moederzorgen voor de welpen maximaal twee jaar, waarin de moeder niet zal koppelen. Zodra de jongelui weggaat of weggegaan, kunnen de vrouwen niet een andere draagstoel drie of meer jaren, afhankelijk van milieuvoorwaarden produceren. De mannelijke grizzlys hebben grote gebieden, tot 4.000 km2 (1.500 sq mi), makend het vinden van een vrouwelijke geur in dergelijke lage bevolkingsdichtheid moeilijk. De grizzlys zijn onderworpen aan bevolkingsfragmentatie, die neigt om de bevolking te verminderen door inteeltdepressie te veroorzaken. De dracht voor grizzlys is ongeveer 180-250 dagen. Hoewel de grizzlys van de ordeCarnivoren zijn en het spijsverteringssysteem van carnivoren hebben, zijn zij normaal alleseters: hun diëten bestaan uit zowel plant als dieren. Zij zijn gekend aan prooi op grote zoogdieren, wanneer beschikbaar, zoals Amerikaanse elanden, herten, schapen, elanden, bizon, kariboe, en zelfs draagt de zwarte. De grizzlys voeden op vissen zoals zalm, forel, en baarzen, en die met toegang tot een protein-enriched dieet op kustgebieden potentieel groeien groter dan binnenlandse individuen. De grizzlys ook reinigen voedsel of aas erachter gemakkelijk verlaten door andere dieren. De Canadese of Van Alaska grizzlys zijn groter dan die die in de Amerikaanse Rotsachtige Bergen verblijven. Dit is gepast, voor een deel, aan de rijkdom van hun diëten. In Nationaal Park Yellowstone in de Verenigde Staten, bestaat het dieet van de grizzly meestal uit de noten van de whitebarkpijnboom, knollen, grassen, diverse knaagdieren, leger cutworm motten en gereinigde karkassen. Geen hiervan, echter, past het vetgehalte van de zalm beschikbaar in Alaska en Brits Colombia aan. Hoewel de diëten van grizzlys uitgebreid gebaseerd op seizoengebonden en regionale veranderingen variëren, maakt het plant omhoog een groot gedeelte hen, met sommige ramingen zo hoog zoals 80-90%. Diverse bessen vormen een belangrijke voedselbron wanneer zij beschikbaar zijn. Deze kunnen bosbessen, braambessen (fruticosus Rubus), zalmbessen (spectabilis Rubus), Amerikaanse veenbessen (Vaccinium oxycoccus), buffelsbessen (argentea Shepherdia), en bosbessen (Vaccinium parvifolium), afhankelijk van het milieu omvatten. De insecten zoals lieveheersbeestjes, mieren en bijen worden gegeten als zij in grote hoeveelheden beschikbaar zijn. In Nationaal Park Yellowstone, kunnen de grizzlys de helft van hun jaarlijkse warmtebehoeften verkrijgen door op molenaarmotten te voeden die op berghellingen samenkomen. Wanneer het voedsel overvloedig is, zullen de grizzlys in groepen voeden. Bijvoorbeeld, zullen vele grizzlys net weiden na een lawine of gletsjerdia bezoeken. Dit is toe te schrijven aan een toevloed van peulvruchten, zoals Hedysarum, die de grizzlys in massieve bedragen verbruiken. Wanneer de voedselbronnen schaarser worden, echter, scheiden zij nogmaals. Als voorbereiding op de winter, kunnen de beren ongeveer 400 pond (180 kg), tijdens een periode van hyperphagia bereiken, alvorens in valse winterslaap te gaan. Het beer wacht vaak op een wezenlijke sneeuwstorm alvorens het zijn hol ingaat: dergelijk gedrag vermindert de kansenroofdieren zal vinden het hol. De holen zijn typisch bij verhogingen boven 1.800 m (5.900 voet) op naar het noorden gerichte hellingen. Er is één of ander debat onder beroeps over de vraag of de grizzlys technisch hiberneren: veel van dit debat draait rond lichaamstemperatuur en de capaciteit van de beren om zich rond tijdens winterslaap bij gelegenheid te bewegen. De grizzlys kunnen hun lichaamsafval tijdens deze periode "gedeeltelijk" recyclen. Op sommige gebieden waar het voedsel, grizzlysskip winterslaap totaal het hele jaar door overvloedig is. Met de reïntroductie van grijze wolven aan Yellowstone, hebben vele bezoekers een eens gemeenschappelijke strijd tussen een hoeksteenspecies, de grizzly, en zijn historische rivaal, de grijze wolf getuigd. De interactie van arctoshorribilis van U. met zijn de wolven van Yellowstone in aanzienlijke studie geweest. Typisch, zal het conflict in de defensie van jongelui of over een karkas zijn, dat algemeen een eland gedood door wolven is. De grizzly gebruikt zijn scherpe betekenis van geur om van het doden de plaats te bepalen. Aangezien de wolven en de grizzly voor het doden concurreren, kan één wolf proberen om het beer af te leiden terwijl anderen voeden. Het beer kan dan wraak nemen door de wolven te achtervolgen. Als de wolven met het beer agressief worden, is het normaal in de vorm van snelle knepen bij zijn achterste benen. Aldus, zal het beer gaan zitten en zal zijn capaciteit gebruiken om in een volledige cirkel te beschermen. Doe zelden interactie zoals deze eind in dood of ernstige verwonding aan één van beide dier. Één karkas is niet eenvoudig gewoonlijk het risico voor de wolven (als het beer de overhand toe te schrijven aan sterkte en grootte) heeft of voor het beer (als de wolven te talrijk of blijvend zijn) waard. De zwarte draagt over het algemeen verblijf uit grijs grondgebied, maar de grizzlys kunnen zwarte nu en dan ingaan dragen terrein om voedselbronnen te verkrijgen beide beren, zoals pijnboomnoten, van eikels, paddestoelen, en bessen genieten. Wanneer een zwarte ziet een grijze komst, het of draaienstaart en looppas of klimmen een boom draagt. De zwarte beren zijn de geen sterke concurrentie voor prooi omdat zij een meer herbivoor dieet hebben. De confrontaties zijn zeldzaam wegens de verschillen in grootte, habitat, en diëten van de beerspecies. Wanneer dit gebeurt, is het gewoonlijk met de grizzly die de aanvaller zijn. De zwarte draagt slechts zal vechten wanneer het een kleinere grizzly zoals een jaarling is of wanneer de zwarte heeft geen andere keus dan draagt om te verdedigen. De scheiding van zwarte draagt en de grizzlybevolking is misschien toe te schrijven aan concurrerende uitsluiting. Op bepaalde gebieden, draagt de grizzlys outcompete zwarte voor de zelfde middelen. Bijvoorbeeld, steunen vele Vreedzame kusteilanden van Brits Colombia en Alaska of de zwarte dragen of de grizzly, maar zelden allebei. In gebieden waar beide species coëxisteren, worden zij verdeeld door landschapsgradiënten zoals leeftijd van bos, verhoging en openheid van land. De grizzlys neigen om oude bossen met hoge productiviteit goed te keuren, dragen de hogere verhogingen en de meer open die habitat met zwarte worden vergeleken. Het relatie tussen grizzlys en andere roofdieren is meestal éénzijdig; de grizzlys zullen voedende roofdieren benaderen om hun doden te stelen. In het algemeen, zullen de andere species de karkassen voor het beer verlaten om de concurrentie of plundering te vermijden. Om het even welke delen van het karkas verlaten worden uneaten gereinigd door kleinere dieren. De poema's geven de beren over het algemeen een brede ligplaats. De grizzlys hebben minder concurrentie met poema's dan met andere roofdieren, zoals coyotes, wolven, en andere beren. Wanneer een grizzly op poema het voeden op zijn doden daalt, geeft de poema gewoonlijk aan het beer uiting. Wanneer een poema zich zijn grond bevindt, zal het zijn superieure behendigheid en zijn klauwen gebruiken om het beer, nog verblijf uit zijn bereik te kwellen tot één van hen opgeeft. De coyotes, de vossen, en wolverines worden over het algemeen beschouwd als ongedierte aan de grizzlys eerder dan de concurrentie, hoewel zij voor kleinere prooi, zoals grondeekhoorns en konijnen kunnen concurreren. Alle drie zullen proberen om te reinigen wat zij van de beren kunnen. Wolverines zijn agressief genoeg nu en dan voort te duren tot het beer het eten beëindigt, weggaand meer dan normaal schroot voor het kleinere dier. De grizzly heeft verscheidene relatie met zijn ecosysteem. Één dergelijk relatie is een mutualistic relatie met vlezig-fruit dragend plant. Nadat de grizzly het fruit verbruikt, zijn de zaden verspreid en afgescheiden in een germinable voorwaarde. Sommige studies hebben getoond het germinatiesucces inderdaad als resultaat van zaden die samen met voedingsmiddelen in faecaliën worden gedeponeerd wordt verhoogd. Dit maakt tot grizzlys belangrijke zaadverdelers in hun habitat. Terwijl het voederen voor boomwortels, plant bollen, of de grondeekhoorns, draagt bewegen omhoog de grond. Dit proces niet alleen helpt grizzlys tot hun voedsel toegang hebben, maar ook verhoogt speciesrijkdom in alpiene ecosystemen. Een gebied dat zowel beer bevat graaft en het ongestoorde land heeft grotere plantdiversiteit dan een gebied dat enkel ongestoord land bevat. Samen met stijgende speciesrijkdom, veroorzaakt de grondstoring dat de stikstof wordt opgegraven van lagere grondlagen, en maakt stikstof in het milieu dadelijk meer beschikbaar. Een gebied dat door de grizzly is gegraven heeft beduidend meer stikstof dan een ongestoord gebied. Het cirkelen van de stikstof wordt niet alleen door grizzlys vergemakkelijkt die voor voedsel graven, wordt het ook verwezenlijkt via hun gewoonte van het dragen van zalmkarkassen in het omringen van bossen. Men heeft geconstateerd dat het nette boom (Picea glauca) gebladerte binnen 500 m (1.600 voet) van de stroom waar de zalm is verkregen stikstof uit zalm bevat waarop de beren preyed. Deze stikstoftoevloed aan het bos is direct verwant met de aanwezigheid van grizzlys en zalm. De grizzlys regelen direct prooibevolking en ook verhindert de hulp overgrazing in bossen door de bevolking van andere species in de voedselketen te controleren. Een experiment in het Nationale Park van Grand Teton in Wyoming in de Verenigde Staten toonde verwijdering van wolven en de grizzlys brachten bevolking van hun herbivoor prooi ertoe om te stijgen. Dit, beurtelings, veranderde de structuur en de dichtheid van plant in het gebied, dat de bevolkingsgrootte van trekvogels verminderde. Dit verstrekt de bewijsmateriaalgrizzlys een hoeksteenroofdier vertegenwoordigen, die een belangrijke invloed op het volledige ecosysteem hebben dat zij hebben gewoond in. De grizzlys worden beschouwd als door sommige deskundigen om agressiever dan de zwarte wanneer het verdedigen van en hun nakomelingen draagt. Het agressieve gedrag in grizzlys wordt goedgekeurd door talrijke selectievariabelen. In tegenstelling tot de kleinere zwarte draagt, zijn de volwassen grizzlys te groot om aan gevaar te ontsnappen door bomen te beklimmen, zodat antwoorden zij aan gevaar door zich hun grond te bevinden en hun aanvallers af te weren. De verhoogde aggressiviteit helpt ook vrouwelijke grizzlys bij beter het verzekeren van de overleving van hun jongelui aan reproductieve leeftijd. De moeders die hun welpen verdedigen zijn naar voren het meest gebogen aan het aanvallen, zijnd verantwoordelijk voor 70% van fatale verwondingen aan mensen. Historisch, hebben de beren met andere grote roofdieren voor voedsel geconcurreerd, dat ook verhoogde agressie goedkeurt. De grizzlys vermijden normaal contact met mensen. Ondanks hun duidelijke fysieke voordelen en vele kansen, bekijken zij bijna nooit mensen als prooi; draagt zelden actief jachtmensen. De meeste grizzlyaanvallen vloeien uit een beer voort dat bij zeer dichte waaier is verrast, vooral als het een levering van te beschermen voedsel, of vrouwelijke grizzlys heeft die hun nakomelingen beschermen. In dergelijke situaties, kan het bezit worden beschadigd en het beer kan de persoon fysisch berokkenen. Het verergeren van dit is het feit dat het intensieve menselijke gebruik van grijze habitat met de seizoengebonden beweging van grizzlys samenvalt. Een voorbeeld van deze spatiotemporal kruising komt tijdens het herfstseizoen: voor de grizzlys komen dichtbij stromen op zalm samen te voeden wanneer de vissers de intensief ook rivier gebruiken. De verhoogde menselijk-beerinteractie heeft "probleem draagt" creëer, wat beren zijn die aan menselijke activiteiten of habitat aangepast zijn geworden. Het aversieve conditioneren, een methode die gebruikend afschrikmiddelen zoals rubberkogels, vuil-proeft chemische producten of akoestische apparaten om beren te onderwijzen om mensen met negatieve ervaringen te associëren, zijn vruchteloos inhouden wanneer de beren reeds hebben geleerd om mensen met voedsel positief te associëren. Dergelijke beren worden overgeplaatst of overgeplaatst omdat zij een bedreiging voor mensen vormen. De overheid doodt BC probleem ongeveer 50 draagt elk jaar en globaal besteedt jaarlijks meer dan één miljoen dollar om beerklachten te richten, beren opnieuw te vestigen en hen te doden. Voor achter-landkampeerauto's, is het hangende voedsel tussen bomen bij een hoogte onbereikbare beren een gemeenschappelijke procedure, hoewel sommige grizzlys hangend voedsel op andere manieren beklimmen en kunnen bereiken. Een alternatief voor het hangen van voedsel is een beerbus te gebruiken. Het reizen in groepen van zes of meer kan de kans van op beer betrekking hebbende verwondingen beduidend verminderen terwijl wandeling in beerland. De grizzly is vermeld zoals die in de aangrenzende Verenigde Staten wordt gedreigd en bedreigd voor een deel van Canada. In Mei 2002, maakten een lijst de Canadese Species bij het Akte van het Risico van de bevolking van de Prairie (de waaier van Alberta, van Saskatchewan en van Manitoba) van grizzlys zoals wordt tenietgedaan in Canada. Vanaf 2002, werden de grizzlys vermeld als Speciale Zorg onder COSEWIC registryand beschouwd onder de de Vissen van de V.S. en Dienst van het Wild wordt als bedreigd die. Binnen de Verenigde Staten, concentreren de de Vis van de V.S. en Dienst van het Wild zijn inspanning om grizzlys op zes terugwinningsgebieden te herstellen. Deze zijn Noordelijke Continentaal verdelen (Montana), Yellowstone (Montana, Wyoming, en Idaho), kabinet-Yaak (Montana en Idaho), selway-Bitterroot (Montana en Idaho), Selkirk (Idaho en Washington), en de Cascades van het Noorden (Washington). De grijze bevolking op deze gebieden wordt geschat op 750 in Noordelijke Continentaal verdeelt, 550 in Yellowstone, 40 in het gedeelte Yaak van kabinet-Yaak, en 15 in het gedeelte van het Kabinet (in noordwestelijk Montana), 105 in gebied Selkirk van Idaho, 10-20 in de Cascades van het Noorden, en niets momenteel in selway-Bitterroots, hoewel er het waarnemen zijn geweest. Dit zijn ramingen omdat de beren zich in en uit deze gebieden bewegen, en het is daarom onmogelijk om een nauwkeurige telling te leiden. In de terugwinningsgebieden die aan Canada grenzen, draagt ook beweging afwisselend over de internationale grens. De de vis van de V.S. en Dienst van het Wild eisen kabinet-Yaak en de gebieden Selkirk zijn verbonden door Brits Colombia, een eis die betwist is. Alle nationale parken, zoals Nationaal Park Banff, Yellowstone en Grand Teton, en het Nationale Park van Theodore Roosevelt hebben wetten en verordeningen om de beren op zijn plaats te beschermen. Maar toch, zijn de grizzlys niet altijd veilig in parken. In het Nationale Park van de Gletsjer in Nationaal Park Montana en Banff in Alberta, worden de grizzlys regelmatig gedood door treinen aangezien het berenzoeken voor korrel die van slecht gehandhaafde korrelauto's heeft gelekt. Het doden van de weg op parkwegen is een ander probleem. De primaire beperkende factoren voor grizzlys in Alberta worden en elders menselijk-veroorzaakt mortaliteit, onverminderde wegtoegang, en habitatverlies, vervreemding, en fragmentatie. In het Centrale Rotsachtige Ecosysteem van Bergen, zijn de meeste beren binnen een paar honderd meters wegen en slepen gestorven. [46] op 9 Januari 2006, stelden de de Vissen van de V.S. en Dienst van het Wild voor om grizzlys Yellowstone uit de lijst van bedreigde en beschermde species te verwijderen. In Maart 2007, de Vissen van de V.S. en Dienst van het Wild de "DE-vermelde" de bevolking die, effectief de Bedreigde bescherming van het Akte van Species voor grizzlys in het Nationale gebied van het Park verwijderen Yellowstone. Verscheidene milieuorganisaties, met inbegrip van NRDC, brachten een proces tegen de federale overheid aan relist de grizzly. Op 22 September, 2009, herstelde de Rechter Donald W. Molloy van het District van de V.S. bescherming toe te schrijven aan de daling van de boom van de whitebarkpijnboom, de waarvan noten een hoofdbron van voedsel voor de beren zijn. In 1996 leidde de Internationale Unie voor Behoud van Natuur de grizzly tot "Lager Risico Minste Zorg" status op de Rode Lijst IUCN. Verder toonde het noorden, in Alberta, Canada, intense het haar-afbramen van DNA studies over 2000 de grijze bevolking om sneller te stijgen dan wat het vroeger om werd verondersteld te zijn, en Ontwikkeling van het Middel van Alberta berekende de Duurzame een bevolking van 841 draagt. In 2002, adviseerde het Bedreigde Comité van het Behoud van Species dat de de grizzlybevolking van Alberta wordt aangewezen aangezien bedreigde wegens recente ramingen van grizzlysterftecijfers die wezen op de bevolking in daling was. Een herstelprogramma door de Provinciale overheid in Maart 2008 wordt wees vrijgegeven op de grijze bevolking die lager is dan eerder geloofd. In 2010, maakte een lijst de Provinciale overheid formeel van zijn bevolking van ongeveer 700 grizzlys als "Gedreigd". Het milieu Canada overweegt de grizzly aan een "speciale zorg" species, aangezien het voor menselijke activiteiten en natuurlijke bedreigingen bijzonder gevoelig is. In Alberta en Brits Colombia, wordt de species overwogen om in gevaar te zijn. In 2008, werd het geschat er 16.014 grizzlys in de Britse bevolking van Colombia waren, die lager was dan eerder geschatte wegens verbeteringen in het bevolkingsmodel. De Mexicaanse grizzly (Ursus arctosnelsoni) is uitgestorven. De inspanningen van het behoud zijn een meer en meer essentiële investering over recente decennia geworden, aangezien de bevolkingsaantallen dramatisch zijn gedaald. De onderneming van parken en de beschermde gebieden zijn één van de belangrijkste nadruk die momenteel worden aangepakt om helpen de lage grizzlybevolking in Brits Colombia opnieuw vestigen. Één voorbeeld van deze die inspanningen is het Heiligdom van de Grizzly Khutzeymateen langs de het noordenkust wordt gevestigd van Brits Colombia; bij 44.300 hectaren (109.000 acres) in grootte, is het samengesteld uit zeer belangrijke habitat voor dit bedreigde species. De verordeningen zoals beperkte openbare toegang, evenals strikt geen de jachtbeleid, hebben deze plaats om een veilig toevluchtsoord voor lokale grizzlys in het gebied toegelaten te zijn. Toen het kiezen van de plaats van een park concentreerde zich bij het grizzlybehoud, worden de factoren zoals habitatkwaliteit en connectiviteit aan andere habitatflarden overwogen. Het toevluchtsoord voor het Bedreigde die Wild op de Berg van het Hoen in Vancouver wordt gevestigd is een voorbeeld van een verschillend type van behoudsinspanning voor de het verminderen grizzlybevolking. Het toevluchtsoord is een vijf-acre terrein dat heeft gefunctioneerd aangezien een huis voor twee grizzlys sinds 2001 orphaned. Het doel van dit toevluchtsoord is voorlichting en onderwijs aan het publiek over grizzlys te verstrekken, evenals verstrekkend een gebied voor onderzoek en observatie van dit afgezonderde species. Een andere factor die momenteel in overweging worden genomen wanneer het ontwerpen van behoudsplannen voor toekomstige generaties is antropogene barrières in de vorm van stedelijke ontwikkeling en wegen. Deze elementen doen dienst als hindernissen, veroorzakend fragmentatie van de resterende habitat van de grizzlybevolking en preventie van genstroom tussen sub-bevolkingen (bijvoorbeeld, Nationaal Park Banff). Dit, beurtelings, creëer een daling in genetische diversiteit, en daarom wordt de algemene geschiktheid van de algemene bevolking verminderd. Gezien deze kwesties, omvatten de behoudsplannen vaak migratiegangen als lange stroken van "parkbos" om minder ontwikkelde gebieden te verbinden, of als tunnels en viaducten over bezige wegen. Gebruikend de kraag van GPS het volgen, kunnen de wetenschappers bestuderen al dan niet deze inspanningen eigenlijk een positieve bijdrage naar het oplossen van het probleem leveren. Tot op heden, worden de meeste gangen gevonden om niet vaak worden gebruikt, en zo komt de genetische isolatie momenteel voor, wat in inteelt en daarom een verhoogde frequentie van schadelijke genen door genetische afwijking kan resulteren. De huidige gegevens stellen voor de vrouwelijke grizzlys onevenredig minder waarschijnlijk dan mannetjes zullen deze gangen gebruiken, die partnertoegang kunnen verhinderen en het aantal nakomelingen verminderen. De jacht van de Trofee van de jacht veroorzaakt een onevenwichtigheid tussen het mannetje en het vrouw, aangezien de oudere mannetjes hoofdzakelijk naar om voor hun grootte worden gestreefd worden gejaagd. De jacht van oudere mannetjes creëer een geslachtsonevenwichtigheid binnen een gebied-specifieke bevolking. De moord van ouder mannetje draagt op hun eigen grondgebied toestaat andere mannetjes om binnen te migreren en het grondgebied van het recente beer te eisen. De oudere mannelijke beren zullen welpen met bestaand vrouw draagt in het gebied gehad hebben. Dit kan het onlangs gemigreerde mannetje veroorzaken draagt potentieel infanticidal naar welpen van de ingezetene vrouwen te worden en de nakomelingen van het recente mannetje dragen. De jacht van de grizzly voor het beheer van het Wild wordt toegelaten in Brits Colombia, Canada. Werd de Speciale Vergunning "labels" van de Jacht ongeveer 1602 getrokken voor via loterij & werd verkocht door elk van BC in 2012, door het Ministerie van Bossen/Land/de Verrichtingen van de Natuurlijke rijkdom (een Provinciale Ministerie van). En de website van de Overheid merkt op dat doden van vrouwelijke Grizzlys aan de herbevolking van de species schadelijk is, en bevordert het selecteren van mannetjes.